Απίθανα πράγματα διαδραματίστηκαν την Παρασκευή στο ΠΡΟΚΑΤ κτίριο του Πρωτοδικείου. Συγκεκριμένα ήταν κατηγορούμενος ο Πάνος Καμμένος ύστερα από μήνυση του Νίκου Κοτζιά για συκοφαντική δυσφήμιση κατ' εξακολούθηση, επειδή τον είχε αποκαλέσει αρχηγό εγκληματικής οργάνωσης κατά το διάστημα που ήταν υπουργός Εξωτερικών. Οι δικηγόροι του Π. Καμμένου Απατσίδης και Σαράκης (ο βουλευτής που πρόσφατα διεγράφη από την ΚΟ της Ελληνικής Λύσης του Βελόπουλου και δικηγόρος του Κασιδιάρη), πριν αρχίσει η διαδικασία προέβαλαν τον ισχυρισμό ότι έλλειπε από το φάκελο της δικογραφίας η έγγραφη εξουσιοδότηση προς τον δικηγόρο του Ν. Κοτζιά όταν κατέθεσε το 2019 την μήνυση και ζήτησαν να κηρυχθεί απαράδεκτη η ποινική δίωξη. Ανάμεσα στους μάρτυρες υπεράσπισης του Καμμένου ήταν και ο Γιώργος Τσίπρας!
Είναι κοινό τοις πάσι στους νομικούς κύκλους ότι κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν να συμβεί, γιατί ο γραμματέας του γραφείου κατάθεσης των μηνύσεων, ουδέποτε παραλαμβάνει μηνύσεις από δικηγόρους χωρίς την εξουσιοδότηση του μηνυτή. Επιπλέον, όπως σημειώνουν νομικές πηγές στη στήλη, ο Εισαγγελέας ο οποίος συντάσσει το κατηγορητήριο και ασκεί την ποινική δίωξη ελέγχει αυτεπαγγέλτως αν υπάρχει η εξουσιοδότηση και μετά ασκεί την ποινική δίωξη. Τι έγινε λοιπόν και η Πρόεδρος του δικαστηρίου δεν μπόρεσε να βρει μέσα στον φάκελο την εξουσιοδότηση; Πως συνέβη τις παραμονές της δίκης ύστερα από 5 χρόνια να εξαφανιστεί το έγγραφο αυτό; Λογικές απορίες που απ' ότι φαίνεται δεν προβλημάτισαν (σκόπιμα;) καθόλου και κατά συνέπεια δεν εξετάστηκαν ούτε από την Εισαγγελέα της έδρας αλλά ούτε και από την Πρόεδρο του δικαστηρίου. Είτε λοιπόν ο γραμματέας και ο Εισαγγελέας της ποινικής δίωξης παρανόμησαν, πράγμα απίθανο, είτε το έγγραφο της εξουσιοδότησης εξαφανίστηκε “μυστηριωδώς” από τον φάκελο λίγες ημέρες πριν την δίκη.
Αλλά η υπόθεση γίνεται ακόμα και πιο ανεξήγητη αφού ο μηνυτής Νίκος Κοτζιάς ήταν παρών στην δίκη ως μάρτυρας κατηγορίας και θα μπορούσε να κληθεί από την πρόεδρο του δικαστηρίου να βεβαιώσει ενόρκως αν είχε δώσει την εν λόγω εξουσιοδότηση στον δικηγόρο του, αλλά η πρόεδρος κώφευσε στο αντίστοιχο αίτημα που υποβλήθηκε. Θα μπορούσε, ακόμα, να κληθεί η Γραμματεία των Δικαστηρίων. Αλλά η εισαγγελέας και η δικαστής βιαζόντουσαν να κλείσουν την υπόθεση που ουκ ολίγοι νομικοί θα εκτιμούσαν ότι πιθανόν θα οδηγούσαν τον κατηγορούμενο σε ποινή φυλάκισης.
Τέλος, όπως αναφέρουν οι ίδιες νομικές πηγές, θα πρέπει να σημειωθεί ότι σύμφωνα με τον κώδικα ποινικής δικονομίας που ισχύει σήμερα, όταν μία υπόθεση φτάσει να δικαστεί στο ακροατήριο, το δικαστήριο δεν έχει την εξουσία να εξετάσει θέματα όπως το παρόν, για τυχόν “ακυρότητα” που προέκυψαν κατά τη γνώμη κάποιας πλευράς στην προδικασία. Παρά την ρητή διάταξη του νόμου (άρθρο 174 του ποινικού κώδικα), η πρόεδρος απαξίωσε να εξετάσει και να απαντήσει σε αυτό το σοβαρό θέμα και στη συνέχεια αυθαίρετα αποφάσισε να παύσει την ποινική δίωξη και να μην εξετάσει την υπόθεση. Με άλλα λόγια θεμελίωσε την απόφασή της στην «απώλεια» δημόσιου εγγράφου, ενώ η εισαγγελέας αρνήθηκε να διατάξει την απαιτούμενη έρευνα λέγοντας ότι η απώλεια εντός των δικαστηρίων δημοσίων εγγράφων δεν είναι δική της υπόθεση.
Για την ιστορία η Εισαγγελέας ήταν η κ. Άρτεμις Τσοπελογιάννη και η Πρόεδρος η κ. Βασιλική Παπαγιάννη. Η υπόθεση, όπως πληροφορούμαστε, επειδή έχει ισχυρή οσμή δικαστικού σκανδάλου θα έχει μετά βεβαιότητας συνέχεια σε πειθαρχικά όργανα, στον Άρειο Πάγο, καθώς και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
Έχει ενδιαφέρον η ιστορία...
Τ.Τε.
