«Κάτσε να δούμε ποια κόμματα θα κατέβουν τελικά στις εκλογές». Αυτή η φράση κορυφαίας δημοσιογράφου θα μπορούσε να συνοψίσει την κατάσταση του πολιτικού συστήματος. Από τη μια μεριά, η αστάθεια αποκτά μόνιμα χαρακτηριστικά, καθιστώντας απρόβλεπτες τις εξελίξεις. Ποιος μπορούσε να φανταστεί τον Δεκέμβριο ότι τους δύο επόμενους μήνες θα πραγματοποιούνταν οι μεγαλύτερες λαϊκές κινητοποιήσεις στην Ιστορία της Μεταπολίτευσης που θα προκαλούσαν πολιτική κρίση; Και ποιος προέβλεψε στις αρχές Μάρτη ότι η κυβέρνηση θα μπορούσε σχετικά γρήγορα να σταθεροποιήσει την κατάσταση και να προχωρήσει σε αντεπίθεση;
Από την άλλη, είναι προφανές ότι στο χώρο της Κεντροαριστεράς η κατάσταση τείνει να γίνει μη βιώσιμη, κάτι που πυροδοτεί εντεινόμενες διεργασίες και δίνει τροφή σε ανασυνθετικά σενάρια.
Η αντεπίθεση Μητσοτάκη
Τις τελευταίες εβδομάδες βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η αντεπίθεση Μητσοτάκη. Μετά από ένα δίμηνο παλινωδιών και λαθών, το Μαξίμου χάραξε μια συγκεκριμένη γραμμή την οποία ακολουθεί σταθερά -ορισμένοι σε αυτή τη γραμμή βλέπουν τον αποτύπωμα Γκρίνμπεργκ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το εφαλτήριο της αντεπίθεσης του Μαξίμου υπήρξε η αδυναμία της προοδευτικής αντιπολίτευσης να πάρει τη σκυτάλη των λαϊκών κινητοποιήσεων, κλιμακώνοντας την πολιτική πίεση στην κυβέρνηση και προτάσσοντας μια πειστική εναλλακτική για την πορεία της χώρας.
Από εκεί και πέρα, η αντεπίθεση Μητσοτάκη έχει τρεις πυλώνες:
-Ο πρώτος είναι η στόχευση σε συγκεκριμένα συντηρητικά και κεντρώα κοινά που είναι δυσαρεστημένα με πλευρές της κυβερνητικής πολιτικής αλλά δεν την απορρίπτουν πλήρως. Αν αυτή η μερίδα πολιτών πειστεί ότι παρά τα προβλήματά της διακυβέρνησης, ο Μητσοτάκης είναι το μικρότερο κακό, τότε η ΝΔ θα προσεγγίσει τη ζώνη του 30%. Η κυβέρνηση δηλαδή αντιλαμβάνεται αυτό που φαίνεται να μην αντιλαμβάνεται η αντιπολίτευση: ένα κόμμα ούτε εκπροσωπεί τους πάντες, ούτε απευθύνεται στους πάντες.
-Δεύτερον, ο Μητσοτάκης κινείται με προεκλογικούς ρυθμούς, κάνοντας διαρκώς περιοδείες, συναντήσεις και… εγκαίνια -προς δόξα του εκσυγχρονισμού βεβαίως. Αυτή η στοχευμένη εργώδης δραστηριότητα τροφοδοτεί καθημερινά με «ειδήσεις» τα ΜΜΕ και ανοίγει διαύλους με ομάδες πολιτών. Δεν μπορούμε να πούμε ότι η αντιπολίτευση είναι τόσο δραστήρια επικοινωνιακά…
-Ο τρίτος πυλώνας είναι η δημιουργία της μεγαλύτερης δυνατής σύγχυσης για τα Τέμπη. Το Μαξίμου έχει συνείδηση ότι με τον κόσμο που είναι εξοργισμένος με το έγκλημα των Τεμπών δεν έχει καμία επικοινωνία και ούτε θα μπορέσει να έχει. Μέσω της σύγχυσης όμως (στη οποία έχουν συμβάλει κατά πολύ τα αντιφατικά πορίσματα Καρώνη και ΕΟΔΑΣΑΑΜ) διευκολύνεται η επικοινωνία της κυβέρνησης με τους πολίτες που κλονίστηκαν με τα Τέμπη, αλλά δεν πήραν οριστικό πολιτικό διαζύγιο από τη Νέα Δημοκρατία.
Η παρέμβαση Σαμαρά
Μέχρι τώρα, η αντεπίθεση Μητσοτάκη φαίνεται να πηγαίνει καλά, αφού σταμάτησε η πτώση της ΝΔ και καταγράφει κάποια πρώτα κέρδη. Τίποτα δεν είναι όμως σίγουρο σε αυτήν την εποχή της μόνιμης αστάθειας. Ο τραγέλαφος με τα διαφημιστικά ντρόουν και τον Παρθενώνα επιβεβαίωσε ότι το επιτελικό κράτος είναι τόσο διάτρητο που ανά πάσα στιγμή μπορεί να συμβεί το οτιδήποτε.
Επιπλέον, η από τα δεξιά αμφισβήτηση στην κυβέρνηση συνεχίζεται αμείωτη. Σήμερα ο Αντώνης Σαμαράς σε άρθρο του στα Νέα επιχειρεί κατά μέτωπο επίθεση στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Πέρα από την αναμενόμενη δριμεία κριτική για τα ελληνοτουρκικά και το μεταναστευτικό, ο Σαμαράς κατηγορεί τον πρωθυπουργό για υποχωρητική στάση απέναντι στους Ιταλούς για το ζήτημα των Τεμπών. Αυτή η πολύ σκληρή τοποθέτηση Σαμαρά δημιουργεί νέο πονοκέφαλο για το Μαξίμου και δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για το πώς θα κινηθεί ο πρώην πρωθυπουργός από το φθινόπωρο. Σε κάθε περίπτωση, η παρέμβαση Σαμαρά αποδεικνύει ότι στη Δεξιά επικρατεί ρευστότητα η οποία δυσκολεύει την προσπάθεια της κυβέρνησης να ανακάμψει.
Διεργασίες στην Κεντροαριστερά
Έχουμε γράψει πολλές φορές ότι ενώ η κυβέρνηση έχει υποστεί μεγάλη φθορά, η κρίση της προοδευτικής αντιπολίτευσης είναι ακόμα μεγαλύτερη. Η Κωνσταντοπούλου τα πάει βέβαια πολύ καλά, αλλά όλοι-ες αντιλαμβάνονται ότι ένα κόμμα σαν την Πλεύση δεν μπορεί να απειλήσει τη Νέα Δημοκρατία. Την ίδια στιγμή, ακόμα και οι πιο φανατικοί οπαδοί του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς δεν μπορούν να υποστηρίξουν ότι το μέλλον προμηνύεται λαμπρό για τα κόμματα τους.
Για την ακρίβεια, είναι φανερό πια ότι τα σχέδια των ηγεσιών των προοδευτικών κομμάτων δεν αποδίδουν. Το μεν ΠΑΣΟΚ δίνει τη μάχη της δεύτερης θέσης με την Πλεύση, πολύ μακριά από τη Νέα Δημοκρατία. Ο δε ΣΥΡΙΖΑ (και πολύ περισσότερο η Νέα Αριστερά) μοιάζουν να δίνουν μάχη πολιτική επιβίωσης.
Όπως συμβαίνει πάντα η φτώχεια φέρνει (εσωκομματική) γκρίνια και οδηγεί σε διεργασίες. Στο ΠΑΣΟΚ ο Νίκος Ανδρουλάκης ελέγχει την κατάσταση, αλλά η έλλειψη ενθουσιασμού στο πράσινο «στράτευμα» είναι εμφανής. Την ίδια στιγμή οι σχέσεις του προέδρου του κόμματος με τον Χάρη Δούκα πολύ δύσκολα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν θερμές.
Στον ΣΥΡΙΖΑ ο Σωκράτης Φάμελλος δέχεται τα πυρά του Παύλου Πολάκη και του Νίκου Παππά. Στη Νέα Αριστερά ο γραμματέας του κόμματος Γαβριήλ Σακελλαρίδης αντιδρά στα ανοίγματα του προέδρου Αλέξη Χαρίτση προς τον ΣΥΡΙΖΑ.
Τσίπρας: Ο απών πρωταγωνιστής
Ο μεγάλος πρωταγωνιστής όμως της Κεντροαριστεράς είναι ένας «απών»: Ο Αλέξης Τσίπρας. Την ώρα που ο ίδιος δεν έχει κάνει καμία δήλωση ότι επανέρχεται και το περιβάλλον του διαψεύδει τα σχετικά σενάρια, όλο και περισσότεροι προεξοφλούν ότι ο πρώην πρωθυπουργός το φθινόπωρο θα αναλάβει πρωτοβουλία ανασύνθεσης στο χώρο της Κεντροαριστεράς. Αυτή η προεξόφληση δεν απορρέει από κάποιου είδους πληροφορία, αλλά από την εκτίμηση (που γενικεύεται πλέον) ότι «το πράγμα δεν τραβάει έτσι όπως είναι τώρα». Βεβαίως το τι θα κάνει ο Τσίπρας το ξέρει μόνο ο ίδιος και μπορεί να μην το έχει αποφασίσει ακόμα -μάλιστα, δεν είναι καθόλου εύκολο να επιστρέψει Αλλά το ότι το «φάντασμά» του πλανάται πάνω από την Κεντροαριστερά, δείχνει την κρίση του χώρου.
