Ένα φάντασμα πλανώνταν το Σάββατο πάνω από τη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, το άρθρο του Θανάση Καρτερού στην «Εφημερίδα των Συντακτών» την ίδια μέρα.
Ο γνωστός δημοσιογράφος και εκ των στενών συνεργατών του Αλέξη Τσίπρα εκτίμησε πως ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά βρίσκονται σε υπαρξιακή κρίση, η οποία προαναγγέλλει το αναπόφευκτο, δηλαδή το τέλος τους.
«Και δεν χρειάζονται οι δημοσκοπήσεις για να δει κανείς ότι κερδίζει έδαφος αποδώ -στο πλήθος της απογοήτευσης, και της αναζήτησης διεξόδου. Ότι αποκτά ορκισμένους εχθρούς αποκεί. Και ότι δημιουργεί μια νέα βεβαιότητα: Τίποτε δεν θα μείνει ίδιο στην Αριστερά, την πολυκατοικία της προόδου, το πολιτικό σύστημα, όταν η προσπάθεια αυτή περάσει από την αναβάπτιση στην κοινωνία στη βάπτιση ενός νέου σχήματος. Και έτσι, το ποιητικό δίλημμα του Αναγνωστάκη, γίνεται σκληρό πολιτικό δίλημμα: Καλά την έφερες τη ζωή σου ως εδώ, μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας. Το θέμα είναι τώρα τι λες" γράφει στο τέλος του άρθρου του ο Θ. Καρτερός -και καταλήγει θέτοντας το ερώτημα:
«Στο περιθώριο γκρινιάζοντας; Προσκολλημένος στην αδιέξοδη εχθρότητα στο νέο με όρους του παλιού; Στα ναι μεν αλλά, με όρους συναλλαγών εκτός εποχής; Ή στη γενναία στήριξη μιας ελπιδοφόρας προσπάθειας ανοιχτής σε όλους, που αξίζει κάθε υποστολή του «εγώ», γιατί ανοίγει δρόμο σε ένα νέο «εμείς»;
Δεν χρειάζεται να πούμε τι αντιδράσεις προκάλεσε το άρθρο και τι συζητήσεις. Η εισήγηση του Φάμελλου και η αντιεισήγηση Πολάκη πέρασαν σε δεύτερη μοίρα, με ερώτημα αν τον ...έβαλε ο Τσίπρας να τον γράψει!
Τα «Παιχνίδια Εξουσίας» αναδημοσιεύουν το άρθρο του Θανάση Καρτερού από την «Εφημερίδα των Συντακτών»:
Θανάσης Καρτερός: Το θέμα είναι τώρα τι λες…
Υπάρχει μια σκληρή αλήθεια, που για διάφορους λόγους όσοι ερίζουν για την ιδιοκτησία του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς, δεν θέλουν, ή δεν μπορούν, να δουν: Τα σχήματα αυτά οδεύουν προς το τέλος τους, αν δεν έχουν ήδη τελειώσει. Η μεν ΝΕΑΡ αποδεικνύεται θνησιγενής -τίποτε δεν δείχνει ότι θα μπορέσει να ενηλικιωθεί. Ο δε ΣΥΡΙΖΑ, με τη διαδρομή, την ιστορία, την προσφορά του στο χώρο και τη χώρα, έχει απομείνει μια στέγη -ο τίτλος, η επιχορήγηση, τα κομματικά μέσα ενημέρωσης. Με επίδοξους ιδιοκτήτες, αλλά χωρίς θεμέλια. Χωρίς δηλαδή τον μεγάλο κόσμο, μέλη, στελέχη και κυρίως οπαδούς και φίλους, που δίνουν ζωή σε ένα κομματικό μηχανισμό.
Αυτός είναι ο κοινός τόπος για τα δύο αυτά θραύσματα του ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ: Βλέπουν τις πλάτες των απογοητευμένων, αντί για τον τόσο γνώριμο αριστερό ενθουσιασμό και τη στράτευση. Ακόμα χειρότερα, σκιαμαχούν για την ιδιοκτησία, όταν το κτήριο καταρρέει. Διαθέτουν βουλευτές, αντιπολιτεύονται συχνά εύστοχα, τον Μητσοτάκη, αλλά ελάχιστοι πια τους ακούνε. Δεν είναι σε θέση να παράγουν προοπτική, ή έστω ελπίδα, για διέξοδο από το σημερινό τέλμα της φθοράς. Πιο πολύ παράγουν και αναπαράγουν παθογένειες, καυγάδες, κουτσομπολιά. Στοιχεία μιας υπαρξιακής κρίσης, που προαναγγέλλουν το αναπόφευκτο.
Υπάρχουν αιτίες και ευθύνες για την έκπτωση αυτή ενός κόμματος που κυβέρνησε μέσα σε πρωτοφανείς δυσκολίες και τα κατάφερε. Αλλά στο καζάνι της κρίσης η συζήτηση αυτή καταλήγει χυλός διεκδίκησης της ταμπέλας. Φταίει τούτο, φταίει το άλλο, και τελικά δεν φταίω εγώ, φταίει ο άλλος. Κυρίως ο άλλος για κάποιους από τους πιο δραστήριους αυτουργούς της κρίσης. Στο ίδιο καζάνι βράζει και η διαμάχη για τη στρατηγική, που φέρνει πιο πολύ σε διαμάχη ατομικής επιβίωσης. Αδιέξοδες συγκολλήσεις, αυτόνομη κάθοδος, επιστροφή στις ρίζες, επαναστατικές εξάρσεις του σωλήνα, βεβαιώνουν του λόγου το ασφαλές: Τέλος δρόμου!
Η πολιτική όμως απεχθάνεται το κενό. Και η διαδρομή της Αριστεράς, της προοδευτικής παράταξης, το έχει αποδείξει. Ο χώρος παραμένει πληθυντικός, αλλά τα κομματικά σχήματα αλλάζουν, συχνά με τρόπο οδυνηρό. Αυτό γίνεται και τώρα έξω από τον περίκλειστο κόσμο των ιδιοκτητών. Ανασύνθεση εκ θεμελίων, νέα προοπτική, μια στρατηγική που θέλει να ξεπεράσει την κρίση, μια συσπείρωση έξω από τις συσπειρώσεις της φθοράς. Μια ελπίδα -αυτό τουλάχιστον. Που αρχίζει να παίρνει ρεαλιστική υπόσταση, να γεφυρώνει αυτοκριτικά την ιστορία με το σήμερα, να συνενώνει το μέτρο της εμπειρίας με την ανυπομονησία του νέου.
Και δεν χρειάζονται οι δημοσκοπήσεις για να δει κανείς ότι κερδίζει έδαφος αποδώ -στο πλήθος της απογοήτευσης, και της αναζήτησης διεξόδου. Ότι αποκτά ορκισμένους εχθρούς αποκεί. Και ότι δημιουργεί μια νέα βεβαιότητα: Τίποτε δεν θα μείνει ίδιο στην Αριστερά, την πολυκατοικία της προόδου, το πολιτικό σύστημα, όταν η προσπάθεια αυτή περάσει από την αναβάπτιση στην κοινωνία στη βάπτιση ενός νέου σχήματος. Και έτσι, το ποιητικό δίλημμα του Αναγνωστάκη, γίνεται σκληρό πολιτικό δίλημμα: Καλά την έφερες τη ζωή σου ως εδώ, μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας. Το θέμα είναι τώρα τι λες.
Στο περιθώριο γκρινιάζοντας; Προσκολλημένος στην αδιέξοδη εχθρότητα στο νέο με όρους του παλιού; Στα ναι μεν αλλά, με όρους συναλλαγών εκτός εποχής; Ή στη γενναία στήριξη μιας ελπιδοφόρας προσπάθειας ανοιχτής σε όλους, που αξίζει κάθε υποστολή του «εγώ», γιατί ανοίγει δρόμο σε ένα νέο «εμείς»;
