Το σημερινό θέμα στο οποίο κλήθηκαν να εξεταστούν οι μαθητές των Γενικών Λυκείων για το μάθημα της Έκθεσης στις Πανελλήνιες 2025 αφορούσε τη δημιουργικότητα, τη σημασία της, τον τρόπο με τον οποίο το σύγχρονο σχολείο οφείλει να την καλλιεργεί ενώ παράλληλα οι υποψήφιοι έπρεπε να αναπτύξουν τους τρόπους με τους οποίους οι ίδιοι επιλέγουν στην προσωπική τους ζωή να εκφράσουν τη δημιουργική τους σκέψη και έκθεση.
Μπορεί το θέμα να φαντάζει σχετικά εύκολο και βατό όμως πέρα από την επιφανειακή προσέγγιση κρύβεται μια μεγάλη αντίφαση και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμη και «αυτογκολ» από πλευράς σχολείου το ζήτημα της δημιουργικότητας μιας και αυτό εν πολλοίς αγνοείται στη σχολική πραγματικότητα.
Όπως ανέφερε στο Dnews εκπαιδευτικός «μου προξένησε τεράστια εντύπωση το θέμα της δημιουργικότητας. Από την μια βάζεις τους μαθητές να παπαγαλίζουν και να μαθαίνουν την ύλη για να αποδώσουν στις Πανελλήνιες και από την άλλη τους καλείς να απαντήσουν σε μια θεματική που αποδεδειγμένα αγνοείται από την φιλοσοφία και την πρακτική του σχολείου. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ο ορισμός της υποκρισίας.»
Στο ίδιο μήκος κύματος και ο σχολιασμός του φιλολόγου Αλέξανδρου Σουλιώτη που σε δηλώσεις του στο Dnews εξήγησε πώς το θέμα της δημιουργικότητας αποτελεί μια αντίφαση με όσα συμβαίνουν στη πράξη στο σχολείο. «Σε πρώτο επίπεδο η δημιουργικότητα είναι μια ενδιαφέρουσα θεματική όμως όπως έχει δομηθεί η εκπαιδευτική διαδικασία στο σύγχρονο σχολείο κάθε άλλο παρά προάγει τη δημιουργική διάσταση και τη φαντασία των νέων. Ούτε απελευθερώνει δυστυχώς τους μαθητές από την παθητική και αγχωτική παρακολούθηση της διδασκαλίας των μαθημάτων. Δυστυχώς δεν καλλιεργεί την ευαισθησία, ούτε την αισθητική αντίληψη του μαθητή και στην τελική δεν προάγει ούτε τη δημιουργικότητα. Επί της ουσίας οι μαθητές σήμερα κλήθηκαν να αναπτύξουν ένα θέμα που έχει φανταστική διάσταση, υπό την έννοια ότι έπρεπε να κινηθούν πολύ θεωρητικά. Δυστυχώς το σημερινό σχολείο έχει βαθμοθηρικό προσανατολισμό. Οπότε όλα αυτά τα οποία ζητούνται να αποτυπωθούν είναι στη σφαίρα της φαντασίας τουλάχιστον ως προς τη σχολική πραγματικότητα. Αυτό που ζητήθηκε για ακόμη μια φορά είναι να αναπτύξουν μια έκθεση ιδεών σε θεωρητικό επίπεδο και δεν ξέρω αν και κατά πόσο είναι προετοιμασμένοι από τη φυσική διαδικασία της εκπαιδευτικής μάθησης να έρχονται σε επαφή με την τέχνη, τη μουσική, τη ζωγραφική που αποτελούν τομείς έκφρασης της δημιουργικότητας. Από την στιγμή μάλιστα που δεν υπάρχει και ελεύθερος χρόνος μέσα στη χρονιά για τους μαθητές με τις τόσες υποχρεώσεις ώστε να προετοιμαστούν για τις Πανελλήνιες 2025 και με τον στόχο της εισαγωγής στα πανεπιστήμια είναι πολύ δύσκολο να βρεθεί χρόνος για δημιουργικότητα.»
Σύμφωνα με τον κ. Σουλιώτη «το θέμα της Έκθεσης προβλημάτισε τους υποψηφίους, ήταν ένα θέμα που ίσως ξένισε, ήταν βέβαια πρωτότυπο. Ουσιαστικά ζητήθηκε να γράψουν μια έκθεση σε καθαρά θεωρητικό επίπεδο, κατά πόσο δηλαδή το σχολείο μπορεί να αναπτύξει τη δημιουργικότητα, να τους παρακινήσει σε μια συλλογική δράση, να τους εμπνεύσει να σκεφθούν πέρα «από το κουτί» αξιοποιώντας τις προσλαμβάνουσες που έχουν. Σίγουρα δεν είναι ένα από τα κλασικά αναμενόμενα θέματα όμως συνδυάζεται και με το ρόλο του σχολείου, με την ευθύνη των εκπαιδευτικών, τον τρόπο λειτουργίας της εκπαιδευτικής διαδικασίας, σχετίζεται με τους θεματικούς κύκλους και τις θεματικές προτάσεις που υπάρχουν στην ύλη της Γ Λυκείου για το σχολείο, την παιδεία. Απλά ως θέμα ξενίζει γιατί είναι εντελώς διαφορετικός ο ρόλος του σχολείου σήμερα γιατί σκοπός είναι το «κυνήγι» των βαθμών για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο.»
Μαμά υποψηφίου δήλωσε στο Dnews «Η Έκθεση σήμερα μας εξέπληξε. Περισσότερο, στείρα γνώση παρέχεται, εκτός και αν ο εκπαιδευτικός έχει μεράκι να συνδέσει το μάθημά του με τη δημιουργία.Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που έχει κατακρεουργησει τη δημιουργικότητα ζητάει από τους μαθητές να γράψουν για αυτή.»
Εξίσου ενδιαφέρον και το σχόλιο εκπαιδευτικού που όπως μας ανέφερε «Το σχολείο τουλάχιστον στην ελληνική του εκδοχή «σκοτώνει» καθετί δημιουργικό και ευφάνταστο με αποκορύφωμα αυτό που βιώνουν οι μαθητές στη Γ Λυκείου. Η επιτυχία μετριέται σε μόρια και δεν υπάρχει ίχνος περιθωρίου για προσωπική έκφραση. Οι μαθητές εκπαιδεύονται στο να απομνημονεύουν, όχι να σκέφτονται. Το σύστημα απαιτεί συμμόρφωση, όχι πρωτοβουλία και προσωπική πινελιά. Οπότε για ποια δημιουργικότητα μιλάμε;»
