Βουτιά των βάσεων στις καθηγητικές σχολές, μεγαλύτερες από πέρυσι, σημειώθηκε στις φετινές πανελλήνιες.
Και πώς να γίνει αλλιώς;
Ο μισθός είναι κυριολεκτικά μισθός πείνας. Αν ο καθηγητής δεν κάνει ιδιαίτερα και δεν έχει περιουσία, κυριολεκτικά δεν μπορεί να ζήσει με τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια!
Αφού περιπλανηθείς σε διάφορα μέρη στην Ελλάδα ως ωρομίσθιος ή αναπληρωτής και ψάχνεις πώς θα τα καταφέρεις να πληρώνεις τα ενοίκια, αφού διαπιστώνεις περιπλανώμενος ανά τη χώρα πως πολύ δύσκολα μπορείς να φτιάξεις οικογένεια, σκέφτεσαι την ώρα που μπορείς να γίνεις μόνιμος. Νωρίτερα από τα 55, ακόμα και τα 60 χρόνια σου δύσκολα να συμβεί. Και το κύρος του καθηγητή ως επάγγελμα έχει πτωτικό κύρος, ενώ στα ιδιωτικά σχολεία οι απολύσεις -δέστε τι έγινε φέτος, με το τέλος της χρονιάς- είναι στην ημερήσια διάταξη.
Γιατί λοιπόν να πάνε οι νέοι για καθηγητές; Θα ενθάρρυνε για παράδειγμα ένας υπουργός, ένας βουλευτής το παιδί του να είναι υποψήφιος στις συγκεκριμένες σχολές;
ΥΓ: Θα πείτε οι υπουργοί ασχολούνται πρωτίστως με τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια!
Β.Σκ.
