Το προανήγγειλε ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν, ακολούθησαν η Βρετανία, η Πορτογαλία, ο Καναδάς, χθες η Αυστραλία και σύντομα, όπως όλα δείχνουν, η Νέα Ζηλανδία, ίσως η Μάλτα και η Φινλανδία.
Ηδη ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος αναγνωρίζουν 145 χώρες σε σύνολο 193 του ΟΗΕ και η πλειοψηφία γίνεται συντριπτική με τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνουν οι χώρες της Δύσης, σοκαρισμένες από την ισραηλινή βαρβαρότητα.
Ο Ντ. Τραμπ στηρίζει το σχέδιο του Μπ. Νετανιάχου για κατάληψη της Γάζας που έχει προκαλέσει διεθνή κατακραυγή και αποτροπιασμό στον δημοκρατικό κόσμο. Υπάρχουν αντιδράσεις στο εσωτερικό του Ισραήλ, όχι όμως τόσο ισχυρές που θα μπορούσαν να αποτρέψουν την «τελική λύση» που οργανώνει ο καταδικασμένος για εγκλήματα πολέμου Μπ. Νετανιάχου. Αντίθετα, πολιτικές δυνάμεις στο Ισραήλ ακόμη πιο ακραίες από το δικό του κόμμα τον ενθαρρύνουν να προχωρήσει όσο το δυνατόν πιο σύντομα, θεωρώντας ότι τώρα υπάρχει μια μοναδική ευκαιρία για εθνοκάθαρση.
Δεν είναι σαφές πού καταλήγει το σχέδιό του Νετανιάχου. Τι οραματίζεται μετά την κατάληψη της Λωρίδας της Γάζας; Πού θα οδηγηθούν οι εγκλωβισμένοι Παλαιστίνιοι; Θα γίνουν δεκτοί στην Αίγυπτο και στην ανατολική Λιβύη μετά από μια παρασκηνιακή συμφωνία που κυοφορείται χωρίς να είναι γνωστή; Θα οδηγηθούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης σε έναν θύλακα που θα μείνει ελεύθερος;
Το βέβαιο είναι ότι δεν κάνει πίσω γιατί η πολιτική του επιβίωση εξαρτάται από τη συνέχιση του πολέμου με την Χαμάς και την επικράτησή του. Τον Οκτώβριο θα συμπληρωθεί ένας χρόνος από την πολύνεκρη τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς και θέλει να τιμήσει την επέτειο με έναν στρατιωτικό θρίαμβο.
Τα διλήμματα για τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις γίνονται όλο και πιο δύσκολα. Η Γερμανία αντιστέκεται στη δυναμική για αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους, όπως επίσης η Ολλανδία, η Αυστρία και η Ιταλία, αλλά ακόμη και ο καγκελάριος Φ. Μερτς ανακοίνωσε πάγωμα της εξαγωγής στρατιωτικού υλικού στο Ισραήλ.
Η ελληνική κυβέρνηση, εκτεθειμένη για μια πολύ στενή συμμαχική σχέση με το Ισραήλ, παίρνει κάποιες αποστάσεις, στέλνοντας ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα και καταδικάζοντας το σχέδιο κατάληψής της. Απέχει, όμως, πολύ από το να συζητήσει ενδεχόμενο αναγνώρισης ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, κάτι που επίμονα ζητά η προοδευτική αντιπολίτευση στο σύνολό της.
Τον Σεπτέμβριο, στη ΓΣ του ΟΗΕ, το ζήτημα αυτό θα είναι κυρίαρχο, με τον Ντ. Τραμπ να θυμώνει με τους ηγέτες που στρέφονται κατά του Ισραήλ, τον Ερντογάν να προσπαθεί να ηγηθεί του διεθνούς μετώπου υπέρ της Παλαιστίνης, τον Μακρόν να κάνει την ομιλία της ζωής του και τον Κ. Μητσοτάκη να υποχρεούται να εξηγήσει, από εκείνο το βήμα, τη στάση του. Δύσκολα πράγματα.
