Πολιτική 12.05.2026 16:33 UPD 12.05.2026 16:33

Κυβέρνηση με… χρέη: Οι υπουργοί και υφυπουργοί οφείλουν 3,8 εκατ. ευρώ σε τράπεζες

Newsroom

Κυβέρνηση με… χρέη: Οι υπουργοί και υφυπουργοί οφείλουν 3,8 εκατ. ευρώ σε τράπεζες

Φωτογραφία: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ/EUROKINISSI

Δείτε τις δανειακές υποχρεώσεις και τις οφειλές των υπουργών, σύμφωνα με τα «πόθεν έσχες» των πολιτικών που δημοσιεύτηκαν χθες.

Το ποσό των 3,8 εκατ. ευρώ αγγίζουν οι δανειακές υποχρεώσεις που δηλώνουν τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου, αποτυπώνοντας ότι σημαντικό μέρος της κυβέρνησης εξακολουθεί να είναι οικονομικά εκτεθειμένο απέναντι σε τράπεζες και πιστωτικά ιδρύματα. Στα σχετικά ποσά, όπως φαίνονται από τις δηλώσεις «πόθεν έσχες» που δημοσιοποιήθηκαν χθες, περιλαμβάνονται στεγαστικά, καταναλωτικά και λοιπά δάνεια, αλλά και οφειλές από πιστωτικές κάρτες.

Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο εντυπωσιακή αν προστεθεί και το ποσό των 532.698,09 ευρώ που εμφανίζει ο Σταύρος Παπασταύρου ως οφειλή από δάνειο προς τον Σάμπυ Μιωνή. Σε αυτή την περίπτωση, το συνολικό ύψος των υποχρεώσεων των κυβερνητικών στελεχών εκτοξεύεται σχεδόν στα 4,4 εκατ. ευρώ.

Με βάση τις δηλώσεις Πόθεν Έσχες, οι 22 υπουργοί εμφανίζουν συνολικές οφειλές ύψους 1.556.100,68 ευρώ. Αντίστοιχα, οι 36 αναπληρωτές υπουργοί και υφυπουργοί δηλώνουν χρέη που φτάνουν συνολικά τα 2.281.949,01 ευρώ. Συνολικά δηλαδή, τα μέλη της κυβέρνησης κουβαλούν δανειακές και λοιπές οικονομικές υποχρεώσεις ύψους 3.838.049,69 ευρώ, ποσό που αναδεικνύει ότι ακόμη και στα ανώτερα κλιμάκια της εκτελεστικής εξουσίας τα «κόκκινα» ανοίγματα και οι τραπεζικές δεσμεύσεις μόνο αμελητέες δεν είναι.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Πόθεν Έσχες υπουργών: Οι εκατομμυριούχοι, οι «πρωταθλητές» ακινήτων και οι μεγάλοι οφειλέτες

Πολιτική 11.05.2026 16:22

Η «ειδική σχέση» μεταξύ πολιτικής εξουσίας και τραπεζικού δανεισμού

Η δημοσιοποίηση των δηλώσεων «πόθεν έσχες» πολιτικών αρχηγών, υπουργών και βουλευτών επανάφερε στο προσκήνιο την «ειδική σχέση» μεταξύ πολιτικής εξουσίας και τραπεζικού δανεισμού.

Η ευρωπαϊκή νομοθεσία αντιμετωπίζει τα πολιτικά εκτεθειμένα πρόσωπα - υπουργούς, βουλευτές, ανώτατους κρατικούς αξιωματούχους και στελέχη κομμάτων - ως κατηγορία αυξημένου κινδύνου για φαινόμενα διαφθοράς, σύγκρουσης συμφερόντων και νομιμοποίησης παράνομων εσόδων. Για τον λόγο αυτό, οι κοινοτικές οδηγίες κατά του ξεπλύματος χρήματος επιβάλλουν στις τράπεζες αυξημένες υποχρεώσεις ελέγχου όταν χορηγούν δάνεια ή διατηρούν χρηματοδοτικές σχέσεις με τέτοια πρόσωπα.

Σύμφωνα με το ευρωπαϊκό πλαίσιο, οι τράπεζες δεν αρκεί να εξετάζουν απλώς την τυπική πιστοληπτική ικανότητα ενός πολιτικού προσώπου. Υποχρεούνται να διερευνούν σε βάθος την προέλευση της περιουσίας, των εισοδημάτων και των χρημάτων που χρησιμοποιούνται για την αποπληρωμή των δανείων, να αξιολογούν εάν οι όροι χρηματοδότησης είναι συμβατοί με τους κανόνες της αγοράς και να εφαρμόζουν συνεχή εποπτεία καθ’ όλη τη διάρκεια της τραπεζικής σχέσης. Η έγκριση τέτοιων δανείων απαιτεί συχνά εμπλοκή ανώτερων διοικητικών στελεχών, ακριβώς επειδή η ευρωπαϊκή νομοθεσία θεωρεί ότι οι συναλλαγές με πολιτικά εκτεθειμένα πρόσωπα ενέχουν αυξημένο κίνδυνο αθέμιτης επιρροής ή ευνοϊκής μεταχείρισης.

Ο υπέρμετρος δανεισμός πολιτικών προσώπων αποτελεί ιδιαίτερα σοβαρό ζήτημα όχι μόνο για τις τράπεζες, αλλά και για τη λειτουργία της δημοκρατίας. Όταν ένας πολιτικός εμφανίζει υψηλές δανειακές υποχρεώσεις σε σχέση με τα δηλωμένα εισοδήματά του, δημιουργούνται εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσο τα δάνεια εγκρίθηκαν με τραπεζικά κριτήρια ή εάν υπήρξε ανοχή λόγω πολιτικής ισχύος. Αντίστοιχα, η ταχεία ή ανεξήγητη εξόφληση μεγάλων δανείων μπορεί να εγείρει ζητήματα ως προς την πραγματική προέλευση των κεφαλαίων, την ύπαρξη μη δηλωμένων εισοδημάτων ή τη διαδρομή χρημάτων που θα έπρεπε να ελεγχθούν από τις αρμόδιες αρχές.

Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, το ευρωπαϊκό κανονιστικό πλαίσιο δίνει ιδιαίτερη έμφαση όχι μόνο στη χορήγηση των δανείων, αλλά και στη συνεχή παρακολούθηση της εξυπηρέτησής τους. Η διαφάνεια στις δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης δεν αφορά μόνο την εικόνα των οικονομικών στοιχείων ενός πολιτικού προσώπου, αλλά και τη δυνατότητα της κοινωνίας και των ελεγκτικών μηχανισμών να διαπιστώνουν εάν οι οικονομικές του συναλλαγές συμβαδίζουν με τα δηλωμένα εισοδήματα και με τους κανόνες χρηστής τραπεζικής πρακτικής.