«Γιάννης Μπουτάρης: Η Πολιτική Αλλιώς», είναι ο τίτλος του βιβλίου του Λεωνίδα Μακρή που παρουσιάζεται αυτή την ώρα στο κέντρο της Αθήνας.
Μια παρουσίαση με ειδικό πολιτικό βάρος καθώς θα συνυπάρξουν στο πάνελ ο Αλέξης Τσίπρας, ο Χάρης Δούκας και ο Γιάννης Μώραλης.
Ωστόσο, πλήθος στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται ήδη στην πλατεία Συντάγματος και στο καφέ των «Public».
Μεταξύ άλλων στην εκδήλωση βρίσκονται η Όλγα Γεροβασίλη, ο Κώστας Ζαχαριάδης, ο Ευάγγελος Αποστολάκης, ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος, η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, ο Γιώργος Βασιλειάδης, ο Συμεών Κεδίκογλου, η Αθηνά Λινού και ο Πέτρος Κόκκαλης.
Η συντονίστρια της παρουσίασης και δημοσιογράφος Δώρα Αναγνωστοπούλου σημείωσε στην σύντομη εισαγωγή της ότι «ο Μπουτάρης δεν αντιπροσώπευε ένα μοντέλο πολιτικού που χωράει σε ταμπέλες. Ακολούθησε μια προσωπική προσέγγιση με κύριο χαρακτηριστικό την ευθύτητα», ενώ ο συγγραφέας Λεωνίδας Μακρής υπογράμμισε: «Ο Μπουτάρης αν ήταν εδώ θα τον έτρωγε η ανησυχία. Θα έπαιζε το της αλογόμυγας της Σωκράτη. Του άρεσε να ενοχλεί και να θέτει ερωτήματα».
Αλέξης Τσίπρας για Γιάννη Μπουτάρη: Λείπουν άνθρωποι αφοσιωμένοι στο λαό και την αλήθεια
Ο Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε την ομιλία του με μια μπηχτή για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τόνισε ότι χαίρεται που βρίσκεται σε αυτοδιοικητικό πάνελ.
«Ο Γιάννης Μπουτάρης υπήρξε μια ξεχωριστή προσωπικότητα που έχει αφήσει τη σφραγίδα της όχι μόνο στην πόλη της Θεσσαλονίκης, αλλά και στη χώρα.
Αυτό που νομίζω τον διέκρινε ως δημόσιο πρόσωπο ήταν η αυθεντικότητά του.
Ο Μπουτάρης ήταν αυτός που ήταν.
Με τα καλά του και τα περίεργά του.
Δεν προσποιήθηκε ποτέ ότι ήταν κάτι άλλο.
Και δεν ασχολήθηκε με τα κοινά για να αποδείξει κάτι στον εαυτό του ή στους άλλους.
Ασχολήθηκε με διάθεση προσφοράς και όχι από ανάγκη ζήτησης.
Με τον Μπουτάρη δεν είχε μεγάλη σημασία αν διαφωνούσες ή συμφωνούσες.
Γουστάριζες, όπως θα έλεγε κι εκείνος, να μιλάς μαζί του.
Ακόμη και να διαφωνείς.
Κυρίως γουστάριζες τον αντισυμβατικό του χαρακτήρα, την αφοπλιστική ειλικρίνεια και τις τρομερές ιστορίες που είχε πάντα να σου διηγηθεί από μια γεμάτη ζωή, που την είχε ζήσει μέχρι τα όρια.
Διαβάζοντας όμως το βιβλίο του Λεωνίδα αισθάνθηκα λίγο βαθύτερα την ομορφιά -και χρησιμοποιώ συνειδητά αυτή τη λέξη- μιας αντιφατικής προσωπικότητας, που πολλοί αγάπησαν, άλλοι μίσησαν, συκοφάντησαν, και κακοποίησαν με διάφορους τρόπους.
Αλλά τελικά μιας προσωπικότητας που κατάφερε να διαπεράσει την ερημία του πλήθους, να αποτυπωθεί στις συνειδήσεις, και κυρίως να αλλάξει σε πολλά πεδία την εικόνα της πόλης του.
Και νομίζω αν το βιβλίο έχει μια ιδιαίτερη συμβολή είναι γιατί κάνει γνωστό, σε ευρύτερο των Θεσσαλονικέων κοινό, το έργο του Μπουτάρη για την Πόλη του.
Ο Μπουτάρης εκτός από αντισυμβατικός, ήταν και ακομπλεξάριστος.
Και το εργαλείο που κινούσε τη δράση του ήταν η επιμονή του στην αλήθεια.
Ή στην αλήθεια του, αν προτιμάτε.
Που πάντως αποδείχτηκε ότι ήταν πολύ πιο κοντά στην αλήθεια από τα στερεότυπα του εθνικισμού και του συντηρητισμού που διαπερνούσαν τη Θεσσαλονίκη και την εικόνα της.
Η αλήθεια για τους προσωπικούς του δαίμονες, όπως ο αλκοολισμός και η προσπάθεια να απαλλαγεί από αυτόν.
Η αλήθεια για το ρόλο των κομμάτων και την επιρροή τους στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, συχνά ιδιοτελή και αρνητική.
Και η αλήθεια για την Ιστορία της ίδιας της πόλης του, για το πολυπολιτισμικό της παρελθόν, το ρόλο των Εβραίων τους οποίους αφάνισαν ο ναζισμός και οι εγχώριοι σύμμαχοί του.
Αλλά και για το ρόλο των μουσουλμάνων στην πολιτιστική και ιστορική ταυτότητα της πόλης.
Κι αυτή η εμμονή του Γιάννη Μπουτάρη στην αλήθεια, όσο κι αν του κόστιζε πολιτικά, διαπερνά ολόκληρο το βιβλίο του Λεωνίδα Μακρή.
Είχα το προνόμιο να γνωρίσω από κοντά τον Γιάννη Μπουτάρη. Περπατήσαμε και συνδεθήκαμε σε δύσκολους μνημονιακούς καιρούς. Εγώ πρωθυπουργός στην πρώτη αριστερή κυβέρνηση της χώρας, εκείνος δήμαρχος με πρωτοποριακές, βαθιά προοδευτικές, αντιλήψεις και πρακτικές.
Δε θα ξεχάσω την επιμονή του να μετατρέψουμε σε φως για τη πόλη, σκιερές πτυχές της ιστορίας της.
Την επιμονή του να δουλέψουμε για το μνημείο του ολοκαυτώματος.
Την επιμονή του να συμβάλει στην οικοδόμηση μιας θετικής ατζέντας στη σχέση μας με τη Τουρκία, με την ιδέα του για απευθείας ακτοπλοϊκή σύνδεση της Θεσσαλονίκης με τη Σμύρνη».
και πολιτικές διαφωνίες...
«Με τον Μπουτάρη όμως εκτός από πολιτικές συμπτώσεις, είχαμε και πολιτικές διαφωνίες.
Τολμώ να πω ότι κυρίως μέσα από τις δεύτερες, χτίσαμε μια προσωπική σχέση αμοιβαίας εκτίμησης και εμπιστοσύνης.
Θυμάμαι στήριξε κριτικά την προσπάθεια της κυβέρνησής μου για απαλλαγή από τη μνημονιακή επιτροπεία.
Αλλά στάθηκε σθεναρά υπέρ του ναι στο δημοψήφισμα.
Εκεί όμως που έδειξε το μεγαλύτερο θάρρος και τη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα ήταν στη Συμφωνία των Πρεσπών.
Κι αυτή δεν ήταν καθόλου εύκολη απόφαση, όταν μιλάμε για τη Θεσσαλονίκη.
Γιατί έπρεπε να ξορκίσει φαντάσματα του παρελθόντος, να πολεμήσει στερεότυπα δεκαετιών για τη γειτονική χώρα, να σταθεί απέναντι στους κερδοσκόπους της εθνικοφροσύνης.
Και να αγνοήσει το πολιτικό κόστος, που ο υπολογισμός του έχει κοστίσει διαχρονικά πολύ ακριβά τόσο στην πόλη του όσο και στη χώρα.
Δε θα ξεχάσω μια συζήτηση που κάναμε οι δυό μας, με τον Λεωνίδα ανάμεσά μας, στο γραφείο μου στη Θεσσαλονίκη.
Όταν με ρώτησε :
Ρε συ Πρόεδρε είσαι σίγουρος ότι θα το αντέξεις ;
Εδώ οι δικοί μου και κάνουν τις πάπιες.
Του απάντησα ότι δεν αξίζει να είμαι σε αυτή τη θέση και να μη το τολμήσω.
Και τότε σα να έλαμψε το πρόσωπό του.
Προχώρα ρε κι εγώ θα το στηρίξω όσο μπορώ.
Και η αλήθεια είναι ότι στάθηκε δίπλα στην επιλογή του ορθολογισμού και της προόδου.
Και απέναντι στο πιο ακραίο κύμα εθνικιστικού λαϊκισμού που έχει δει η χώρα μας.
Τόσο απέναντι που δεν δίστασε ακόμη και σωματικά να εκθέσει τον εαυτό του στο μίσος και τη βιαιότητα των εθνικιστών.
Θέλω απλά να θυμίσω ότι σε αυτή τη μάχη, που αποτέλεσε μια από τις πιο κλασσικές διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στον πατριωτισμό και την πατριδοκαπηλία, ανάμεσα στην πρόοδο και την συντήρηση.
Κάποιοι επιλέξαμε με κόστος την προοδευτική και τη πατριωτική τοποθέτηση.
Και κάποιοι, όχι μόνο από τη δεξιά, τη ψηφοθηρία και τη πατριδοκαπηλία.
Ο Μπουτάρης ήταν ένας από εμάς.
Και όπως εύστοχα περιγράφει στο βιβλίο ο Λεωνίδας, αυτό το έπραξε ως ηθικό χρέος.
Γιατί η πόλη των φαντασμάτων, όπως αποκαλεί τη Θεσσαλονίκη ο Μαρκ Μαζάουερ, έπρεπε να γνωρίσει και να αναγνωρίσει επιτέλους το παρελθόν της.
Αλλά το έπραξε και με το βλέμμα στο μέλλον, θα προσθέσω εγώ.
Γιατί ήταν βαθιά πεπεισμένος ότι το μέλλον της πόλης είναι να ανοίξει δρόμους προς το βορρά και όχι να βρίσκεται προσκολλημένη στο ρόλο της αδικημένης από το κέντρο συμπρωτεύουσας.
Ότι η Θεσσαλονίκη άκμασε στο παρελθόν και θα μπορούσε να ακμάσει και στο μέλλον ως κόμβος της Βαλκανικής και όχι ως φτωχός συγγενής της Αθήνας.
Είδε λοιπόν τις Πρέσπες ως ένα μεγάλο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή. Γιατί οι Πρέσπες έλυναν ένα μεγάλο πρόβλημα, που δεν είχε να κάνει μόνο με τη Βόρεια Μακεδονία.
Αλλά και με το ρόλο της Ελλάδας στα Βαλκάνια, ως δύναμης ειρήνης και προόδου. Και άρα με ένα καινούργιο και ελπιδοφόρο ρόλο της αγαπημένης του Θεσσαλονίκης».
Λείπουν σήμερα από το πολιτικό σύστημα άνθρωποι σαν τον Μπουτάρη
«Θα κλείσω με μια ειλικρινή και κάπως πικρή διαπίστωση:
Λείπουν σήμερα από το πολιτικό μας σύστημα σε όλο του το εύρος άνθρωποι σαν τον Γιάννη Μπουτάρη.
Αφοσιωμένοι στο λαό και την αλήθεια, ξένοι σε κάθε ιδέα και πρακτική διαχωρισμών και αυταρχισμού, ικανοί να πείσουν με την ειλικρίνεια και την εντιμότητά τους την πλειοψηφία που θέλει ένα καλύτερο μέλλον.
Η εικόνα του πολιτικού μας συστήματος, η αδυναμία του να πείσει, η ανικανότητά του να παράγει δικαιοσύνη και πρόοδο, το επιβεβαιώνει.
Όταν μάλιστα η κοινωνική ιδιοτέλεια συνοδεύεται από την αδελφή της, τη διαφθορά, τότε ο φαύλος κύκλος της παράλυσης παράγει σοβαρές απειλές για την ασφάλεια, την οικονομία, την ίδια τη χώρα.
Η διαδρομή του Γιάννη Μπουτάρη, όμως, η εμμονή του στην αλήθεια, η εντιμότητα και οι αντιφάσεις του, το αποτύπωμα και το έργο του, η πολιτική αλλιώς όπως είναι ο εύστοχος τίτλος του βιβλίου, δεν είναι μόνο ένα πολύτιμο μάθημα για όλους μας.
Είναι και μια πηγή αισιοδοξίας, ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε, όσες δυσκολίες κι αν υπάρχουν σήμερα γύρω μας.
Και η ίδια η προσπάθεια να τα καταφέρουμε, είναι πιστεύω και η μεγαλύτερη τιμή για το έργο και την προσωπικότητα αυτού του ξεχωριστού ανθρώπου».
Η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα
{https://www.youtube.com/watch?v=o7fqoBbZWn0}
Δείτε εικόνες
Χαρδαλιάς: Ο Μπουτάρης δεν στάθηκε στις πελατειακές σχέσεις και την κομματική ισχύ
Ο Νίκος Χαρδαλιάς από την πλευρά στάθηκε στην προσωπικότητα και στο στίγμα του Μπουτάρη. «Ήταν εκφραστής ενός μοντέλου που στηριζόταν στην άμεση σχέση με τον πολίτη και όχι στις πελατειακές σχέσεις και την κομματική ισχύ» είπε με νόημα.
Μάλιστα συμπλήρωσε ότι «ο Μπουτάρης υπηρετούσε τη λογική της σύνθεσης και της ενότητας, όπως συμβαίνει σε αυτό το πάνελ. Ο Μπουτάρης θα ήταν ευτυχής με τη σημερινή εκδήλωση».
Διάλογος Χαρδαλιά - Τσίπρα
Ο Χαρδαλιάς ανέφερε σε κάποιο σημείο της ομιλίας του ότι «κρατάει από τον Μπουτάρη την αξία των συνεργασιών και των συνθέσεων». Αυτό ήταν το σημείο που παρενέβη ο Τσίπρας και του είπε: «Εσύ κατά λάθος έγινες δεξιός».
«Αυτά είναι σχετικά κ. πρόεδρε», απάντησε ο Χαρδαλιάς.
Στη συνέχεια ήρθε η αιχμή Χαρδαλιά: «Τώρα που ανοίγει η συνταγματική αναθεώρηση, εμείς οι αυτοδιοικητικοί, ανεξαρτήτως τοποθέτηση, να παλέψουμε για ένα διαφορετικό μοντέλο αυτοδιοίκησης».
Χάρης Δούκας: Ο Μπουτάρης πήρε με γενναιότητα θέση υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών
«Ο Μπουτάρης επέλεξε το δύσκολο δρόμο της απευθείας σχέσης με τους πολίτες και πλήρωσε το κόστος. Αλλά χάρη σε αυτήν την επιλογή του κέρδισε την ελευθερία του» είπε ο Χάρης Δούκας και επεσήμανε: «Ο Μπουτάρης πήρε με γενναιότητα θέση υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών, κόντρα στους εθνικισμούς».
Αναφέρθηκε επίσης και στη σοσιαλδημοκρατία τονίζοντας: «Είναι σε κρίση γιατί δεν παρουσιάζει ένα τολμηρό ριζοσπαστικό αφήγημα, αλλά κρατάει ισορροπίες. Αυτό ήταν το μήνυμα και της διεθνούς προοδευτικής διάσκεψης της Βαρκελώνης».
Αναλυτικά όσα είπε ο Χάρης Δούκας
Εν αρχή Λεωνίδα να σε ευχαριστήσουμε γιατί με το βιβλίο σου, έβαλες σε μια τάξη τις σκέψεις μας για το φαινόμενο Γιάννη Μπούταρη. Αποκωδικοποίησες τους γρίφους που περιβάλλουν τον μύθο Μπουτάρη:
Πώς δηλαδή γίνεται να είναι βαθιά τοπικιστής Θεσσαλονικιός και μαζί κοσμοπολίτης.
Πώς γίνεται – όπως έλεγε – να είναι με το εκάστοτε γκουβέρνο και την ίδια ώρα τολμηρά ανατρεπτικός και ανήσυχος.
Πώς ήταν ταυτόχρονα ευπατρίδης της καθημερινότητας και σπουδαίος οραματιστής. Ένας πραγματιστής της ουτοπίας.
Ο Γιάννης Μπουτάρης, υπήρξε μια πολιτική σχολή από μόνος του. Οι επιλογές του, η δράση του, είναι ένα μάθημα εφαρμοσμένης πολιτικής στον προνομιακό – είναι αλήθεια – χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Στο χώρο δηλαδή που δεν χωρά αόριστα, γενικόλογα, στρογγυλεμένα λόγια, αλλά σκληρή εφαρμογή στο πεδίο. Που κρίνεται άμεσα η αποτελεσματικότητα της πολιτικής αλλά και το προοδευτικό ή συντηρητικό πρόσημο των πολιτικών που ασκούνται.
Ο Γιάννης Μπουτάρης σε αυτήν την καθημερινή μάχη, είχε ένα ισχυρό όπλο: Την Ειλικρινή, Καθαρή, Αδιαμεσολάβητη σχέση του με την κοινωνία.
Ο ίδιος δεν υπήρξε προϊόν κομματικών μηχανισμών. Δεν ανέβηκε μέσα από ιεραρχίες, δεν χρωστούσε την πορεία του σε κομματικά δίκτυα. Αντίθετα, μπήκε στην πολιτική από μια εντελώς διαφορετική αφετηρία: Ως πολίτης, ως επαγγελματίας, ως άνθρωπος της πόλης.
Και αυτό καθόρισε τα πάντα.
Η σχέση του με τους πολίτες ήταν άμεση, σχεδόν προσωπική. Δεν μιλούσε μέσα από φίλτρα, δεν αναπαρήγαγε έτοιμες γραμμές. Ο Μπουτάρης μας έμαθε να μιλάμε με ειλικρίνεια, με απλότητα, μερικές φορές και με τρόπο που ξενίζει. Αυτή η αυθεντικότητα είναι που δημιουργεί την εμπιστοσύνη.
Σε μια χώρα όπου η πολιτική συχνά λειτουργεί μέσα από διαμεσολαβήσεις –κομματικές, πελατειακές, επικοινωνιακές– ο Μπουτάρης επέλεξε τον πιο δύσκολο δρόμο: την απευθείας σχέση με την κοινωνία.
Αυτό είχε κόστος. Δεν είχε πάντα «πλάτες». Δεν μπορούσε να βασιστεί σε έτοιμους μηχανισμούς υποστήριξης. Συχνά βρέθηκε μόνος απέναντι σε αντιδράσεις. Αλλά ακριβώς αυτή η ανεξαρτησία του έδωσε και την ελευθερία να λέει και να κάνει πράγματα που άλλοι δεν τολμούσαν.
Και ίσως αυτό είναι το πιο επίκαιρο μήνυμα της πορείας του: Ότι η πολιτική χρειάζεται να στηρίζεται στη σχέση εμπιστοσύνης με τον πολίτη, ότι η αυθεντικότητα δεν είναι αδυναμία – είναι δύναμη.
Θα ήθελα να ξεχωρίσω ένα βασικό στοιχείο της διαδρομής του Γιάννη Μπουτάρη:
Πορεύτηκε στον δημόσιο βίο του όχι με περιχαρακώσεις και αποκλεισμούς, αλλά ενώνοντας δυνάμεις.
Έτσι κατάφερε να ενώσει γύρω του δυνάμεις από το φιλελεύθερο κέντρο μέχρι την ριζοσπαστική αριστερά και κατάφερε να αλλάξει όχι μόνο την εικόνα της πόλης, αλλά τον τρόπο που η ίδια η πόλη σκέφτεται τον εαυτό της.
Σε μια περίοδο όπου η Ελλάδα δοκιμαζόταν από βαθιά κρίση, ο Μπουτάρης δεν χάιδεψε αυτιά, δεν κρύφτηκε πίσω από γενικόλογες διακηρύξεις. Αντίθετα, μίλησε καθαρά, συχνά κόντρα στο ρεύμα, για όσα κρατούσαν τη Θεσσαλονίκη πίσω.
Τόλμησε να επαναφέρει στη μνήμη της πόλης την πολυπολιτισμική της ταυτότητα. Να πει ότι η εξωστρέφεια δεν είναι απειλή, αλλά προϋπόθεση προόδου. Και να χτίσει γέφυρες εκεί όπου για χρόνια υπήρχαν τείχη. Πήρε καθαρή θέση για την συμφωνία των Πρεσπών και με την σοφία του εκτίμησε «ότι αυτή η συμφωνία θα φέρει καλά αποτελέσματα, αλλά πρέπει – όπως δήλωνε στους Financial Times - να εργαστούμε σκληρά με την Αθήνα και τα Σκόπια για την εφαρμογή της και να αμβλύνουμε τα εθνικιστικά αισθήματα και στις δύο πλευρές».
Βεβαίως, δεν ήταν αρεστός σε όλους. Προκάλεσε αντιδράσεις, συγκρούστηκε, αμφισβητήθηκε. Όμως μας θύμισε ότι η πολιτική δεν είναι διαχείριση. Είναι στάση ζωής. Δεν είναι μοίρα. Είναι επιλογή. Είναι το θάρρος να πεις αυτό που πιστεύεις, ακόμα κι όταν ξέρεις ότι θα το πληρώσεις ακριβά.
Αγαπητές φίλες και φίλοι,
Έχουμε πολλά να μάθουμε από τον κυρ Γιάννη, κρίσιμα για τους δρόμους που θα χαράξουμε αυτήν την κομβική στιγμή για την χώρα, αλλά και τον κόσμο.
Την προηγούμενη βδομάδα ήμουν στην Βαρκελώνη σε μια διεθνή συνάντηση προοδευτικών ηγετών και δημάρχων όπου συζητήσαμε την ανάγκη και τους τρόπους οργάνωσης μιας διεθνούς προοδευτικής κινητοποίησης για να ανακοπεί η πορεία του αυταρχισμού και η άνοδος της δεξιάς και ακροδεξιάς.
Η μεγάλη εικόνα δεν αντέχει σε αυταπάτες: Η δημοκρατία είναι σε κρίση. Βασικός λόγος είναι ότι η σοσιαλδημοκρατία είναι σε πολιτική κρίση. Το βασικό της πρόβλημα είναι η αδυναμία των κομμάτων της να προσφέρουν ένα σαφές και τολμηρό πολιτικό όραμα. Παρουσιάζουν κυβερνητικά προγράμματα και προτάσεις, τεχνοκρατικά συνεκτικές αλλά χωρίς τολμηρό πολιτικό αφήγημα. Έτσι, αντί να απευθύνονται στους ψηφοφόρους με μια σαφή πρόταση αλλαγής, καταλήγουν να διαχειρίζονται ισορροπίες.
Η επιβίωση της κεντροαριστεράς απαιτεί έναν διαφορετικό, ριζοσπαστικό δρόμο. Απαιτεί πολιτικό θάρρος, ρήξεις, καινοτομία, ρίσκα που θα αμφισβητήσουν τις καθιερωμένες ισορροπίες.
Σε μια εποχή πολεμικών συγκρούσεων, γεωπολιτικών ανακατατάξεων, οικονομικής ανασφάλειας, κοινωνικής δυσαρέσκειας και θεσμικής δυσπιστίας, όταν οι προοδευτικές δυνάμεις προσφέρουν απλώς μια πιο ήπια εκδοχή της υπάρχουσας κατάστασης, ανοίγουν τον δρόμο στην άνοδο του λαϊκισμού και τη ακροδεξιάς.
Το πολιτικό τοπίο είναι σύνθετο, όμως εκπέμπει και σαφή, αισιόδοξα μηνύματα.
Που;
Στις πόλεις.
Η άνοδος δημοκρατικών, προοδευτικών δημάρχων σε μεγάλες πόλεις, από το Παρίσι έως τη Νέα Υόρκη, από τη Βαρκελώνη έως το Μπουένος Άιρες και από την Αθήνα και τον Πειραιά έως το Μόναχο, αντιστρατεύονται την δεξιά και ακροδεξιά σε εθνικό επίπεδο. Γίνονται πόλοι αντίστασης και προοδευτικής δημιουργίας.
Οι πόλεις είναι χώροι έντονης κοινωνικής και οικονομικής συμπύκνωσης, και είναι ισχυρό το αίτημα για πολιτικές αναδιανομής και δημόσιων επενδύσεων, που φορέας τους είναι τα προοδευτικά κόμματα. Οι πόλεις είναι και τα σημεία, όπου οι κοινωνικές πιέσεις εκδηλώνονται πιο έντονα: υψηλά ενοίκια, αυξημένο κόστος ζωής, ανταγωνισμός στην αγορά εργασίας. Αυτές οι πιέσεις ενισχύουν την ζήτηση για πολιτικές προστασίας και παρέμβασης, δημιουργώντας πρόσφορο έδαφος για τις προοδευτικές δυνάμεις.
Δεν μπορούμε να συζητάμε για υπέρβαση της κρίσης χωρίς να πατάμε στο γόνιμο έδαφος της τοπικής αυτοδιοίκησης. Είναι ο χώρος που συνδέει το τοπικό με το εθνικό και το παγκόσμιο.
Με πολιτικές που γίνονται γρήγορα και άμεσα ορατές, στην γειτονιά, στο σχολείο, στην καθημερινότητα.
Αυτή την μάχη δίνουμε οι προοδευτικοί δήμαρχοι: Να αποδείξουμε ότι οι αξίες της προοδευτικής πολιτικής –η στήριξη του ανθρώπου, η αλληλεγγύη, η συμπερίληψη– δεν είναι θεωρητικές αρχές, αλλά εφαρμόσιμες λύσεις.
Σήμερα με αφορμή και την θλιβερή επέτειο του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου, ημέρα επιβολής της δικτατορίας στην Ελλάδα, χρειάζεται να επιβεβαιώσουμε το δικαίωμα στην πόλη ως πυλώνα ζωής και δημοκρατίας.
Αγαπητές φίλες και φίλοι,
Δεν ξεχνώ ότι ο Γιάννης Μπουτάρης ήταν στις πρώτες υπογραφές υποστήριξης της υποψηφιότητας μου ως Δήμαρχος της Αθήνας. Όταν μου είπαν ότι θα υπογράψει και ο Μπουτάρης, τον κάλεσα αμέσως στο τηλέφωνο να τον ευχαριστήσω. Ήταν οι πρώτες μέρες και χρειαζόμουν περισσότερο από ποτέ ενθάρρυνση. Και μου είπε δυο λόγια:
Μη μασάς τίποτα, προχώρα.
Αυτή η φράση με ακολουθεί μέχρι και σήμερα.
Ο Γιάννης Μπουτάρης στον τελευταίο τρύγο που έζησε, έφτιαξε ένα μεγάλο κρασί και έδωσε το όνομα «ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ». Kάτι ήθελε να μας πει, ας τον ακούσουμε».
Γιάννης Μώραλης για Γιάννη Μπουτάρη: Έφερε το ρεαλισμό στο επίκεντρο της διοίκησης
«Το βιβλίο έχει τίτλο «Η πολιτική αλλιώς», αλλά θα μπορούσαμε να το πούμε «Η ζωή αλλιώς». Γιατί έτσι όπως ζεις, έτσι κάνεις πολιτική. Ο Μπουτάρης έκανε πολιτική αλλιώς γιατί ζούσε αλλιώς» είπε ο Γιάννης Μώραλης. Ο δήμαρχος Πειραία είπε επίσης: «Τον είχα ρωτήσει για τη σχέση με τον Άνθιμο. Μου είπε: Στα λίγα που συμφωνούμε, τα συζητάμε. Τα άλλα, τα αφήνουμε», ενώ για την παρακαταθήκη του Μπουτάρη τόνισε: «Η αλήθεια είναι πολιτική δύναμη. Έφερε το ρεαλισμό στο επίκεντρο της διοίκησης. Η εξωστρέφεια που έφερε στη Θεσσαλονίκη».
Λεωνίδας Μακρής: Ο Μπουτάρης έφερε την εξωστρέφεια
«Το μεγαλύτερο επίτευγμα του Μπουτάρη είναι η εξωστρέφεια» ανέφερε από την πλευρά του ο συγγραφέας του βιβλίου και «από 200.000 πήγε τις διανυκτερεύσεις στα 3.5 εκατ.».
