Αυτό επειδή ανταποκρινόμενος στην όποια ευθύνη νομίζω ότι αναλογεί, ίδια τότε και τώρα και ανεξάρτητη από καιρικές συνθήκες, σε έναν Καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου, μετέσχα στην ιδεολογική, πολιτική και ακαδημαϊκή σύγκρουση για την απόκρουση της κατεδάφισης του Συντάγματος μέσω (και) της κατεδάφισης του άρθρου 16. Εξέφρασα με πληρότητα τις απόψεις μου για το θέμα της συνταγματικότητας της εγκατάστασης ιδιωτικών πανεπιστημίων στη χώρα μας τόσο με την μονογραφία μου Les Malheurs de la vertu ή: το άρθρο 16 και η κακομεταχείριση του συνταγματικού λόγου (εκδ. Ευρασία, 2025) όσο και με αρθρογραφία μου, και μεταγενέστερη της απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας που έκρινε συνταγματικό τον αήθη νόμο Πιερρακάκη που παρέδωσε τμήμα της ανώτατης παιδείας μας βορά στην κερδοσκοπία (αναφέρομαι και στο άρθρο μου Ο ν. 5094/2024 για τα «Νομικά Πρόσωπα Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης» και η απόφαση ΣτΕ (Ολ.) 1918/2025 υπό το φως του Συντάγματος και του δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όσο και με άλλες δημόσιες εκδηλώσεις μου. Μετέσχα στην ιδεολογική, πολιτική και ακαδημαϊκή σύγκρουση για την απόκρουση της κατεδάφισης του άρθρου 16, ανταποκρινόμενος στην όποια ευθύνη νομίζω ότι αναλογεί, ίδια τότε και τώρα και ανεξάρτητη από καιρικές συνθήκες, σε έναν Καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου. Στην σύγκρουση αυτή μετέσχαν σε παράλληλη κατεύθυνση και πολλοί, οι περισσότεροι πανεπιστημιακοί ομότεχνοί μου στο Συνταγματικό Δίκαιο, αλλά και στο Ευρωπαϊκό Ενωσιακό Δίκαιο, οι οποίοι, και αυτοί, ατομικά και συλλογικά, εκφράστηκαν με ανάλογη σαφήνεια.
Καθαρές κουβέντες λοιπόν: τίποτε, ούτε τα όσα η ΕΛΑΣ αναφέρει σχετικά με τον χειρισμό του θέματος των καταστημάτων που έγιναν γνωστά σαν «ιδιωτικά πανεπιστήμια» δεν μετέβαλε κάτι από τις παραπάνω απόψεις μου.
***
Δεν παραγνωρίζω ότι με τον νόμο Πιερρακάκη -μια καθαρή πολιτική και ιδεολογική ήττα της Αριστεράς, αλλά και κάθε αντίληψης που προτάσσει το δημόσιο συμφέρον και στρατεύεται στον εγγυητικό των ελευθεριών μας χαρακτήρα που πρέπει να έχει, αλλά με τον νόμο αυτό, και στην έκτασή που αυτός καταλαμβάνει, απώλεσε το ίδιο το Σύνταγμα- τείνει να δημιουργηθεί μία νέα κατάσταση, με νέα δεδομένα, κυρίως, με την εμπλοκή πολλών (ακούγεται αρκετών χιλιάδων) νέων ανθρώπων στην αρπάγη των καταστημάτων αυτών. Η νέα αυτή συνθήκη δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί μόνο με φωνές, ευχές και κατάρες. Πρέπει, και μπορεί, να αντιμετωπισθεί χωρίς υποχωρήσεις στα μείζονα με βάση το: «καινούργια κατάσταση καινούργια καθήκοντα», και αυτό στην κατεύθυνση της ανασκευής και της ανατροπής της. Όχι με το: «με το όπλο παρά πόδα». Το δοκιμάσαμε παλιότερα και δε μας βγήκε. Ελπίζω, σε κατάλληλο και επίκαιρο χρόνο, όσοι και όσες που πράγματι πονούμε την ανώτατη παιδεία, αλλά και τη μείζονα δημοκρατική και δικαιοκρατική νομική ασφάλεια που μόνο η τήρηση του Συντάγματος παρέχει, να έχουμε την κατάλληλη εξειδικευμένη συζήτηση, όπου κάθε προσέγγιση θα αντιμετωπίσει, νηφάλια και χωρίς τίποτε βιαστικό, τις αναγκαίες για την μετατροπή της σε συγκεκριμένη ενεργή πολιτική πράξη προκλήσεις, και κάθε κατεργάρης θα βρεθεί στον πάγκο του.
***
Αναφέρομαι σε κατεργάρηδες επειδή στο θέμα αυτό, εκτός από ένα κάποιο chilling effect που φάνηκε να αιωρείται εδώ κι εκεί και τις όχι λίγες φωνές που προβληματίστηκαν σοβαρά και ανησύχησαν όχι λίγο -φωνές που έχω κάθε λόγο να ακούω με σεβασμό, είτε συμφωνώ μαζί τους είτε όχι-, πολλοί και διάφοροι είδαν μία ακόμη ευκαιρία να επιδοθούν σε αυτό που και πριν και ανεξάρτητα ήταν η κυριότερη δημόσια δραστηριότητά τους: να απαξιώσουν την ανερχόμενη ΕΛΑΣ, να απαξιώσουν τον Αλέξη Τσίπρα. Δεν είναι η ανακοίνωση της ΕΛΑΣ για τα του νόμου Πιερρακάκη που αφύπνισε τη συνείδησής τους. Είναι η ίδια η ύπαρξη της ΕΛΑΣ που τους αφαιρεί το πολιτικό οξυγόνο, τους οδηγεί σε υπαρξιακά αδιέξοδα, πολιτικά και ίσως και προσωπικής διαδρομής υπαρξιακά αδιέξοδα, συχνά εκλύει καθαρό μίσος και πάντοτε οργή. Δεν αντέχουν ότι στην ΕΛΑΣ εναποθέτουν σήμερα τις ελπίδες τους χιλιάδες και χιλιάδες ταλαιπωρημένοι άνθρωποι, τους ενοχλεί ότι οι ίδιοι μένουν πίσω, πέρα, δίπλα, κάτω, μακριά.
Καθαρές κουβέντες λοιπόν: σήμερα μία και μόνο μία είναι η προτεραιότητα: να φύγει η ένοχη δράκα που από τα κυβερνητικά έδρανα πλουτίζει από την πενία και δυσπραγία του λαού μας, λυμαίνεται, αυτή και οι πελάτες της, τον πλούτο που καταληστεύει, οδηγεί σε διεθνή ασημαντότητα τη χώρα μας, με όποιους μεγάλους κινδύνους αυτό συνεπάγεται, προσβάλει την αξιοπρέπεια όλων μας. Ναι για το άρθρο 16 και για το νόμο Πιερρακάκη διατηρώ τις απόψεις που έχω εκφράσει. Όμως δεν πρόκειται να συμβάλω ώστε αυτό το ζήτημα, όσο σπουδαίο και να είναι, να απομακρύνει ή να δημιουργήσει σύγχυση ως προς το κύριο θέμα, που είναι το να εκδιωχθεί με τον αγώνα της κοινωνίας και την ψήφο του λαού η ένοχη δράκα από τα κυβερνητικά έδρανα. Σ’ αυτήν την μάχη σήμερα τον πρώτο, και συνεχώς ενισχυόμενο λόγο έχει η ΕΛΑΣ και ο Αλέξης Τσίπρας. Γι΄ αυτό άλλωστε και η συμμετοχή, στήριξη και υποστήριξή μου, και μέσα από τις τάξεις του Εθνικού της Συμβουλίου, στην ΕΛΑΣ και στον Πρόεδρό της.
