Πολύ δύσκολο να βρει κανείς στέλεχος του ΠΑΣΟΚ που να υποστηρίζει ότι ήταν σωστή απόφαση η διαγραφή για έναν χρόνο της Κατερίνας Μπατζελή. Ακόμη και οι πιο συνεπείς προεδρικοί θα πουν ότι είναι σεβαστή η απόφαση και θα αποφύγουν τον επί της ουσίας σχολιασμό.
Οι περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι από τη στιγμή που έγινε η παραπομπή της στο Πειθαρχικό, ήταν μονόδρομος μια βαριά ποινή, γιατί, διαφορετικά, θα δημιουργούταν η εντύπωση ότι ηγεσία είναι αδύναμη λόγω των αρνητικών δημοσκοπήσεων. Παρόλα αυτά, είναι κυρίαρχη η εκτίμηση ότι προσωρινή διαγραφή για μια δήλωση είναι εντελώς δυσανάλογη αντίδραση, ειδικά όταν έχουν γίνει πολλές ατυχείς δηλώσεις στο πρόσφατο παρελθόν, οι οποίες δεν αντιμετωπίστηκαν με τέτοια αυστηρότητα.
Από τους διεκδικητές της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ στις τελευταίες εσωκομματικές εκλογές μόνο ο Δήμαρχος Αθηναίων Χάρης Δούκας αντέδρασε, επιβεβαιώνοντας ότι αυτός είναι ο βασικός εκφραστής της εσωκομματικής αντιπολίτευσης που δεν έχει σκοπό να αμφισβητήσει τον Ν. Ανδρουλάκη αλλά και δεν πρόκειται να μείνει απαθής, όταν παίρνονται αποφάσεις που τις θεωρεί εντελώς λανθασμένες.
Η αλήθεια είναι ότι δέχτηκε εισηγήσεις από βουλευτές και στελέχη που βρίσκονται κοντά του για ακόμη πιο έντονη αντίδραση, αλλά δεν ανταποκρίθηκε, δείχνοντας στην πράξη ότι θα αποφύγει, όσο είναι δυνατόν, μια νέα σύγκρουση κορυφής στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ.
Στον κύκλο επιρροής του Ν. Ανδρουλάκη αρκετοί έχουν απογοητευτεί από την πορεία του κόμματος και επικεντρώνεται πλέον στην ατομική τους εκλογική προσπάθεια, δουλεύοντας στην εκλογική περιφέρεια στην οποία θα είναι υποψήφιοι. Άτυπες συσκέψεις, συνήθως διαδικτυακά, εξακολουθούν να γίνονται, αλλά, σύμφωνα με πληροφορίες, δεν είναι πλέον περισσότεροι από τρεις οι συνεργάτες του Ν. Ανδρουλάκη που έχουν πλήρη γνώση για τα σχέδια και τις σκέψεις του και, σε κάποιο βαθμό, τον επηρεάζουν.
Αποστάσεις έχουν πάρει, επίσης, παράγοντες των ΜΜΕ και της αγοράς που προσπαθούσαν να έχουν τακτική επαφή μαζί του μετά την επανεκλογή του στην ηγεσία, όταν οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να φτάσει ακόμη και στο 20%.
Όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, η προοπτική της εξουσίας συσπειρώνει και το αντίθετο. Με άλλα λόγια, γύρω από τους νικητές γίνεται συνωστισμός, ενώ οι ηττημένοι εγκαταλείπονται. Ακόμη και όταν η αναμέτρηση είναι δημοσκοπική και όχι εκλογική.
