Στη δημόσια συζήτηση τις τελευταίες μέρες, τίθεται με ένταση και πάθος θα έλεγα, το ερώτημα.
Μπορεί να επανατοποθετηθεί, ελληνιστί να κάνει rebranding, ο Αλέξης Τσίπρας στην πολιτική σκηνή και τι καινούργιο φέρνει.
Προφανώς ιδιαίτερο ρόλο έπαιξαν όλες οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, που αφήνουν να διαφανεί ότι πιθανόν το δίπολο των επόμενων εκλογών να είναι Ν.Δ και ΕΛΑΣ.
Ας δούμε λίγο τι μας διδάσκει η Ιστορία χωρίς να αγνοούμε τις συνθήκες της εποχής, αλλά και τις προσωπικότητες που σαφώς τα μεγέθη δεν μπορούν να μπουν σε συγκρίσεις.
Θεωρούμε ότι το «μέγιστο rebranding ιστορικά είναι η μεταστροφή του Σαούλ που γίνεται Απόστολος Παύλος", που λέει κάπου ο κ. Κουσούλης. Έχουμε, αρκετές περιπτώσεις στην διεθνή σκηνή, αλλά και στην ελληνική πολιτική σκηνή αρκετά παραδείγματα. Αναφέρω δύο εμβληματικά της Μεταπολίτευσης.
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μετά το 1974, είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση. Η νομιμοποίηση του ΚΚΕ, η διενέργεια δημοψηφίσματος για το πολιτειακό και η ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ, είναι επιλογές που έφεραν τη δική του προσωπική σφραγίδα. Δεν χρειάζεται, και δεν θα το κάνω, να θυμίσω την προηγούμενη πολιτική του διαδρομή.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήρθε στην Ελλάδα ως διεθνούς φήμης οικονομολόγος, ένας μετριοπαθής μεταρρυθμιστής, και μεταμορφώθηκε σε ριζοσπάστη πολιτικό και αναδείχθηκε σε πολιτικό ηγέτη, παγκοσμίου διαμετρήματος.
Η Ν.Δ και το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ΕΡΕ και Ένωση Κέντρου.
Ο Αλέξης Τσίπρας δοκιμάστηκε στην πιο δύσκολη πολιτική στιγμή της Μεταπολίτευσης. Χρεοκοπίας της χώρας ,που προκάλεσαν προηγούμενες πολιτικές που ασκήθηκαν από τα κόμματα που παραδοσιακού δικομματισμού. Έβγαλε την χώρα στο ξέφωτο, και ναι, με αρκετούς μώλωπες και εκδορές για να χρησιμοποιήσω μια οικεία σε εμένα φράση.
Παραιτείται από τα βουλευτικά προνόμια, αφήνει χώρο να περάσουν οι νεότεροι, που δυστυχώς δεν περπατάει, και βλέπει το κενό της πολιτικής εκπροσώπησης που απειλεί αν θέλετε το πολιτικό σύστημα της χώρας.
Η επταετία, της διακυβέρνησης της Ν.Δ, Θου Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου, ίσως χωρίς δόση υπερβολής, χαρακτηριστεί, τηρουμένων των αναλογιών, η χειρότερη κυβέρνηση της Μεταπολίτευσης.
Τι οφείλουν να κάνουν οι προοδευτικές δυνάμεις. Ο καθείς με την ευθύνη του.
Η ΕΛΑΣ προτείνει τη συνάντηση των τριών πολιτικών ρευμάτων που θα ανασυνθέσουν την μεγάλη δημοκρατική παράταξη ως έκφραση της Κυβερνώσας Αριστεράς.
Τα τρία ρεύματα οφείλουν να κάνουν αμοιβαίες υποχωρήσεις προκειμένου να συναντηθούν στον κοινό στόχο:
Η σοσιαλδημοκρατία οφείλει να απομακρυνθεί από τις λογικές διαχείρισης και να συναντηθεί με το πνεύμα του ριζοσπαστισμού στην αντιμετώπιση των ανισοτήτων και της διαφθοράς. Η ριζοσπαστική και ανανεωτική Αριστερά να επεξεργαστεί ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες πολιτικές για την παραγωγική ανασυγκρότηση και τη θεσμική ανασύνταξη της χώρας.
Και η πολιτική οικολογία να ενσωματωθεί στον πυρήνα ενός νέου μοντέλου ανάπτυξης που θα συνδυάζει βιωσιμότητα, ενεργειακή ασφάλεια και κοινωνική δικαιοσύνη.
Το καινούργιο που φέρνει η ΕΛΑΣ, θα μπορούσε κάποιος συνθηματολογικά να το συμπυκνώσει:
«Από την κοινωνία, με την κοινωνία, για την κοινωνία».
(Ο Γιώργος Μπουλμπασάκος είναι στέλεχος της ΕΛ.Α.Σ.)
