Τα παθήματα δεν έγιναν παθήματα για το Μαξίμου. Πίστευε πως το σκάνδαλο με τη συγκάλυψη των ευθυνών για την πολύνεκρη τραγωδία των Τεμπών θα μπορούσε να θαφτεί, όπως πχ το άλλο μείζον σκάνδαλο, το σκάνδαλο των υποκλοπών.
Το γεγονός άλλωστε ότι μετά την πολύνεκρη τραγωδία έλαβε 41% στις εκλογές την έκανε να πιστέψει πως το κατάφερε! Τα τεράστια συλλαλητήρια την τρόμαξαν, επιχείρησε με συνέντευξη του πρωθυπουργού να αλλάξει γραμμή, όταν είδε όμως την αδυναμία της αντιπολίτευσης επιχειρεί και πάλι με όχημα τις -κατ΄ ευφημισμό- Προανακριτικές να μην αποδοθούν οι ευθύνες!
Στην ίδια κατεύθυνση ωστόσο σε μεγάλο βαθμό κινείται και η ...αντιπολίτευση, αν και κανείς δεν μπορεί να την κατηγορήσει ότι έχει ως στόχο τη συγκάλυψη-κάθε άλλο.
Προσέξτε τι συμβαίνει:
-Η αντιπολίτευση ποτέ στην μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας -πιθανόν να υπάρξουν ορισμένες όχι ιδιαίτερα σημαντικές περιπτώσεις- δεν κατέθετε προτάσεις για σύσταση Προανακριτικής. Ήταν θα πει κάποιος και διαφορετικός ο νόμος, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Η αντιπολίτευση περίμενε να γίνει κυβέρνηση και ως κοινοβουλευτική πλειοψηφία να καθορίσει τις κατηγορίες για τα πολιτικά πρόσωπα. Όπως πχ έπραξε η κυβέρνηση Μητσοτάκη με τον Μίμη Παπαγγελόπουλο και τον Νίκο Παππά.
-Σήμερα η αντιπολίτευση ζητά Προανακριτικές αλλά δεν μπορεί να τις επιβάλλει, τουλάχιστον ως προς τις κατηγορίες που θα διερευνηθούν για πολιτικά πρόσωπα!
-Ταυτόχρονα, όμως, με την απόρριψη των προτάσεων της αντιπολίτευσης οι κατηγορίες κατά των συγκεκριμένων προσώπων, πχ για τον πρωθυπουργό ή τον πρώην υπουργό Μεταφορών, δεν μπορεί να επανέλθουν παρά μόνο αφού προκύψουν νέα στοιχεία! Πολλαπλασιάζονται δηλαδή οι πιθανότητες να μην αποδοθεί ποτέ πραγματική δικαιοσύνη!
Γιατί λοιπόν η αντιπολίτευση καίει τις προτάσεις της καθώς αυτές είναι βέβαιον ότι θα απορριφθούν από την κυβερνητική πλειοψηφία; Προφανώς γιατί δεν πιστεύει ότι θα γίνει κυβέρνηση ώστε να τις επιβάλλει!
Οι δε πιέσεις από τους γονείς και συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών δεν αποτελεί δικαιολογία!
