Ο Καραμανλής μετά την παραμονή του στη Γαλλία είχε ως υπόδειγμα τον Ντε Γκολ, ενώ μετά τη Μεταπολίτευση ο Μάης του ’68 μετατράπηκε σε διαρκή πηγή έμπνευσης για τον κόσμο της Αριστεράς.
Η ομιλία Σαμαρά
Η… ελληνογαλλική παράδοσή βρίσκει τη συνέχειά της στον τρόπο που προσλαμβάνει ο ελληνικός πολιτικός κόσμος τις δραματικές πολιτικές εξελίξεις στη Γαλλία.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Αντώνης Σαμαράς άρχισε τη χτεσινή βαρυσήμαντη ομιλία του στην παρουσίαση του βιβλίου του Μανώλη Κοττάκη με αναφορά στις γαλλικές πολιτικές εξελίξεις.
Συγκεκριμένα, ο πρώην πρωθυπουργός σημείωσε: «Οι πρόσφατες εκλογές στην Ευρώπη είχαν ασυνήθιστα ιδιαίτερη σημασία. Η χαμηλή συμμετοχή των ευρωπαίων πολιτών στις κάλπες ακόμη και τώρα, δηλαδή σε μια πολεμική συγκυρία, δείχνει ξεκάθαρα ότι η Ευρώπη είναι πράγματι μπροστά σε σταυροδρόμι. Και ότι οι “καπετάνιοι” της οφείλουν να αντιληφθούν πως βρίσκονται ενώπιον της “ανταρσίας των πληρωμάτων” τους. Τα χθεσινά αποτελέσματα στη Γαλλία ίσως μάλιστα να είναι η απόδειξη της ανταρσίας».
Στην ουσία, η ήττα Μακρόν αποτέλεσε τον κορμό του επιχειρήματος Σαμαρά για την ανάγκη η Νέα Δημοκρατία να στρίψει δεξιά και να υιοθετήσει πλήρως την ακροδεξιά ατζέντα: «Από τη Σκανδιναβία μέχρι το Νότο, επικράτησαν οι δεξιές αντιλήψεις. Έτσι, όσα κεντρο-δεξιά κόμματα είχαν προσαρμοστεί έγκαιρα, όχι μόνο επιβίωσαν, αλλά αύξησαν και τα ποσοστά τους, όπως στη Γερμανία. Όσα πάλι παρέμειναν προσηλωμένα στην πολιτική ορθότητα κατέρρευσαν, όπως στην Ιταλία και στη Γαλλία. Και τα νεφελώδη κεντρώα ιδεολογικά σχήματα, όπως εκείνο του Μακρόν, πανηγυρικά ηττήθηκαν».
Στη συνέχεια, οι πολύ σκληρές αναφορές Σαμαρά στη μετανάστευση, τον γάμο των ομόφυλων και την «υπερβολική» ευαισθησία για τα δικαιώματα περισσότερο θύμιζαν όσα λένε οι Λεπέν και η Μελόνι παρά τον συνήθη πολιτικό λόγο της ευρωπαϊκής Κεντροδεξιάς. Δια του παραδείγματος Λεπέν, ο Σαμαράς εξαπέλυσε πρωτοφανούς σφοδρότητα επίθεση στον Κυριάκο Μητσοτάκη και διαμόρφωσε το ιδεολογικό πλαίσιο μια ακόμα πιο σκληρή Δεξιάς από τη σημερινή ΝΔ.
Η ομιλία Καραμανλή
Η ένταση της ομιλίας του Κώστα Καραμανλή στην βιβλιοπαρουσίαση Κοττάκη ήταν πιο χαμηλή από εκείνη του Αντώνη Σαμαρά. Αλλά ως προς το περιεχόμενο, ο Καραμανλής κινήθηκε σε ανάλογο μήκος κύματος με τον Σαμαρά.
Η ομιλία Καραμανλή ξεκίνησε επίσης με αναφορά στις γαλλικές εξελίξεις: «Το αποτέλεσμα των πρόσφατων Ευρωεκλογών, όπως και το χθεσινό των βουλευτικών εκλογών στη Γαλλία, ήρθαν να επιβεβαιώσουν με ηχηρό τρόπο αυτό που γνωρίζουμε και βιώνουμε όλοι εδώ και χρόνια. Η Ευρώπη, στην οποία πιστέψαμε και για την οποία αγωνιστήκαμε για δεκαετίες, διολισθαίνει σε βαθιά κρίση».
Στη συνέχεια, ο Καραμανλής έκανε μια αναφορά στη μετανάστευση με σκληρούς όρους, ειδικά σε ό,τι αφορά την εικόνα των ευρωπαϊκών μητροπόλεων: «Η ανεξέλεγκτη μετανάστευση δυναμιτίζει την κοινωνική ειρήνη και ομαλότητα. Κανείς δεν αντιλέγει σε ελεγχόμενες ροές μεταναστών για λόγους ανθρωπιστικούς ή άλλους. Απλή επίσκεψη σε ευρωπαϊκές πόλεις αρκεί για να φανεί πόσο έχει αλλάξει ο παραδοσιακός ευρωπαϊκός τους χαρακτήρας υπό το βάρος των αριθμών και της αδυναμίας αφομοίωσής τους».
Και για όποιον είχε αμφιβολίες για το πού πάει το πράγμα, ακολούθησε η επίθεση στον λεγόμενο «δικαιωματισμό: «Απόλυτος σεβασμός στην ελευθερία επιλογών και τρόπο ζωής, ναι. Όχι όμως αβασάνιστη αποδοχή ενός καταχρηστικού δικαιωματισμού, στο όνομα του οποίου θίγονται δικαιώματα και ευαισθησίες των ανθρώπων που επιμένουν να σέβονται τις αξίες και τις ρίζες τους, το θεσμό της οικογένειας, την θρησκευτική τους πίστη και την εθνική τους ταυτότητα και υπερηφάνεια».
Με δυο λόγια, ο Καραμανλής κάνει κριτική από τα δεξιά για τη μετανάστευση και τα δικαιώματα, σε μια στιγμή μάλιστα που η κυβέρνηση σε ό,τι αφορά το μεταναστευτικό τουλάχιστον έχει υιοθετήσει μια πολύ σκληρή γραμμή.
Η Αριστερά
Μέσα από ένα άλλο ερμηνευτική πρίσμα, η Γαλλία γίνεται πηγή έμπνευσης και για την Αριστερά. Η συγκρότηση του Νέου Γαλλικού Μετώπου που συσπείρωσε όλον τον προοδευτικό χώρο και πήρε 28%, λειτουργεί ως παράδειγμα για το πώς η ενωμένη Αριστερά μπορεί να πρωταγωνιστήσει στην πολιτική ζωή και να αποτελέσει τον βασικό αντίπαλο της επελαύνουσας Ακροδεξιάς.
Είναι ενδεικτική η ανάρτηση του επικεφαλής της Νέας Αριστεράς Αλέξη Χαρίτση χτες το βράδυ, λίγο μετά τις ομιλίες Καραμανλή και Σαμαρά: «Η Γαλλία δεν δίνει όμως μόνο το σκοτεινό παράδειγμα της Λεπέν. Δείχνει και ποια μπορεί να είναι απάντηση του προοδευτικού κόσμου. Ο μόνος αντίπαλος της ακροδεξιάς είναι αυτή τη στιγμή το Νέο Λαϊκό Μέτωπο, η μεγάλη συμμαχία όλης της Αριστεράς, της Οικολογίας και των κινημάτων. Το Νέο Λαϊκό Μέτωπο είναι το εμπόδιο ανάμεσα στην Ακροδεξιά και την εξουσία».
Η ήττα του Κέντρου
Φαίνεται ότι η μεγάλη ήττα του Μακρόν ο οποίος είχε ενσαρκώσει την ιδέα ενός αποϊδεολογικοποιημένου κι εν πολλοίς μεταπολιτικού Κέντρου, λειτουργεί ως πυροκροτητής αλυσιδωτών ιδεολογικών και πολιτικών ζυμώσεων που ωρίμαζαν το προηγούμενο διάστημα, στο έδαφος της διογκούμενης κοινωνικής δυσαρέσκειας. Σε ένα ενδιαφέρον άρθρο του στο Dnews ο καθηγητής Γιώργος Σιακαντάρης επισημαίνει: «Στη Γαλλία κατέρρευσε ως γυάλινος πύργος η θέση πως το Κέντρο δίνει τις νίκες, το ίδιο είχε καταλάβει και η Κλίντον το 2016, αλλά και στην Ελλάδα το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ που κατέκτησε το Κέντρο είχε μόνο μια αναιμική άνοδο του 1%, την ίδια στιγμή που οι αντίπαλοί του απώλεσαν 17% της δύναμής τους.
Το Κέντρο δεν έφτανε στον Μακρόν για να εκλεγεί πρόεδρος στις προεδρικές εκλογές και γι’ αυτό ξέχασε τα «ούτε αριστερά ούτε δεξιά» και στράφηκε -λεκτικά- στην Αριστερά. Το Κέντρο του 20% των ψηφοφόρων δεν έφτασε στο ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ για να γίνει δεύτερη δύναμη, γιατί το 40% των αριστερών και κεντροαριστερών αδιαφόρησε γι’ αυτό».
Ζούμε το τέλος της «μανίας με το Κέντρο»; Θα φανεί το επόμενο διάστημα. Το βέβαιο είναι ότι το «γαλλικό παράδειγμα» δίνει επιχειρήματα σε όσους απορρίπτουν την «κεντρώα στρατηγική». Κάτι που μπορεί να έχει άμεσες επιπτώσεις και στην πολιτική που ακολουθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης τόσο στην κυβερνητική διαχείριση, όσο και στη στάση του στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας.
