Στις 25 Νοέμβρη, όλοι οι εκπαιδευτικοί δίνουμε μια δυναμική απάντηση στην κυβερνητική πολιτική: απαιτούμε να ζούμε και να δουλεύουμε με αξιοπρέπεια. Απαιτούμε ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς μας, επαναφορά του 13ου και 14ου του μισθού και του κλεμμένου μισθολογικού κλιμακίου. Σύγχρονα και ασφαλή σχολικά κτίρια που να εξυπηρετούν τις σύγχρονες εκπαιδευτικές ανάγκες. Μαζικούς διορισμούς εκπαιδευτικού και βοηθητικού προσωπικού, ώστε να μπορούμε να συμβάλλουμε στην πραγματική αναβάθμιση του εκπαιδευτικού έργου. Σχολείο που να μορφώνει ολόπλευρα τους μαθητές μας, να μπορεί να αναπτύσσει την προσωπικότητά τους, όχι ένα πανάκριβο εξεταστικό κέντρο. Να μπει ένα τέλος στο καθεστώς αυταρχισμού και διώξεων που έχει επιβάλει η κυβέρνηση στους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές.
Η απεργία αυτή δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Είναι συνέχεια της πανεκπαιδευτικής απεργίας στις 21 Οκτώβρη, της συμμετοχής μας στη μεγάλη διεθνιστική απεργία σε 113 λιμάνια όλου του κόσμου στις 30 Οκτώβρη, με σύνθημα «Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο», του πανεκπαιδευτικού συλλαλητηρίου στις 5 Νοέμβρη. Είμαστε ιδιαίτερα περήφανοι για τους χιλιάδες μαθητές μας, που με τη συμμετοχή τους κατάφεραν να σπάσουν το κλίμα τρομοκρατίας που προσπάθησε να επιβάλει η κυβέρνηση, τα μέσα ενημέρωσης, αλλά και κάποιοι πρόθυμοι διευθυντές εκπαίδευσης και σχολείων. Απέδειξαν ότι πολλές φορές το καλύτερο μάθημα δεν γίνεται μέσα στη σχολική τάξη αλλά στους δρόμους. Ιδιαίτερα να σταθούμε στους μαθητές της Γκράβας που για 24 ολόκληρες μέρες έδωσαν ένα μεγάλο αγώνα μαζί με τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς. Οι συνάδελφοί μας κατέθεσαν ολόκληρα μεροκάματα κάνοντας αλλεπάλληλες στάσεις εργασίας, αρνήθηκαν να μπούνε μέσα στις τάξεις και να κάνουν μάθημα πάνω από μία ωρολογιακή βόμβα, επέβαλαν να ξανανοίξει το σχολείο με όρους ασφάλειας. Αυτός ο αγώνας έδειξε ποιος είναι πραγματικά ο δρόμος απέναντι σε αυτήν την πολιτική.
Οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις σε όλη τη Ευρώπη, ιδιαίτερα η συμμετοχή της νεολαίας, από τη μία μας κάνουν οι αισιόδοξους, από την άλλη φέρνουν στην επιφάνεια με τον πιο αμείλικτο τρόπο ένα σημαντικό ερώτημα. Πώς είναι δυνατόν σε τόσο διαφορετικές χώρες μεταξύ τους, όπως η Ισπανία, η Γαλλία, το Βέλγιο, η Αλβανία, η Γερμανία, αλλά και η Ελλάδα, το διακύβευμα των κινητοποιήσεων να είναι το ίδιο, η φτώχια, η ανασφάλεια, ο πόλεμος. Το σύνθημα των μαθητών και των φοιτητών κοινό, όπως γλαφυρά αποτυπώθηκε στα πανό το γαλλικών κινητοποιήσεων, «ή θα επιβιώσουμε ή θα σπουδάσουμε». Η απάντηση είναι απλή και καταρρίπτει το μύθο που έχει στηθεί και στη χώρα μας, από όλες τις κυβερνήσεις που έχουν περάσει, αλλά και από τους επίδοξους κυβερνώντες.
Για την οικονομία που υποτάσσει τα πάντα στο κέρδος, όταν οι συνθήκες το επιτάσσουν, ειδικά σε καθεστώς πολεμικής προετοιμασίας, οι επικλήσεις στις αξίες του ανθρωπισμού και του ευρωπαϊκού διαφωτισμού χάνονται, αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά το πόσο ψεύτικες είναι. Αντίθετα δυναμώνουν οι κραυγές που απαιτούν να σκύψουμε το κεφάλι και να δουλεύουμε με μισθούς πείνας στον όνομα της εθνικής ενότητας, να εξοικειωθούμε στην ιδέα ότι τα νέα παιδιά, οι μαθητές μας, μπορεί να γυρίσουν μέσα σε κάποιο κουτί, όπως μας περιέγραψε ο υπουργός Άμυνας.
Δεν είναι καθόλου τυχαία η επανεμφάνιση φασιστικών ομάδων στις γειτονιές αλλά και μέσα στα σχολεία μας. Διαχρονικά σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας αξιοποιείται η φασιστική ιδεολογία αλλά και η οργανωμένη δράση αυτών των ομάδων για την καταστολή του λαϊκού κινήματος. Δεν χωρά καμία επανάπαυση, ανοχή ή στάση ουδετερότητας. Είναι πολύ σημαντική η πρωτοβουλία που πήραμε στην ΟΛΜΕ να διοργανώσουμε δίμηνη καμπάνια ενάντια στο φασισμό με σύνθημα «Ο φασισμός δεν χωράει στα σχολεία μας ούτε στην κοινωνία μας». Καλούμε τους χιλιάδες συναδέλφους σε όλη την Ελλάδα να συζητήσουν θαρρετά την επιστολή της ΟΛΜΕ για τους μαθητές μέσα στις τάξεις, να συμμετέχουν πρωτοπόρα αλλά και να εμπλουτίσουν τις πρωτοβουλίες μέσα στα σχολεία, που προτείνει η ομοσπονδία μας.
Στις 25 Νοέμβρη απεργούμε μαζικά, κλείνουμε τα σχολεία μας και μαζί με τους μαθητές μας συμμετέχουμε στην μεγάλη πανεργατική απεργιακή κινητοποίηση. Δεν μπορούμε να ανεχθούμε εμείς και οι μαθητές μας, να ζούμε σε έναν κόσμο που η φτώχεια, η εξαθλίωση, ο πόλεμος και η προσφυγιά είναι στην ημερήσια διάταξη. Δεν υποχωρούμε, δεν συμβιβαζόμαστε. Θα συνεχίσουμε να διδάσκουμε ότι ο άνθρωπος μπορεί να ζει σε έναν κόσμο ειρηνικό, στον οποίο να απολαμβάνει τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, να απαλλάσσεται από το μόχθο, ώστε να αναπτύσσει ολόπλευρα την προσωπικότητά του μέσα στην κοινωνία. Αυτό είναι το πραγματικά σύγχρονο με βάση τους νόμους της κοινωνικής εξέλιξης.
(Ο Ανδρέας Καργόπουλος είναι πρόεδρος της ΟΛΜΕ)






























