Η απόφαση του υπουργείου Παιδείας που έδωσε στην δημοσιότητα για τα δίδακτρα στην ιδιωτική εκπαίδευση κατά την διάρκεια του λουκέτου που έχει επιβληθεί λόγω των μέτρων πρόληψης για την εξάπλωση του κορονοϊου βρίθει κενών και ασαφειών.
Το υπουργείο Παιδείας δεν προτίμησε να νομοθετήσει μια οριζόντια ρύθμιση παρά εξέδωσε μια απόφαση που μόνο σαν manual διαπραγμάτευσης μεταξύ ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων και γονέων μπορεί να χαρακτηριστεί.
Το πρόβλημα εντοπίζεται στη διάταξη της υπουργικής απόφασης, η οποία καθορίζει πως εάν το ιδιωτικό σχολείο παρέχει υπηρεσίες τηλεκπαίδευσης, τότε μόνο μπορεί να χρεώσει δίδακτρα, χωρίς μάλιστα να ορίζεται όριο στο χρόνο της υπηρεσίας που πρέπει να παρέχει αλλά η συχνότητας αυτής.
Δηλαδή ένα ιδιωτικό εκπαιδευτήριο σύμφωνα με την απόφαση μπορεί να παρέχει ακόμη και ένα μισάωρο την εβδομάδα υπηρεσίες τηλεκπαίδευσης και να χρεώσει κανονικά τα δίδακτρα για την περίοδο που τα σχολεία είναι κλειστά.
Στον αντίποδα, κάνει με απόλυτα σαφή τρόπο ότι οι γονείς δεν οφείλουν δίδακτρα για υπηρεσίες που παρέχονται έξτρα των διδάκτρων της εκπαίδευσης όπως ενδοσχολικές δραστηριότητες, σίτιση και μεταφορά.
Βέβαια, σε άλλη παράγραφο της υπουργικής απόφασης αναφέρει ότι παραμένει στην ευχέρεια μεταξύ ιδιωτικού εκπαιδευτηρίου και γονέα, να διαπραγματευτούν ένα «κούρεμα» των διδάκτρων χωρίς και εδώ να τίθενται κριτήρια.
Ουσιαστικά ως προς το μέρος των διδάκτρων, η απόφαση αποτελεί έναν «μπούσουλα» διαπραγμάτευσης και απαιτήσεων από τις επιχειρήσεις εκπαίδευσης χωρίς να λύνει ουσιαστικά το πρόβλημα που έχει προκύψει και για τις επιχειρήσεις και για τους γονείς.
Στις περιπτώσεις που οι γονείς έχουν ήδη προκαταβάλει τα δίδακτρα οι γονείς θα πρέπει να κάτσουν στο «τραπέζι» της διαπραγμάτευσης με τα εκπαιδευτήρια, για να αναζητήσουν τρόπο ώστε να είναι εφικτός ο συμψηφισμός χρημάτων για τις μη παρεχόμενες υπηρεσίες που ήδη έχουν πληρώσει με υπηρεσίες που θα παρασχεθούν το επόμενο σχολικό έτος.
