Η ακρίβεια, τα ενοίκια, η δραματική μείωση της αγοραστικής δύναμης, οι μισθοί που δεν επανήλθαν ακόμα στα επίπεδα του 2009 -την προ μνημονίων εποχή δηλαδή- αρχίζουν να σφίγγουν την κοινωνική και πολιτική πίεση προς την κυβέρνηση, η οποία, στηριζόμενη στην πολύ κακή «υπηρεσία» που της προσφέρουν τα φιλικά της μέσα, συνεχίζει να θριαμβολογεί για τη μεγάλη ανάπτυξη της οικονομίας.
«Δεν αμφισβητούνται τα μακροοικομικά μεγέθη, αλλά οι πολίτες δεν τα καταλαβαίνουν στην τσέπη τους» φέρεται να είπαν υπουργοί μετά το πέρας της παρουσίασης των στοιχείων του προϋπολογισμού από τον υπουργό Οικονομικών Κωστή Χατζηδάκη, τον οποίο και τον συνεχάρησαν.
«Θα σας τα πω χύμα», φέρεται να είπε στο κλείσιμο της συνεδρίασης του υπουργικού ο πρωθυπουργός. «Υπάρχει πρόβλημα και ας μην κάνουμε πως δεν το καταλαβαίνουμε. Δεν είμαι ακόμα έτοιμος να σας πω τι πρέπει να κάνουμε, ωστόσο εντοπίζω τεράστιο πρόβλημα».
Το success story (ιστορία επιτυχίας -ή ιστορία θριάμβου σε πιο ελεύθερη μετάφραση) της κυβέρνησης πιέζεται προφανώς πολύ από την «πεισματάρα» πραγματικότητα καθώς το πρόβλημα της αγοραστικής δύναμης των πολιτών συνεχίζει να υπάρχει στον ίδιο μεγάλο βαθμό ή και να μεγεθύνεται. Και αυτό παρότι ο πληθωρισμός τροφίμων αρχίζει να υποχωρεί σημαντικά (αν και η ακρίβεια των σούπερ μάρκετ παραμένει) το πρόβλημα μετατίθεται από τη μεγάλη αύξηση των ενοικίων και άλλων τομέων (πχ ασφάλιστρα, αεροπορικά και ακτοπλοϊκά εισιτήρια, δαπάνες για υγεία και φροντιστήρια κοκ), ενώ οι μισθοί στη μεγάλη τους πλειοψηφία (ιδίως εάν συμπεριληφθεί ο πληθωρισμός) παραμένουν κάτω από τα επίπεδα του 2009!
Η παραδοχή του προβλήματος από τον πρωθυπουργό, πάντως, δεν φαίνεται να αλλάζει -τουλάχιστον προς το παρόν- στο παραμικρό την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, η οποία κατά την προσφιλή της συνήθεια, εξαγγέλλει κοινωνικά μέτρα για το ...2026 και το 2027, τις εκλογικές χρονιές, μη δείχνοντας στην πράξη να κατανοεί και πολλά.
Οι δημοσκοπήσεις, άλλωστε, επιβεβαιώνουν όλο και περισσότερο πως η ακρίβεια και η αγοραστική δύναμη των πολιτών αποτελεί μια χαίνουσα πληγή για την κυβέρνηση, πληγή που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με επικοινωνιακό τρόπο αλλά με αλλαγή πολιτικής.
