Η τοποθέτηση της Μαρίας Καρυστιανού για την τραγωδία της Χίου με τους 15 νεκρούς, φαίνεται ότι σηματοδοτεί το πολιτικό διαζύγιό της με τον χώρο της Αριστεράς.
Η Καρυστιανού ποτέ δεν έκρυψε ότι ήταν τοποθετημένη στο χώρο της Δεξιάς. Στο πλαίσιο όμως του κινήματος των Τεμπών συνεργάστηκε με φοιτητικούς συλλόγους και σωματεία που πρόσκεινται στην Αριστερά. Ακόμα πιο σημαντικό ήταν ότι η Καρυστιανού έγινε το πρόσωπο - σύμβολο των Τεμπών για την πλειονότητα των προοδευτικών πολιτών, όπως ακριβώς συνέβη και με την υπόλοιπη κοινωνία. Είναι χαρακτηριστικό ότι σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, το 1/3 των εν δυνάμει ψηφοφόρων του κόμματος Καρυστιανού αυτοτοποθετείται στην Αριστερά και την Κεντροαριστερά.
Το κόμμα και οι αμβλώσεις
Τα πρώτα σύννεφα στις σχέσεις της Μαρίας Καρυστιανού με την Αριστερά εμφανίστηκαν (όπως ήταν αναμενόμενο) όταν ανακοίνωσε την πρόθεσή της να κατέβει στις εκλογές. Όμως η ηπιότητα των διαφωνιών που εκφράστηκαν με την επιλογή της, ήταν ενδεικτική της δημοτικότητάς και του ηθικού κύρους της.
Τα πράγματα οξύνθηκαν μετά την τοποθέτησή της για τις αμβλώσεις. Στην συνέντευξή της στο Open, είχε πει ότι «υπάρχει μια ιδιαιτερότητα σε αυτό το θέμα. Γιατί αφορά στα δικαιώματα της γυναίκας. Δικό της είναι το θέμα, είναι η αλήθεια. Αλλά αφορά και στα δικαιώματα του εμβρύου, κι εγώ ως παιδίατρος διχάζομαι ως προς αυτό το θέμα». Προσέθεσε μάλιστα ότι το θέμα πρέπει να μπει σε δημόσια διαβούλευση.
Θίγοντας ένα ζήτημα που αποτελεί «σημαία» για το φεμινισμό και την Αριστερά, η τοποθέτηση Καρυστιανού προκάλεσε ένα κύμα ιδιαίτερα επικριτικών αντιδράσεων από το χώρο της Αριστεράς. Αρκετοί μάλιστα έκαναν λόγο για ακροδεξιά τοποθέτηση. Τελικά προέβη σε διορθωτική δήλωση, υποστηρίζοντας ότι διαστρεβλώθηκαν όσα αρχικά είχε πει.
Η ανάρτηση για τη Χίο
Την επόμενη μέρα της τραγωδίας της Χίου, η Μαρία Καρυστιανού απέφυγε να προβεί σε κάποιο σχόλιο, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να γίνονται αναρτήσεις στα social media που της ζητούσαν να πάρει θέση. Τελικά η τοποθέτηση έγινε το βράδυ της Πέμπτης. Σε ανάρτησή της η Μαρία Καρυστιανού ανέφερε: «Χίος, Φεβρουάριος 2026. Πόνος βαθύς για τους ανθρώπους που χάθηκαν, αλλά και επίκριση και αποδοκιμασία για ένα κράτος που δεν διαθέτει όσα πρέπει και δεν πράττει όσα μπορεί για την αποτροπή των παράνομων εισβολών και του ευτελισμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας».
Στη συνέχεια, ανέφερε: «Δεν χωρεί αμφιβολία, οι νόμοι πρέπει να τηρούνται. Σημαντική η διαφύλαξη των δικαιωμάτων της χώρας. Επίσης όμως σημαντική και αδιαπραγμάτευτη η ανθρώπινη ζωή, για την προστασία της οποίας οφείλουμε να εξαντλήσουμε όλα τα μέσα διαφύλαξής της και να μπορούμε να αποδείξουμε ότι το πράξαμε. Το οφείλουμε σε κάθε άνθρωπο. Γιατί αυτό αρμόζει στην ανθρώπινη ζωή: ο μέγιστος σεβασμός, η μέγιστη προστασία».
Η «εισβολή»
Ο χαρακτηρισμός «παράνομες εισβολές» για τις αφίξεις μεταναστών και προσφύγων προκάλεσε κύμα οργισμένων σχολίων από το χώρο της Αριστεράς. Πέρα από το ότι εισβολές κάνουν μόνο ένοπλα σώματα και όχι άοπλοι στις τάξεις των οποίων υπάρχουν παιδιά, η συγκεκριμένη έκφραση είναι εμβληματική της ακροδεξιάς αντίληψης για τη μετανάστευση. Επιπλέον, αναφορικά με την αξιοπιστία της εκδοχής του Λιμενικού για την τραγωδία της Χίου, διεξήχθη τόσο στη Βουλή όσο και στο διαδικτυακό δημόσιο χώρο μια οξύτατη πολιτική σύγκρουση, με έντονα ηθικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Η Μαρία Καρυστιανού ούτε έθεσε υπό ερώτηση το κυβερνητικό αφήγημα, ούτε ζήτησε την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης και την απονομή δικαιοσύνης. Κατά συνέπεια, το σχόλιό της ερμηνεύτηκε από την Αριστερά ως έκφραση ιδεολογικής τοποθέτησης στη σκληρή Δεξιά.
Η ψηφίδα
Ο διευθυντής του Σημείου για τη Μελέτη και την Αντιμετώπιση της Ακροδεξιάς Κωστής Παπαϊωάννου είπε στο Dnews ότι η «Μαρία Καρυστιανού αποτελεί πρόσωπο με ιδιαίτερο ηθικό βάρος αφού έχει ταυτιστεί με τη δικαιοσύνη και την αξία της ανθρώπινης ζωής. Η τοποθέτησή της για τη Χίο προσπαθεί να πιάσει όλα τα πολιτικά κοινά. Αλλά αυτό που μένει τελικά είναι η συμβολή στην κανονικοποίηση του αντιμεταναστευτικού και αντιπροσφυγικού λόγου. Αν τα έλεγε αυτά ο Πλεύρης δεν θα είχαν την ίδια σημασία».
Ο Παπαϊωάννου επισημαίνει ότι «η Χίος αποτελεί σημείο καμπής για την εξάπλωση του τραμπισμού και του αγριανθρωπικού λόγου. Σε αυτό το μωσαϊκό καλό θα ήταν να έλειπε η ψηφίδα της Καρυστιανού».
