Πριν από τα μεσάνυχτα της Τετάρτης υπερψηφίστηκε η κοινή πρόταση μομφής της γαλλικής Αντιπολίτευσης εναντίον της κυβέρνησης Μπαρνιέ, με 331 ψήφους ενώ αρκούσαν και 288 βουλευτές. Ύστερα από αυτό ο Πρόεδρος Μακρόν είναι υποχρεωμένος να ορκίσει νέα κυβέρνηση ως το ερχόμενο Σάββατο. Μια κυβέρνηση όμως η οποία, ήδη από την αρχή της, θα έχει μέσα της το «στίγμα» της «πολιτικής αναιμίας» και του ενδεχομένου ενός πολύ μικρού χρόνου πολιτικής επιβίωσης.
Βρισκόμαστε έτσι μπροστά στην μεγαλύτερη κρίση της 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας, που φυσικά έχει αντίκτυπο στον ίδιο τον Μακρόν. Και αυτό γιατί επί των ημερών του -και φυσικά με δική του ευθύνη- «έσπασε» στην Γαλλία το μεγάλο «ταμπού» της 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας, δηλαδή η κυβερνητική σταθερότητα.
Είναι η πρώτη φορά που στην 5η Γαλλική Δημοκρατία «σπάει» αυτό το «ταμπού». Λέγεται βεβαίως ότι η πρώτη κατάρρευση κυβέρνησης επί 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας συνέβη το 1962. Η ακρίβεια αυτής της διαπίστωσης είναι απολύτως σχετική, και να γιατί: Η 5η Γαλλική Δημοκρατία εδραιώθηκε στις 4 Οκτωβρίου του 1958, αλλάζοντας επί το «προεδρικότερο» την κοινοβουλευτική παράδοση της Γαλλίας με προοπτική την ενίσχυση του ρόλου της Εκτελεστικής Εξουσίας. «Εμπνευστής» του νέου Γαλλικού Συντάγματος ήταν ο Στρατηγός Ντε Γκώλ που εξελέγη και ως πρώτος Πρόεδρος της 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας.
Το δημοψήφισμα του 1962
Στα πρώτα της χρόνια και ως το 1962 η 5η Γαλλική Δημοκρατία δεν λειτούργησε με τον τρόπο που ήθελε ο Στρατηγός Ντε Γκωλ, εμφανίζοντας ακόμη ορισμένες σημαντικές παθογένειες κυβερνητικής αστάθειας της 4ης Γαλλικής Δημοκρατίας. Χαρακτηριστικό είναι και το ότι το 1962 η Γαλλία έζησε μια σημαντική κυβερνητική κρίση όταν έπεσε, ύστερα από την καταψήφισή της, η Κυβέρνηση.
Τότε ακριβώς, μέσω του δημοψηφίσματος του 1962, η 5η Γαλλική Δημοκρατία ολοκλήρωσε την «απομάκρυνσή» της από το κοινοβουλευτικό πρότυπο και πήρε τα χαρακτηριστικά του «ημιπροεδρικού συστήματος», λόγω των σημαντικών εξουσιών που χορηγήθηκαν στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο οποίος πλέον, μετά το 1962 ακριβώς, εκλέγεται απ’ ευθείας από τον λαό με άμεση, μυστική και καθολική ψηφοφορία.
Συντριπτικό πλήγμα για την σταθερότητα
Γι’ αυτό τονίσαμε προηγουμένως ότι κατ’ ουσία, δηλαδή μετά την εγκαθίδρυση του ημιπροεδρικού συστήματος της 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας το 1962, είναι η πρώτη φορά που «πέφτει» ύστερα από καταψήφιση στη Βουλή μια κυβέρνηση στη Γαλλία. Επιπλέον δε η κυβέρνηση Μπαρνιέ είναι και η πιο «εφήμερη» στην ιστορία της 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας, αφού κράτησε μόνο 90 μέρες!! Κι αυτό είναι πραγματικά «σημαδιακό», αφού έτσι η κυβερνητική σταθερότητα στη Γαλλία, η οποία έχει κρατήσει επί 62 χρόνια, υφίσταται ένα συντριπτικό πλήγμα, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την μελλοντική πολιτική ζωή στην Γαλλία.
Είναι δε κοινό «μυστικό» όχι μόνο στην Γαλλία αλλά και σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση -αλλά και πολύ πέραν αυτής- ότι ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν έχει τεράστιες ευθύνες γι’ αυτό τον «κατήφορο» της 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας. Και τούτο γιατί κατά γενική ομολογία ιδίως στην δεύτερη θητεία του ο Μακρόν έκανε τεράστια λάθη, και στο εσωτερικό της Γαλλίας και στην εξωτερική της πολιτική, τα οποία μείωσαν το κύρος της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και διεθνώς. Τελικώς δε και αναπόφευκτα, αλλά και το ίδιο το κύρος του Μακρόν.
Κίνδυνος παραίτησης Μακρόν μέσα στο 2025
Πλέον είναι ορατός ο κίνδυνος μέσα στο 2025 ο ίδιος ο Μακρόν να αναγκαστεί σε παραίτηση. Και να καταστεί έτσι ο Πρόεδρος της Γαλλίας που «κατάφερε να γκρεμίσει» το οικοδόμημα του Ντε Γκωλ, το οποίο εξασφάλιζε ως τώρα στη Γαλλία κυβερνητική σταθερότητα άγνωστη σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες και ιδίως στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Όταν αναλάμβανε τα καθήκοντά του ως Πρόεδρος ο Μακρόν «ονειρευόταν» -ας θυμηθούμε την «θριαμβευτική» πορεία του πεζή προς το Προεδρικό Μέγαρο όταν ορκίστηκε για πρώτη φορά- να χτίσει το πρότυπο ενός νέου Μεγάλου Ναπολέοντα. Και τώρα ίσως οδηγείται στο να μείνει στην ιστορία με το προσωνύμιο «ο μικρός Μακρόν». …
