Η ικανοποίηση του αιτήματος του Πάνου Ρούτσι προκάλεσε ανακούφιση τόσο στην κοινωνία όσο και στον πολιτικό κόσμο. Πέρα από το ότι αποσοβείται ο κίνδυνος για την υγεία του τραγικού πατέρα, το αίτημα της εκταφής των σορών των θυμάτων των Τεμπών χαίρει γενικής αποδοχής, ανεξάρτητα από κομματικές προτιμήσεις.
Το αίτημα Ρούτσι ήταν δίκαιο λοιπόν και καλώς ικανοποιήθηκε. Όμως ο τρόπος που συνέβη αυτό γεννά πολύ μεγάλα ερωτήματα τόσο για την κυβέρνηση όσο και για τη λειτουργία της δικαιοσύνης.
Μα τι κάνει η κυβέρνηση;
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ζητήσαμε από έναν διακεκριμένο επικοινωνιολόγο να εξηγήσει τη στρατηγική της κυβέρνησης με την απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι. «Είναι απολύτως ακατανόητα όσα έκαναν», ήταν η λακωνική αλλά περιεκτική απάντησή του. Μια απάντηση που μοιάζει ακριβής. Γιατί όσα έκανε η κυβέρνηση με την απεργία πείνας ήταν τόσο άστοχα και αντιφατικά που δύσκολα μπορούν να ενταχθούν στο πλαίσιο μιας συνεκτικής στρατηγικής. Πρόκειται μάλλον για σπασμωδικές και ανερμάτιστες αντιδράσεις ενός συστήματος εξουσίας που έχει απωλέσει τη νηφαλιότητά του.
Δεν μπορεί να εξηγηθεί με λογικό τρόπο γιατί η κυβέρνηση δεν έμεινε στη γραμμή ότι το ζήτημα αφορά αποκλειστικά τη δικαιοσύνη και επέλεξε να «παίζει» μια διπλή τακτική. Από τη μια μεριά η θεσμική αποστασιοποίηση που εκφραζόταν από τον Παύλο Μαρινάκη. Από την άλλη, η τοξική κόντρα στο διαδίκτυο με τον απεργό πείνας και τους αλληλέγγυους. Όπως συμβαίνει πάντα, η διπλή τακτική δημιουργεί επικοινωνιακή σύγχυση και πολιτική αμηχανία.
Δεν μπορεί επίσης να εξηγηθεί με λογικό τρόπο γιατί κεντρικά στελέχη της κυβέρνηση όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, μπήκαν σε αντιπαράθεση με τον Πάνο Ρούτσι και τις οικογένειες των Τεμπών. Δεν καταλαβαίνουν ότι προκαλεί αλγεινή εντύπωση να αντιμετωπίζονται τα θύματα του εγκλήματος ως πολιτικοί αντίπαλοι;
Ακόμα περισσότερο, δεν μπορεί να εξηγηθούν με λογικό τρόπο οι χυδαίες επιθέσεις των γαλάζιων τρολ εναντίον του Ρούτσι. Αυτές οι επιθέσεις το μόνο που κατάφεραν ήταν να κάνουν αντιπαθή την κυβέρνηση.
Η απώλεια της πολιτικής νηφαλιότητας αποτελεί χαρακτηριστικό κάθε κυβέρνησης που βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Εν προκειμένω, είναι υπαρκτό το ενδεχόμενο η έλλειψη συνοχής στην κυβερνητική στρατηγική να οφείλεται επίσης στην αυτονόμηση ορισμένων γαλάζιων κέντρων.
Η δικαιοσύνη
Είναι όμως πολύ μεγάλα τα ερωτήματα για τη δικαιοσύνη. Το προφανές ερώτημα που βρίσκεται είναι στα χείλη όλων είναι γιατί έπρεπε να κάνει ο Πάνος Ρούτσι 22 μέρες απεργία πείνας για να ικανοποιηθεί το αίτημά του που φαίνεται σχεδόν σε όλους απολύτως λογικό. Οι νομικές αστοχίες ορισμένων συνηγόρων των οικογενειών δεν μπορούν να αποτελέσουν σοβαρή δικαιολογία για όσα συνέβησαν. Σε ένα έγκλημα για το οποίο την ευθύνη φέρει το κράτος, η δικαιοσύνη δεν πρέπει να αφήνει καμιά χαραμάδα αμφισβήτησης της αμεροληψίας της. Στα Τέμπη, από το μπάζωμα έως τα αντιφατικά επίσημα πορίσματα, έχει γίνει το ακριβώς αντίθετο.
Ανακολουθία και πατέντα
Τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα από την ανακολουθία των δηλώσεων της προέδρου του Αρείου Πάγου Αναστασίας Παπαδοπούλου με τη νομική διέξοδο που τελικά δόθηκε. Στις 23 Σεπτεμβρίου η κορυφαία δικαστικός δήλωσε: «Η εκταφή αυτή ζητείται στα πλαίσια του έργου της ανάκρισης. Η ανάκριση έχει κλείσει με νόμιμο τρόπο και βρίσκεται σε πρόεδρο εφετών. Σε αυτή την περίπτωση το αίτημα αφορά την εξέταση των οστών για ξυλόλιο και άλλες ουσίες. Τέτοια αιτήματα έχουν γίνει κατά τη διάρκεια της ανάκρισης και έχουν απαντηθεί, άρα δεν μπορούμε να επανέλθουμε επ’ αυτών». Συνέδεε μάλιστα το αίτημα της εκταφής με την πρόθεση κάποιων να μη γίνει η δίκη.
Τελικά και η εκταφή θα γίνει και η δίκη δεν θα καθυστερήσει. Γιατί λοιπόν η ηγεσία της δικαιοσύνης έκανε τόσο κατηγορηματικές δηλώσεις με πολύ έντονο πολιτικό χαρακτήρα; Πώς μπορεί να μας λένε ότι κάτι δεν γίνεται με τίποτα και μετά να το κάνουν;
Ερωτήματα ανακύπτουν όμως και για τη νομική διέξοδο που επελέγη. Για να ικανοποιηθεί το αίτημα Ρούτσι, ανασύρθηκε μια δικογραφία για τους ιατροδικαστές η οποία είχε κλείσει. Είναι προφανές ότι πρόκειται για μια νομική «πατέντα» προκειμένου να λήξει η απεργία πείνας. Πρακτικά αυτό λειτουργεί. Αλλά οι πατέντες, οι ανακολουθίες και η αναλγησία βαθαίνουν την κρίση της κοινωνικής εμπιστοσύνης προς τη δικαιοσύνη.
