Κάποιες πρώτες σκέψεις με αφορμή την εκφυλιστική εικόνα της δεξίωσης στο Προεδρικό Μέγαρο για την επέτειο της «αποκατάστασης» της δημοκρατίας - το «αποκατάσταση» εντός εισαγωγικών καθώς και πριν τη χούντα υπήρχε στη χώρα ένα πολίτευμα «κάτι σαν δημοκρατία». Ούτε καν η «καχεκτική δημοκρατία» που έλεγε ο Ηλίας Νικολακόπουλος!
- Από τη δεξίωση απουσιάζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό οι ίδιοι οι αγωνιστές για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Μια σύγκριση με τους κυβερνητικούς αξιωματούχους και τους κρατικούς καρεκλοκένταυρους είναι οδυνηρή - και αδυσώπητη! Οι αγωνιστές για τη δημοκρατία δεν αποτελούν παρά ισχνή μειοψηφία! Αλήθεια, εάν κανείς φωνάξει κατά της γενοκτονίας που γίνεται στην περιοχή μας με την αδιαφορία (την έμμεση υποστήριξη είναι η σωστή φράση) της χώρας μας, μάλλον θα… συλληφθεί!
- Αυτοί που ζητούν την κατάργηση της δεξίωσης το κάνουν με αγαθό σκοπό; Γι’ αυτό πχ δεν προσήλθαν ο Βελόπουλος και ο Νατσιός, γιατί τους πήρε ο πόνος για τη… δημοκρατία; Για να το σκεφτούμε βαθύτερα.
- Μπορεί μια συμβολική μέρα για τη δημοκρατία, όπως η 24η Ιουλίου, να μείνει… χωρίς δεξίωση; Κατά τη γνώμη του υπογράφοντα ναι. Μια εκδήλωση στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, για παράδειγμα, μπορούσε να ζωντανεύει και να ανατροφοδοτεί τη μνήμη πολύ περισσότερο από μια δεξίωση που στην πλειοψηφία των συμμετεχόντων λείπει το φρόνημα και λείπουν και οι μνήμες. Που βλέπουν τη δεξίωση σαν ένα κοσμικό γεγονός!
- Και κάτι ακόμα: Ο ανώτατος πολιτειακός άρχοντας θα πρέπει να πείσει τους επικριτές του ότι είναι πρόεδρος της Δημοκρατίας και όχι εκείνων που τον ψήφισαν, δηλαδή της… Νέας Δημοκρατίας! Δυστυχώς για τον Κωνσταντίνο Τασούλα η απόφαση Μητσοτάκη να επιλέξει ένα κομματικό στέλεχος για πρόεδρο της Δημοκρατίας χωρίς τη συναίνεση άλλων κομμάτων, όπως συνέβαινε 50 χρόνια μπορεί να τον έφερε στο ανώτατο αξίωμα αλλά τον προκαλεί κάθε μέρα να αποδεικνύει ότι είναι πρόεδρος όλων των Ελλήνων. Αν μας ρωτήσετε αν τα πρώτα δείγματα γραφής είναι θετικά; Δεν νομίζουμε, αλλά στον Πρόεδρο πρέπει να δώσουμε λίγη ακόμα πίστωση χρόνου!
