Η κ. Καρυστιανού είχε ασκήσει δριμεία κριτική στον εφέτη ανακριτή Σωτήρη Μπακαΐμη οποίος έχει την ευθύνη της ανάκρισης για τα Τέμπη, κάνοντας μάλιστα λόγο για «μπάζωμα της δικογραφίας».
Ο εφέτης ανακριτής
Στην ανακοίνωσή της, η κ. Κλάππα υπερασπίζεται την τοποθέτηση εφέτη ανακριτή στην υπόθεση των Τεμπών (την οποία είχε καταγγείλει η Μαρία Καρυστιανού), επισημαίνοντας: «Μέχρι σήμερα, πλείστες ιδιαίτερα σοβαρές υποθέσεις ανατέθηκαν, νομοτύπως, σε εφέτες ανακριτές. Ενδεικτικά, αναφέρονται: η ανάκριση για τα εγκλήματα των τρομοκρατικών οργανώσεων 17 Νοέμβρη και ΕΛΑ, η ανάκριση για το Βατοπέδι, τα δομημένα ομόλογα, τα παραδικαστικά κυκλώματα, την υπόθεση της SIEMENS, την υπόθεση τρομοκρατίας και την υπόθεση της εγκληματικής οργάνωσης της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, με αντίστοιχες αποφάσεις της Ολομέλειας του Εφετείου Αθηνών, την υπόθεση των Ζωνιανών στην Κρήτη, με απόφαση της Ολομέλειας του Εφετείου Κρήτης και, τελευταία, για την υπόθεση των Τεμπών, με απόφαση της Ολομέλειας του Εφετείου Λάρισας».
Η απάντηση ήρθε από τον δημοσιογράφο Θανάση Κουκάκη, ένα από τα θύματα των υποκλοπών του Predator και της ΕΥΠ. Ο Κουκάκης με ανάρτησή του στο X υπενθυμίζει ότι στις υποκλοπές δεν τοποθετήθηκε εφέτης ανακριτής. Συγκεκριμένα, αναφέρει: «Η πρόεδρος του Αρείου Πάγου Ιωάννα Κλάπα πολύ εύστοχα παραλείπει να αναφερθεί στην υπόθεση των υποκλοπών και ειδικά στο ότι το σκάνδαλο δεν έχει εξεταστεί από εφέτη-ανακριτή. Τα κακουργήματα θα τα ανακαλύψουμε σε ύστερο χρόνο, αλλά δεν θα εκπλαγεί κάνεις…»
Θα είναι λοιπόν υπερβολικό να μιλήσει κανείς για δύο μέτρα και δύο σταθμά στις αποφάσεις της Δικαιοσύνης;
Οι θεσμοί και η δημοκρατία
Στην ανακοίνωσή της η κ. Κλάπα υποστηρίζει ακόμα ότι «η διαφωνία, όμως, σε νομική προσέγγιση και ερμηνεία δεν μπορεί να εκφραστεί από οποιονδήποτε και για οποιονδήποτε λόγο, με λοιδορία, απειλητικές εκφράσεις, υποτίμηση, προσβολή και καθύβριση των θεσμών και των κανόνων, μέσα από τους οποίους η δημοκρατία καθορίζει τα πλαίσια λειτουργίας των θεσμών. Είναι προφανές ότι η ρήξη με τους θεσμούς πλήττει καίρια τη δημοκρατία και μάλιστα πενήντα χρόνια μετά την αποκατάστασή της».
Η τοποθέτηση της προέδρου του Αρείου Πάγου προκαλεί εύλογα έντονο προβληματισμό:
• Γιατί η κριτική (έστω και δριμεία) στις πράξεις ενός δικαστικού λειτουργού συνιστά προσβολή των θεσμών και πλήγμα στη δημοκρατία; Η κριτική των πολιτών στη Δικαιοσύνη δεν συνιστά θεμελιώδες δημοκρατικό δικαίωμα; Δεν είναι άκομψο (τουλάχιστον) η πρόεδρος του κορυφαίου δικαστηρίου να αντιμετωπίζει ως «αντίπαλο των θεσμών» μια πολίτη που αναζητεί δικαιοσύνη για το αδικοχαμένο παιδί της, έστω και αν θεωρεί τον τρόπο της ακραίο;
• Γιατί η πρόεδρος του Αρείου Πάγου ανησυχεί για την ανάρτηση της Καρυστιανού, αλλά δεν δείχνει να ανησυχεί για τις φοβερές παραλείψεις και καθυστερήσεις στη διερεύνηση των Τεμπών; Είναι δυνατό να φτάσουμε στον Δεκέμβριου του 2024 για να ζητήσει ο ανακριτής από την εταιρία Interstar τους σκληρούς δίσκους με τις καταγραφές της εμπορικής αμαξοστοιχίας, όπως αναφέρει το ρεπορτάζ του Γιάννη Παπαδόπουλου στην Καθημερινή;
Είναι δυνατό επί δύο χρόνια να παίζεται κρυφτούλι με τα βίντεο και να μην έχει επέμβει η Δικαιοσύνη για την άμεση κατάσχεση όλων των σκληρών δίσκων; Είναι δυνατό να μην έχουν ενσωματωθεί ακόμα στη δικογραφίας (δύο χρόνια μετά την τραγωδία) όλα τα ηχητικά ντοκουμέντα και τα ψηφιακά αρχεία, όπως υποστηρίζει η Μαρία Καρυστιανού; Είναι δυνατό στο κορυφαίο σιδηροδρομικό δυστύχημα της ελληνικής Ιστορίας να μην έγιναν εγκαίρως οι απαιτούμενες χημικές αναλύσεις στο έδαφος γιατί αυτό μπαζώθηκε άρον άρον; Είναι δυνατό με το μπάζωμα να έχουν μεταφέρει οι μπουλντόζες προσωπικά αντικείμενα και βιολογικό υλικό των θυμάτων, σε μια πρωτοφανή πράξη προσβολής των νεκρών και παρεμπόδισης της έρευνας;
• Γιατί η πρόεδρος του Αρείου Πάγου κινητοποιήθηκε για την ανάρτηση της Καρυστιανού, αλλά δεν δείχνει να προβληματίζεται από την πρόσφατη δημοσκόπηση της Metron Analysis σύμφωνα με την οποία, το 74% των ερωτώμενων θεωρεί ότι υπάρχει κυβερνητική συγκάλυψη στην υπόθεση των Τεμπών, ενώ μόνο το 22% εκφράζει εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη; Άραγε η ηγεσία της Δικαιοσύνης προβληματίζεται καθόλου από τη στάση των πολιτών;
Η απειλή για τους θεσμούς
Είναι αλήθεια ότι το έγκλημα των Τεμπών υπονομεύει την εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Αλλά για αυτό δεν ευθύνονται ούτε ο αναρτήσεις της Καρυστιανού ούτε οι λαϊκές κινητοποιήσεις. Είναι οι προκλητικές «παραλείψεις» της έρευνας αυτές που υπονομεύουν την εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Είναι η «τυχαία» ανακάλυψη των βίντεο δύο χρόνια μετά το έγκλημα, αυτή που δημιουργεί τη γενικευμένη αίσθηση του εμπαιγμού από το κράτος. Είναι η συγκάλυψη του εγκλήματος αυτή που προκαλεί αγανάκτηση στους πολίτες.
Ο μόνος τρόπος για να (αυτό)προστατευτούν οι θεσμοί, είναι να κάνουν τη δουλειά τους, βρίσκοντας την αλήθεια και αποδίδοντας δικαιοσύνη. Η δημοκρατία απειλείται από την ασυδοσία των ισχυρών της πολιτικής και του χρήματος.
