«Το θέμα της ενταξιακής προοπτικής της Τουρκίας εθεωρείτο ή για ορισμένους θεωρείται ότι θα ήταν ένα ισχυρό δέλεαρ, ένα ισχυρό κίνητρο, προκειμένου η Τουρκία και να γίνει ένα κράτος δημοκρατικό, ένα κράτος δικαίου και ταυτόχρονα να συμμορφωθεί με ορισμένους κανόνες του διεθνούς δικαίου.
Θυμίζω ότι από τις προϋποθέσεις ήταν και η αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας και είδατε πού έχουμε φτάσει.
Οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις θα έπρεπε σε πολλές στιγμές να είχαν σταματήσει, καθώς η Τουρκία εξακολουθεί να μην αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, όπως ήταν δεσμευμένη.
Ελπίζω, γιατί υπάρχει μια σχετική τροπολογία στο Κοινό Ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου (που ψηφίζεται σήμερα), να τεθεί και το θέμα της επίσημης διάθεσης του κ. Ερντογάν, να αναθεωρηθεί η Συνθήκη της Λωζάνης.
Επομένως και αυτά τα ζητήματα, δηλαδή τα ζητήματα σεβασμού των συνόρων, σεβασμού γενικώς του διεθνούς δικαίου -και το δίκαιου της θάλασσας- που ήταν προϋποθέσεις για την ενταξιακή διαπραγμάτευση, δεν είχαν τεθεί ή υποχωρούσαν έναντι άλλων σκοπιμοτήτων της ΕΕ, με συνέπεια, να είχε καλομάθει ο κ. Ερντογάν, ότι, αν εκβιάσει κάποιος καταστάσεις, μπορεί να κλείσουν τα μάτια και οι Ευρωπαίοι και επομένως να προσχωρήσει απρόσκοπτα στην ΕΕ.
Για παράδειγμα, αυτή η επαίσχυντη συμφωνία για το προσφυγικό αναγνώριζε ορισμένα πράγματα για την Τουρκία που δυστυχώς της έδινε συγχωροχάρτι, όπως ότι είναι ασφαλής χώρα και όλη η υπόθεση του προσφυγικού, μεταναστευτικού, να αντιμετωπιστεί παραβιάζοντας το δίκαιο των προσφύγων και τη Συνθήκη της Γενεύης».
