Και αποδεικνύεται πως το απροσδόκητο 28% του Ιουνίου δεν συνιστά έκφραση μίας πρόσκαιρης δυσαρέσκειας- οφειλόμενης εν πολλοίς στην ενεργοποίηση συντηρητικών αντανακλαστικών στην εκλογική βάση της ΝΔ λόγω του νόμου για την ισότητα στον πολιτικό γάμο- αλλά αποτυπώνει το κλίμα που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία ως αποτέλεσμα της αναποτελεσματικότητας της κυβερνητικής πολιτικής στην αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων της καθημερινότητας, με πρώτη την ακρίβεια.
Τρεισήμισι μήνες μετά τις ευρωκάλπες που έριξαν την ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη από το βάθρο του 41%, το κυβερνών κόμμα παραμένει σε χαμηλά δημοσκοπικά επίπεδα και το στρατηγικό δίλημμα μπροστά στο οποίο το Μέγαρο Μαξίμου στέκεται αμήχανο αφορά στην επιλογή κατεύθυνσης που μπορεί να οδηγήσει τη ΝΔ σε ανάκαμψη.
Μια συνολική δεξιά στροφή, όπως επί της ουσίας ζητούν ο πρώην πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς και σημαντικό τμήμα γαλάζιων βουλευτών, είναι βέβαιο ότι θα περιχαρακώσει τη ΝΔ απομακρύνοντάς την οριστικά από τους ψηφοφόρους του κέντρου στους οποίους στήριξε την κυριαρχία της κατά την πρώτη τετραετία. Θα είναι όμως αμφιβόλου αποτελεσματικότητας και σε ότι αφορά την αναχαίτιση των φυγόκεντρων τάσεων προς τα δεξιά διότι είναι εξαιρετικά αμφίβολο εάν ο φιλελεύθερος Κυριάκος Μητσοτάκης είναι εκείνος που θα μπορούσε να υλοποιήσει μια τέτοια στροφή με τρόπο πειστικό για το δεξιό ακροατήριο.
Από την άλλη, η πολιτική της διεύρυνσης που του εξασφάλισε συγκριτικό πλεονέκτημα τα προηγούμενα χρόνια, δείχνει να εξαντλεί τα όριά της τόσο σε σχέση με την προσωπική απήχηση του κ. Μητσοτάκη σε αυτό το ακροατήριο, όσο όμως και με τις διαθέσεις των σημερινών ψηφοφόρων της ΝΔ όπως καταγράφηκαν στις ευρωεκλογές όπου ουδείς εκ των προερχόμενων από το ΠΑΣΟΚ υποψηφίων, κατάφερε να εκλεγεί.
Η ΝΔ αποτέλεσε μάλιστα σε αυτές τις κάλπες δεύτερη επιλογή μεταξύ των κεντρώων ψηφοφόρων, πίσω από το ΠΑΣΟΚ. Αυτό καταδεικνύει πως η φθορά της στα μάτια των κεντρώων ψηφοφόρων έχει διάρκεια, ενώ το τελευταίο ανάχωμα που δείχνει να συγκρατεί κάποια επίπεδα ανοχής είναι η απουσία αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης από τον χώρο της προοδευτικής αντιπολίτευσης. Κάτι που ωστόσο είναι πολύ πιθανό να έχει ως αρχή του τέλους την ολοκλήρωση των εσωκομματικών διεργασιών για την εκλογή νέων ηγεσιών- κυρίως στο ΠΑΣΟΚ, που στην παρούσα συγκυρία βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση έναντι του ΣΥΡΙΖΑ- εξέλιξη που είναι πιθανό να σηματοδοτήσει την αφετηρία για κάλυψη αυτού του πολιτικού κενού και διαμόρφωση πλέον ενός νέου πολιτικού σκηνικού.
Αυτό που στην ουσία διακρίνει κανείς στην ασκούμενη κυβερνητική πολιτική μετά τις ευρωεκλογές είναι ένα εκκρεμές που κινείται μεταξύ "δεξιάς στροφής" προς κατευνασμό της συντηρητικής πτέρυγας και "φιλελεύθερου προφίλ", το οποίο προσπαθεί να διαφυλάξει το Μέγαρο Μαξίμου με μια επαναλαμβανόμενη μεταρρυθμιστική ρητορική η οποία στα λόγια "αλλάζει την Ελλάδα" και βάζει υψηλούς στόχους για το 2027 φέρνοντας πιο κοντά στην "σύγκλιση με την Ευρώπη", στην πράξη όμως απομακρύνει τους Έλληνες από το βιοτικό επίπεδο των περισσότερων Ευρωπαίων.
Έξι μήνες μετά την εσωκομματική αναταραχή για τον νόμο για την ισότητα στον πολιτικό γάμο, η κυβερνητική πλειοψηφία εξακολουθεί να κατατρύχεται από τον απόηχο αυτού του ζητήματος που στην ουσία έχει αποτελέσει την αφορμή για να βγει στο προσκήνιο η- υποβόσκουσα όσο η ΝΔ βρισκόταν στα ψηλά του 41%- εσωκομματική δυσαρέσκεια για το εύρος που είχε λάβει η πολιτική διεύρυνσης της ΝΔ και για την ισχυρή παρουσία προερχόμενων από το ΠΑΣΟΚ στελεχών. Μία εικόνα που ο Νικήτας Κακλαμάνης έχει σχολιάσει παλαιότερα με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο, λέγοντας: «Το σλόγκαν υπό μορφή χιούμορ και πλάκας που κυκλοφορεί μεταξύ των μικρομεσαίων στελεχών της ΝΔ ξέρετε τι είναι; Ότι όταν υποβάλλει κάποιος το βιογραφικό του για να κριθεί λένε ''βάλε ότι είχες θητεύσει λίγο και στο ΠΑΣΟΚ μπας και έχεις τύχη''».
Η πίεση προς το Μέγαρο Μαξίμου εντείνεται λόγω της ανθεκτικότητας των κομμάτων στα δεξιά της ΝΔ, τα οποία αθροιστικά ξεπερνούν πια στις δημοσκοπήσεις το 20%, γεγονός που στρέφει γαλάζιους βουλευτές ολοένα και πιο δεξιά, κάτι αποτυπώνεται ακόμη και σε κοινοβουλευτικές ερωτήσεις, όπως η πρόσφατη για τους Ρομά.
Σε αυτή την φάση, στο επίκεντρο των μηνυμάτων της κυβέρνησης θα βρεθεί πάντως και το μεταναστευτικό το οποίο επανέρχεται στο ευρωπαϊκό προσκήνιο λόγω της γερμανικής μεταστροφής και των αντιδράσεων που αυτή προκαλεί στην Ευρώπη.
Στο πλαίσιο αυτό, στο φόντο της κυβερνητικής ρητορικής επανέρχεται- όπως κάθε φορά που η κυβέρνηση θέλει να απευθυνθεί στο δεξιό ακροατήριο- ο "φράχτης" στον Έβρο, ενώ ο πρωθυπουργός μαζί με την επαναλαμβανόμενη διαβεβαίωση περί "αυστηρής, αλλά δίκαιης μεταναστευτικής πολιτικής" που θα συνεχίσει να ακολουθεί η χώρα μας, διαμηνύει, μεταξύ άλλων, και ότι « δεν μπορεί κανείς να έχει την απαίτηση από την Ελλάδα να έχει ένα πιο ευνοϊκό πλαίσιο κοινωνικής προστασίας για τους πρόσφυγες από ό,τι έχει για τους ίδιους τους Έλληνες πολίτες».
