Κόντρα στο «ρεύμα» της εποχής, που επιχειρεί να επιβάλλει την απολιτικοποίηση - που αντικειμενικά βολεύει την ακροδεξιά όποιο «προσωπείο» και αν φορά - επιλέγει να πάει ο Αλέξης Τσίπρας, βαδίζοντας στην μακρά, αλλά τελική ευθεία για την ολική επαναφορά του στο πολιτικό σκηνικό.
Ο πρώην πρωθυπουργός, γνωρίζοντας πως θα δυσαρεστήσει αρκετούς, επιλέγει να τοποθετηθεί ανοιχτά και χωρίς «ναι μεν, αλλά» για όλα τα «καυτά» ζητήματα που απασχολούν τη χώρα, ξεκαθαρίζοντας σε ποιους πολίτες θέλει να απευθυνθεί και γιατί.
Επιμένει πολιτικά
Δεν χωράει καμία αμφιβολία ότι η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα, στα Ιωάννινα, ήταν με διαφορά η «πιο πολιτική» παρέμβαση του, από τον Σεπτέμβριο και μετά. Μάλιστα, ορισμένοι εξ όσων την παρακολούθησαν από κοντά, την χαρακτήρισαν και ως την πλέον «οραματική».
Η παραπάνω διαπίστωση δεν ανήκει σε κάποιον από τους «πιστούς οπαδούς» του, αλλά σε πρόσωπα που είχαν πάρει αποστάσεις τα τελευταία δυόμισι χρόνια από τον πρώην πρωθυπουργό. Ωστόσο, ικανοποιήθηκαν απόλυτα ακούγοντας τον να μιλάει για την προσπάθειά την ανασύνθεσης και επανίδρυσης μιας «κυβερνώσας αριστερής προοδευτικής παράταξης», για την οποία είπε πως δεν είναι μια εύκολη υπόθεση.
Αρχικά, έγινε σαφές ότι δεν θέλει να απευθυνθεί γενικά και αόριστα σε όλους τους πολίτες. Στα πλάνα του, δεν συμπεριλαμβάνονται οι «βολεμένοι». Αυτούς, άλλωστε, τους «υπηρετεί» η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο πρώην πρωθυπουργός, επιδιώκει να έρθει κοντά με τα κοινωνικά στρώματα που τον οδήγησαν στις νίκες του 2014 και του 2015. Τους εργαζόμενους της πόλης, τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες, τους μικρούς και μεσαίους αγρότες.
Σε όλους αυτούς που ασφυκτιούν από την πολιτική της κυβέρνησης. Εκείνους, που εξαιτίας του ολοκληρωτικού «ξεχαρβαλώματος» των ελεγκτικών μηχανισμών και της ασυδοσίας που επιτρέπει το Μαξίμου στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, βρίσκονται μονίμως σε επισφάλεια.
Επιχείρηση «καθαρές κουβέντες»
Ο Αλέξης Τσίπρας, σε μια σαββατιάτικη ομιλία του σε μια πόλη της περιφέρειας, θα μπορούσε να μην ακουμπήσει δύσκολα θέματα, κλείνοντας με αυτόν τον τρόπο το «μάτι» σε συγκεκριμένα συμφέροντα.
Λίγοι θα προβληματίζονταν αν, για παράδειγμα, δεν ήταν τόσο «καυστικός» με το εργοδοτικό έγκλημα στα Τρίκαλα. Όμως, ο ίδιος επέλεξε να μιλήσει ανοιχτά, χρησιμοποιώντας σκληρή γλώσσα εναντίον της κυβέρνησης, αλλά και εναντίον εκείνων των επιχειρηματιών που δεν λογαριάζουν τίποτα μπροστά στο κέρδος. Ούτε καν την ανθρώπινη ζωή.
Το ίδιο έπραξε για τα όσα συνέβησαν στη Χίο. Στάθηκε απέναντι στην ξενοφοβική και ακραία ρητορική της εποχής, ενώ έριξε ένα τεράστιο «καρφί» προς τη Μαρία Καρυστιανού, που είδε «εισβολείς» στις βάρκες των προσφύγων και των μεταναστών - ασχέτως αν προσπάθησε ανεπιτυχώς να μαζέψει τα ασυμμάζευτα.
