Με μεγάλη επιτυχία -για τα δεδομένα της εποχής- πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα το απόγευμα, η εκδήλωση «Unmute Now: Οι βιωματικές ιστορίες γίνονται πυξίδα και μαζί χτίζουμε το κοινό μας μέλλον», από νέους που στηρίζουν το σχέδιο του Αλέξη Τσίπρα για την ανασυγκρότηση της προοδευτικής παράταξης.
Όπως αναφέρουν οι διοργανωτές, ο πολυχώρος «We», το απόγευμα της Δευτέρας, γέμισε νέα πρόσωπα. Αρκετοί από εκείνους που βρέθηκαν στην αίθουσα, ήθελαν να ανακαλύψουν τι είναι αυτό «Unmute Now».
Κατά τα ίδια πρόσωπα, τα «φώτα» έπεσαν πάνω στους ίδιους τους νέους και εκείνοι στάθηκαν χωρίς δισταγμό στο προσκήνιο, αποφεύγοντας να αναπαράγουν γνωστά αφηγήματα, αλλά μιλώντας για όσα τους προβληματίζουν στη δική τους γλώσσα. Κάθε λέξη έφερε μαζί της εμπειρία, κάθε τοποθέτηση κουβαλούσε μια μικρή προσωπική αλήθεια.
Ο τόνος δόθηκε από την αρχή με σαφήνεια. Ο Μίλτος Τόσκας, εκ των διοργανωτών, τόνισε πως την ιστορία γράφουν όσοι παίρνουν την ευθύνη και διεκδικούν. Η Θεσσαλονίκη, μία πόλη που φιλοξενεί όνειρα, ζητά από τους νέους να επιμείνουν κι αυτοί χθες βρέθηκαν στην αφετηρίαα για έναν νέο δρόμο. Η φράση για τη ζωή με αξιοπρέπεια αντί της επιβίωσης βρήκε άμεση ανταπόκριση, όπως κι η επιλογή παραμονής στην πατρίδα με όνειρα κι ελπίδα. Το ακροατήριο συμμετείχε και χειροκρότησε δυνατά.
Οι 9+1 ιστορίες που ξεδιπλώθηκαν στη σκηνή λειτούργησαν σαν καθρέφτης. Η καθημερινότητα των φοιτητών αποτυπώθηκε με ένταση με την Εύη Κατέλα να παίρνει τη σκυτάλη. Σπουδές και εργασίασε μια διαρκή ισορροπία, ενοίκια που πιέζουν, μισθοί που δεν αρκούν. Η εικόνα μιας γενιάς που καθυστερεί να ανεξαρτητοποιηθεί προκάλεσε προβληματισμό.
Η προσωπική διαδρομή της Βιργινίας Βαρβετιάν έδωσε μία άλλη διάσταση στη συζήτηση. Μια πορεία με δυσκολίες, με εμπόδια, με επιμονή. Από το νυχτερινό σχολείο μέχρι την προετοιμασία για νέες πανελλήνιες εξετάσεις. Ένα μήνυμακαθαρό, ένας δρόμος γεμάτος εμπόδια, αλλά αλύγιστη προχωρά με το κεφάλι ψηλά. Τα όνειρα δεν υπακούν σε προθεσμίες.
Η δημόσια υγεία και η εκπαίδευση παρουσιάστηκαν μέσα από τη ματιά της καθημερινής τριβής. Η Θεοδώρα Μπλέτα μίλησε για τις ελλείψεις σε προσωπικό, την πίεση στους νοσηλευτές, τα κενά σε σχολικές δομές. Η έννοια της πρόληψης αναδείχθηκε ως βασικός άξονας ως αναγκαία επένδυση. Ηφροντίδα των μαθητών απαιτεί δομές που αντέχουν και κυρίως συνέπεια.
Στον χώρο του πολιτισμού η ανασφάλεια κυριάρχησε ως βασικό στοιχείο. Η Στέλλα Αποστολάκη έκανε λόγο για την εποχιακή εργασία, τις απλήρωτες ώρες, τις σπουδές που συχνά απαξιώνονται. Παρ’ όλα αυτά η ανάγκη για έκφραση παραμένει ζωντανή. Οι τέχνες λειτουργούν ως καταφύγιο, ως τρόπος να ειπωθούν όσα δεν χωρούν στις καθημερινές δοκιμασίες αντοχής.
Η συζήτηση για την ανάσχεση του brain drain απέκτησε ουσία μέσα από βιώματα. Η Άντζελα Καλλούλι κατέθεσε τηνεμπειρία της από την παραμονή της στη Γερμανία για έξι χρόνια. Επιστροφή με προσδοκίες, μοιραίες συγκρίσεις που γεννούν ερωτήματα. Η αναζήτηση ευκαιριών εντός συνόρων παραμένει ζητούμενο. Η επιλογή παραμονής συνδέεται άμεσα με τις συνθήκες, την προοπτική, την αξιοπρέπεια.
Η τεχνητή νοημοσύνη μπήκε στον διάλογο με όρους ευθύνης. Το περιβαλλοντικό της αποτύπωμα τέθηκε καθαρά από τον Γιάννη Χριστοδουλίδη. Κατανάλωση ενέργειας, χρήση πόρων, ανάγκη για διαφάνεια. Η τεχνολογία οφείλει να υπηρετεί την κοινωνία και να λειτουργεί με όρους βιωσιμότητας. Η νέα γενιά θέτει αυτά τα ερωτήματα με επιμονή.
Η εκπαιδευτική πραγματικότητα αποτυπώθηκε μέσα από τηζωή των αναπληρωτών, με τον λόγο να παίρνει η Σταυρούλα Παπαευθυμίου. Μετακινήσεις, αβεβαιότητα, προσωρινέςλύσεις. Μια βαλίτσα ως μόνιμος σύντροφος. Το αίτημα για σταθερότητα κι ασφάλεια ακούστηκε δυνατά.
Ο αθλητισμός και η αναπηρία προσέθεσαν μια ακόμη κρίσηπτυχή του κοινωνικού ιστού. Ο Σπύρος Αγγέλου παρέθεσε στοιχεία για τη χαμηλή συμμετοχή των νέων σε δραστηριότητες και την ανάγκη για ενίσχυση της άσκησης ως καθημερινή πρακτική, τον ρόλο της ως αντίβαρο σε φαινόμενα εξάρτησης. Παράλληλα έδωσε έμφαση μέσα από τη δική του ιστορία στη δύναμη των ανθρώπων με αναπηρία που γίνονται καθημερινό παράδειγμα για όλους μας.
Η παρέμβαση του Άρη Στυλιανού από το Ινστιτούτο Αλέξης Τσίπρας δημιούργησε ένα πλαίσιο σκέψης που συνδέει την εμπειρία με τις προτάσεις για όλα όσα ήδη αναφέρθηκαν.
Η αναφορά σε ένα πρόγραμμα που συνδυάζει επιστημονική τεκμηρίωση και πολιτική στόχευση άνοιξε έναν νέο κύκλο κι η επόμενη φάση αφορά τη συγκρότηση ενός νέου πολιτκού φορέα με επίκεντρο τις ανάγκες της κοινωνίας.
Οι εννέα προτάσεις που παρουσιάστηκαν κινούνται σε συγκεκριμένους άξονες. Ενίσχυση της εργασίας με όρους δικαιοσύνης, διασφάλιση αξιοπρεπών συνθηκών για τους εργαζόμενους, κίνητρα για αποκέντρωση και ενίσχυση της περιφέρειας, πρόσβαση των νέων στον πολιτισμό χωρίςεμπόδια, εκπαίδευση που συνδέεται με την πραγματικότητα των μαθητών.
Ιδιαίτερη σημασία δόθηκε στην αναμόρφωση του εκπαιδευτικού συστήματος. Προγράμματα σπουδών που ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες, σταδιακή απομάκρυνση από ένα εξετασιοκεντρικόμοντέλο που εξαντλεί, στήριξη της φοιτητικής ζωής με ουσιαστικά μέτρα, αξιοποίηση του επιστημονικού δυναμικού που παραμένει αναξιοποίητο.
Η πρόταση για ειδικό ταμείο νεολαίας ενίσχυσε τη συζήτηση για τη στέγη, ένα από τα πιο πιεστικά ζητήματα της εποχής. Η ανάγκη για λύσεις άμεσες και αποτελεσματικές παραμένει στο προσκήνιο. Η στήριξη των νέων αποτελείπροϋπόθεση για ένα βιώσιμο μέλλον κι όχι πολυτέλεια.
Το «Unmute Now» άφησε μια δυναμική που πρέπει να έχει συνέχεια. Οι φωνές ακούστηκαν, οι νέοι ταυτίστηκαν και ένιωσαν πως βρήκαν ένα νέο «σπίτι» να ανήκουν. Το κλειδί είναι η μετατροπή αυτής της ενέργειας σε πράξη. Η κοινωνία χρειάζεται τέτοιες πρωτοβουλίες και σε μία εποχή συνολικής παραίτησης, ένα τέτοιο “σοκ” μόνο ευεργετικά μπορεί να λειτουργήσει.
