Οι Σπαρτιάτες και το ποσοστό που κέρδισαν ήρθε να επιβεβαιώσει όσους υποστήριξαν ότι οι απαγορεύσεις δεν αποτελούν κατ’ ανάγκη την καλύτερη συνταγή για να αντιμετωπίσεις τα άκρα. Τα αίτια για την άνοδο τους είναι βαθύτερα, κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά, ενώ αγγίζουν σε κάθε περίπτωση την ευρωπαϊκή πολιτική.
Εξάλλου, δεν είναι μόνο το ελληνικό παράδειγμα που προκαλεί προβληματισμό, αλλά και μια σειρά άλλων εκλογικών επιτυχιών στις τάξεις της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς. Για παράδειγμα, μόλις την περασμένη Κυριακή, ο Robert Sesselmann του γερμανικού AfD εξελέγη περιφερειακός διοικητής του Sonneberg στην ομοσπονδιακή περιφέρεια της Θουριγγίας σε δεύτερο γύρο των εκλογών, πετυχαίνοντας για πρώτη φορά υποψήφιος ακροδεξιού κόμματος να αναλάβει υψηλόβαθμο τοπικό γραφείο στη Γερμανία.
Αλλά και στην Αυστρία το FPÖ αυξάνει την εκλογική του επιρροή σε ολόκληρη τη χώρα, σέρνοντας το κεντροδεξιό λαϊκό κόμμα σε ακόμα πιο συντηρητικές πολιτικές και σκληρές θέσεις πάνω σε μείζονα ζητήματα, όπως το μεταναστευτικό, την οικονομική, αλλά και την ευρωπαϊκή πολιτική.
Η κατάσταση αυτή διαμορφώνεται σε ένα χρονικό σημείο, όπου η Ευρώπη αντιμετωπίζει ταυτόχρονα πολλές αναταράξεις, ενώ πλησιάζει ο χρόνος των ευρωεκλογών τον Ιούνιο του 2024. Σε αυτό το πολιτικό περιβάλλον, η ευρωπαϊκή κεντροδεξιά που παραμένει η κυρίαρχη πολιτική δύναμη στις Βρυξέλλες, οφείλει να προχωρήσει στις απαραίτητες εκείνες κινήσεις για να αποτρέψει την αύξηση των ποσοστών των λαϊκίστικων και ακραίων κομμάτων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Εχει την ιστορική ευθύνη. Η αφύπνιση της συνεπάγεται βιώσιμες πολιτικές για μείζονα θέματα της καθημερινότητας του πολίτη που θα έχουν έντονο κοινωνικό πρόσημο και θα αποτελέσουν ανάχωμα στο αφήγημα των ακραίων, οι οποίοι θα θελήσουν να έχουν εκλογικά οφέλη από την αγωνία και την προσδοκία των πολιτών για ένα καλύτερο μέλλον.
Στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα προετοιμάζουν ήδη την επικοινωνιακή τους καμπάνια ενόψει των ευρωπαϊκών εκλογών. Είναι κρίσιμο λοιπόν να δημιουργήσουν ένα ελκυστικό αφήγημα για την επόμενη μέρα με βασικά στοιχεία, την ενσυναίσθηση και το ρεαλισμό, προτάσσοντας βιώσιμες πολιτικές για τις μεγάλες προκλήσεις που είναι μπροστά, οι οποίες θα εμπεδώνουν αίσθημα ασφάλειας και σιγουριάς στις τοπικές κοινωνίες, που θα διασφαλίζουν την ισότητα και θα προάγουν τη συνεργασία ανάμεσα στις χώρες-μέλη και θα αφήνουν έξω από το πολιτικό πλαίσιο, προσεγγίσεις άκρατου ελιτισμού και αχρείαστης γραφειοκρατικής προσήλωσης. Μπορεί η ευρωπαϊκή κεντροδεξιά να κερδίσει αυτό το στοίχημα;
Η απάντηση ίσως να είναι πιο απλή από ότι αρχικά ενδέχεται να πιστέψει κανείς. Αρκεί ένας συνδυασμός αποτελεσματικής επικοινωνιακής προσέγγισης και μιας ολιστικής πολιτικής πρότασης για την ατζέντα του «σήμερα», αλλά πολύ περισσότερο του «αύριο». Η πρόκληση είναι μεγάλη και η σημασία της ιστορική.
