Αναδημοσιεύουμε από το K-Report των Κώστα Καλλίτση που κυκλοφορεί καθημερινά σε συνδρομητική μορφή με πλούσια ύλη:
Στη συζήτηση στη Βουλή, προχτές, έγινε μία πολύ σημαντική αναγγελία από τον πρωθυπουργό. «Το επόμενο διάστημα –είπε- θα καλέσουμε όλα τα παράκτια κράτη της Ανατολικής Μεσογείου σε μια κοινή συνάντηση, σε ένα φόρουμ, όπου θα μπορούσαμε να εξετάσουμε από κοινού όλα όσα μας απασχολούν».
Ανακοίνωσε, έτσι απλά, ότι η χώρα εγκαταλείπει την αρνητική θέση απέναντι σε μια τέτοια πολυμερή διαδικασία, που είχε υιοθετήσει φοβισμένη το 2020, όταν η ιδέα είχε πρωτοδιατυπωθεί από τον τότε Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.
Τώρα, λοιπόν, καθώς αισθάνεται ότι επίκειται μια ανάλογη αμερικανική πρωτοβουλία η οποία θα ασκηθεί με τον «βολονταρισμό» και την έλλειψη υπομονής απέναντι στις «νομικές λεπτομέρειες» που χαρακτηρίζει τον Τραμπ, επιλέγει να εμφανιστεί η Ελλάδα ως πρόθυμη και επισπεύδουσα -αντί ως συρόμενη.
Πρόκειται για τακτικό ελιγμό ή στρατηγική επιλογή; Κι αν είναι το δεύτερο, είμαστε όντως έτοιμοι να εγκαταλείψουμε τις βασικές κατευθύνσεις της εφαρμοσμένης εξωτερικής πολιτικής -το «δόγμα της ακινησίας», ότι είναι προτιμότερο να μην ασκηθεί ποτέ ένα κυριαρχικό δικαίωμα παρά να αναλάβει μια κυβέρνηση το κόστος της διαπραγμάτευσής του, και το δόγμα της «μίας και μόνης διαφοράς»;
Στα ερωτήματα δεν έχει δοθεί, προσώρας, απάντηση. Ο πρωθυπουργός δεν έδωσε εξηγήσεις στη Βουλή. Η φράση του δεν ήταν παρά 37 δευτερόλεπτα χαμένα σε ένα πέλαγος 570 λεπτών, που η αντιπολίτευση άφησε ασχολίαστη –ως αν δεν κατάλαβε περί τίνος επρόκειτο. Επί του θέματος:
Ανάλυση: Η αδύνατη συναίνεση – του Παύλου Τσίμα, εδώ.
Μένοντας στο ίδιο θέμα, έχουμε νεότερα:
Ο Μ. Μπούλος: Μέσω του Μασάντ Μπούλος (φωτο) συμπέθερου του Ντ. Τραμπ και Ειδικού Συμβούλου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για αραβικές και αφρικανικές υποθέσεις, ο Λευκός Οίκος έχει μεταφέρει σε Ελλάδα, Τουρκία, Λιβύη και Αίγυπτο την επιθυμία του να οριοθετηθούν οι θαλάσσιες ζώνες, ώστε να προχωρήσουν με ασφάλεια αμερικανικές εταιρείες σε έρευνες για υδρογονάνθρακες στην ευρύτερη περιοχή.
Διαβάστε: Ποιος είναι ο M. Μπούλος των ειδικών αποστολών στην Αν. Μεσόγειο, εδώ
Οι ΗΠΑ: Η άποψη της Ουάσιγκτον, που φαίνεται ότι συμμερίζεται πλήρως η Τουρκία, είναι ότι το μπέρδεμα με τις θαλάσσιες ζώνες έχει προκύψει λόγω των συμφωνιών που έχουν ήδη συναφθεί, του τουρκολιβυκού μνημονίου και της συμφωνίας μερικής οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου. Και λέει σε αυτές τις τέσσερις χώρες «καθίστε και βρείτε τα».
Η Ελλάδα: Χθες έσπευσε να παρουσιάσει τη δική της πρόταση για τη συνάντηση των παράκτιων χωρών, επιδιώκοντας να προκαταλάβει κινήσεις του αμερικανικού παράγοντα αλλά και της Άγκυρας. Προτείνει να συμμετέχουν πέντε χώρες, μεταξύ αυτών και η Κύπρος, με μια ατζέντα με πέντε θεματικές: Οι δύο είναι αυτές που ενδιαφέρουν τον αμερικανικό παράγοντα, οι θαλάσσιες ζώνες και η συνδεσιμότητα που αφορά τα καλώδια ενεργειακή σύνδεσης, και οι άλλες τρεις είναι το μεταναστευτικό, η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος και η πολιτική προστασία.
Η Τουρκία: Η πρώτη αντίδραση της Άγκυρας, η οποία ήδη έχει θέσει στο τραπέζι τη δική της πρόταση, για διάσκεψη των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου, είναι ότι η συμμετοχή της Κύπρου περιπλέκει την κατάσταση και αν τελικά συμμετέχει, τότε θα πρέπει να εκπροσωπηθούν και οι Τουρκοκύπριοι, δηλαδή το ψευδοκράτος, ώστε να διασφαλιστούν τα δικαιώματά τους.
Η Κύπρος: Η Αθήνα υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να απουσιάσει η Κύπρος, γιατί διαφορετικά θα είναι σα να αναγνωρίζεται ως τετελεσμένο το τουρκολιβυκό μνημόνιο, το οποίο δεν αναγνωρίζει στην Κύπρο θαλάσσιες ζώνες. Δεν μπορεί, ωστόσο, να δεχθεί εκπροσώπηση του ψευδοκράτους. Άρα, είτε δημιουργείται ένα αδιέξοδο, είτε θα πρέπει να επισπευσθούν οι διαπραγματεύσεις για επίλυση του Κυπριακού.
