Από το έτος 2.000 μ.Χ. έχουν γίνει τρεις αναθεωρήσεις του παλιού Συντάγματος.
Χωρίς αποτέλεσμα. Οι θεμελιώδεις αρχές του καταστατικού χάρτη της χώρας, που ψηφίστηκε το 1975 μόνο από την κυβερνητική πλειοψηφία - ως αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος με το οποίο καταργήθηκε η Βασιλευομένη Δημοκρατία - εξακολουθούν να ισχύουν έως τις μέρες μας. Παρότι ακόμα και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής προτιμούσε ως πολίτευμα την Προεδρική Δημοκρατία, αντί για την Προεδρευομένη. Οι επιφανειακές τροποποιήσεις που έγιναν το 2001, το 2008 και το 2019 δεν άλλαξαν την πορεία της χώρας.
Το 2009 η Μεταπολίτευση χρεοκόπησε. Σήμερα, η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών πιστεύει ότι η Ελλάδα βαδίζει σε λάθος κατεύθυνση. Περισσότεροι από οκτώ στους δέκα πολίτες δεν εμπιστεύονται τα παλιά πολιτικά κόμματα. Επτά στους δέκα εκτιμούν ότι οι θεσμοί δεν λειτουργούν, ότι η κατάσταση βρίσκεται εκτός ελέγχου, δεν εμπιστεύονται τη Δικαιοσύνη, θέλουν πολιτική αλλαγή και θεωρούν αναγκαία τη δημιουργία νέων κομμάτων. Μόλις δύο στους δέκα πιστεύουν ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα μπορεί να καλύψει τις ανάγκες της κοινωνίας. Και το συντριπτικό ποσοστό του 97% θεωρεί ότι η διαφθορά στη χώρα είναι αρκετά ή πολύ διαδεδομένη.
Ένα εκατομμύριο άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Συντάγματος - στο δικό μας Πολυτεχνείο - για να απαιτήσουν Δικαιοσύνη. Στη μεγαλύτερη συγκέντρωση της σύγχρονης ιστορίας, το παλιό πολιτικό σύστημα απάντησε σαν να μην συνέβη τίποτα. Αυτή ήταν η αρχή του τέλους της παλιάς Μεταπολίτευσης.
Στη χώρα δεν υπάρχει καν αξιωματική αντιπολίτευση. Πολύ σύντομα, είναι πιθανό να μην είναι εφικτός ούτε ο σχηματισμός σταθερής κυβέρνησης. Τα δύο μεγάλα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα έχουν χρέος που ξεπερνά το ένα δισεκατομμύριο ευρώ. Η κρίση νομιμοποίησης είναι διάχυτη. Εάν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής παρομοίαζε το 1989 τη χώρα μας με ένα απέραντο φρενοκομείο, πως θα τη χαρακτήριζε σήμερα; Η Δημοκρατία κινδυνεύει.
Το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης δεν έχει κάτι νέο να πει. Περιορίζεται σε επιμέρους αναθεωρήσεις μόνο κάποιων άρθρων του ξεπερασμένου καταστατικού χάρτη της χώρας. Τα παλιά κόμματα επιμένουν να αναπαλαιώνουν τα θεμέλια των θεσμών του κράτους με μπαλώματα, παρότι έχουν χάσει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας. Η αλήθεια είναι απλή. Αν δεν αλλάξει η αρχιτεκτονική της Πολιτείας, τίποτα δεν θα αλλάξει πραγματικά.
Το παλιό Σύνταγμα γράφτηκε σε μια άλλη εποχή, για έναν άλλο κόσμο, που δεν υπάρχει πια. Στις μέρες μας δεν ζούμε πια μόνο σε χρόνους μεγάλων αλλαγών. Ζούμε την αλλαγή μιας ολόκληρης ιστορικής περιόδου. Τώρα, η Ιστορία γράφεται από την αρχή.
Μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα, το Αύριο ήταν - σε μεγάλο βαθμό - προβλέψιμο. Σύμφωνα με τη συστατική υπόσχεση της Σύγχρονης εποχής, το μέλλον ήταν καλύτερο από το παρελθόν. Στους καιρούς μας, η βεβαιότητα αυτή κατέρρευσε.
Η Σύγχρονη εποχή ολοκληρώνει τον ιστορικό της κύκλο. Όλες οι σταθερές που καθόρισαν το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα αμφισβητούνται. Η μεγάλη σύγκρουση για το μέλλον είναι προ των πυλών. Η ανθρωπότητα βρίσκεται στο κατώφλι μιας εξέλιξης που μπορεί να συγκριθεί μόνο με περιόδους κοσμογονίας. Το αποτέλεσμα αυτών των μεταβολών θα υπερβεί τις επιπτώσεις, τόσο της Αγροτικής όσο και της Βιομηχανικής Επανάστασης. Θα καθορίσει μια για πάντα τη μορφή της παρουσίας του ανθρώπινου είδους στον πλανήτη.
Στην εποχή μας, η μεγάλη εικόνα είναι θολή. Κανείς δεν ξέρει που μας οδηγεί, κανείς δεν ξέρει που πάμε. Το Κράτος Δικαίου δεν λειτουργεί. Οι τεκτονικές πλάκες του πολιτικού συστήματος αναδιατάσσονται συθέμελα.
Σε αυτά τα ερωτήματα δίνει απαντήσεις η δεύτερη ανανεωμένη έκδοση του βιβλίου του Δημήτρη Τζιώτη με τίτλο «ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ», που κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία από τις Εκδόσεις Παπαζήση. Τα Συντάγματα γράφονται από τους λαούς. Οι αναθεωρήσεις τους, από τους πολιτικούς και τους γραφειοκράτες. Το νέο Σύνταγμα πρέπει να απέχει από το παλιό όσο ένας πίνακας του Πικάσο από μία αγιογραφία.
Όπως αναφέρει στον πρόλογο της πρώτης έκδοσης ο Μίκης Θεοδωράκης, «έχουμε ήδη εισέλθει σε μια εντελώς νέα διεθνή περίοδο, πολύ περισσότερο επικίνδυνη, ακόμα και για την ύπαρξη των λαών και εθνών έως σήμερα. Ο πόλεμος, σαν πεινασμένος λύκος, τριγυρνά στη γειτονιά μας. Βαλκάνια και Μέση Ανατολή, όλες οι χώρες και οι λαοί πρέπει να υπολογίζονται σαν μελλοντικά θύματα. Οπότε το ερώτημα που αναγκαστικά τίθεται μπροστά μας είναι: Τι κάνουμε; Ως κληρονόμοι ενός μοναδικού Πολιτισμού, δεν μπορούμε να μοιρολογούμε διαπιστώνοντας την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, αλλά είμαστε υποχρεωμένοι πάντα να αναζητούμε την προοπτική, το Όραμα».
Η Ελλάδα χρειάζεται ένα νέο όραμα για το μέλλον. Μία νέα μεγάλη Αλλαγή.
Ένα νέο Σύνταγμα. Για τις ανάγκες και τις προοπτικές του 21ου αιώνα.
Μία Νέα Μεταπολίτευση.
