Ενώ το κυβερνητικό αφήγημα περί «θωρακισμένης οικονομίας» και «ανάπτυξης» συνεχίζει να αναπαράγεται με κουραστική μονοτονία, η ανάγνωση των αριθμών λέει άλλα. Τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ είναι η προαναγγελία ενός οικονομικού αρμαγεδδών για την εγχώρια παραγωγική βάση, με αυτουργό το ανεξέλεγκτο ενεργειακό κόστος και θύματα, τελικά, το σύνολο των Ελλήνων καταναλωτών.
Ας αφήσουμε τα μισόλογα. Η βιομηχανία, η γεωργία και η κτηνοτροφία της χώρας βρίσκονται υπό καθεστώς άγριου πνιγμού. Οι «προδείκτες», που τόσο αρέσκονται να αναλύουν οι τεχνοκράτες, εκπέμπουν σήμα κινδύνου σε συχνότητα που μόνο η κυβέρνηση δείχνει να μην πιάνει. Όταν οι τιμές εισαγωγών στη βιομηχανία εκτινάσσονται κατά 18,7% σε ένα χρόνο (Σεπτέμβριος 2026 έναντι 2025), δεν μιλάμε για «πίεση» αλλά φοβάμαι για λουκέτα.
Η ρίζα του κακού είναι πλέον ηλίου φαεινότερη, η ενέργεια. Με τη μέση τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος να έχει «κατσικωθεί» στα 202 ευρώ ανά μεγαβατώρα, το φυσικό αέριο στα 90 ευρώ και το Brent σταθερά κοντά στα 95 δολάρια, το κόστος παραγωγής μετατρέπεται σε εφιάλτη.
Η εικόνα της βιομηχανικής καταστροφής είναι μεγάλη. Πώς μπορεί να επιβιώσει η μεταποίηση όταν η εισαγόμενη παραγωγή προϊόντων διύλισης πετρελαίου εκτοξεύτηκε κατά το απίστευτο 91,4%; Πώς θα λειτουργήσουν τα εργοστάσια όταν η άντληση αργού πετρελαίου και αερίου ακρίβυνε κατά 57,9% και η παροχή ρεύματος και αερίου κατά 24,6%; Αυτά τα νούμερα αποτελούν τη χαριστική βολή στην ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας. Όποιος πιστεύει ότι αυτό το τεράστιο κόστος δεν θα μετακυλιστεί ,ενισχυμένο μάλιστα, στα ράφια των σούπερ μάρκετ τους επόμενους μήνες, είτε εθελοτυφλεί είτε εμπαίζει με τη νοημοσύνη μας.
Όμως, το έγκλημα ολοκληρώνεται στον πρωτογενή τομέα. Εκεί όπου η κυβέρνηση, με προκλητική αδιαφορία, παρακολουθεί τον αργό θάνατο των αγροτών και των κτηνοτρόφων. Το συνολικό κόστος εισροών (όσα πληρώνει ο αγρότης για να παράξει) αυξήθηκε κατά 6,9%, με την κατηγορία «ενέργεια και λιπάσματα» να ηγείται με +8,8%. Και ποια είναι η απάντηση της αγοράς και της πολιτείας; Οι τιμές παραγωγού (εκροές) υποχώρησαν κατά 0,4%.
Ο αγρότης πληρώνει όλο και ακριβότερα για να παράγει και εισπράττει όλο και λιγότερα για το προϊόν του. Η ψαλίδα κλείνει, και μαζί της κλείνει και η προοπτική να παραμείνει η ύπαιθρος ζωντανή. Η ηπιοτερη κάμψη των τιμών παραγωγού φέτος, σε σύγκριση με το 2025, που επικαλούνται κάποιοι, δεν είναι για να εφησυχάζουμε. Το αυξημένο κόστος των εισροών υπερκαλύπτει τα πάντα, εξαφανίζοντας κάθε ίχνος κέρδους και οδηγώντας σε υπερχρέωση και εγκατάλειψη.
Η κυβερνητική αδράνεια είναι πλέον ύποπτη. Αντί για ουσιαστικές παρεμβάσεις στην πηγή του κακού ,την αχαλίνωτη κερδοσκοπία στην αγορά ενέργειας, παρακολουθούμε τα «καλάθια» της ντροπής. Όσο το ενεργειακό κόστος αφήνεται ασύδοτο να λεηλατεί τους παραγωγικούς κλάδους, ο πληθωρισμός και η ακρίβεια θα σαρώνουν την κοινωνία.
Οι μάσκες έπεσαν. Η οικονομία δεν κρίνεται στα τηλεοπτικά πάνελ, αλλά στην αντοχή του εργοστασίου και του χωραφιού. Το θέμα δεν είναι αν θα έρθει η κατάρρευση, αλλά πόσο σύντομα. Αν δεν υπάρξει άμεση, βίαιη παρέμβαση για τη μείωση του ενεργειακού κόστους, το μόνο «success story» που θα απομείνει θα είναι αυτό των εισαγωγέων που θα γεμίσουν το κενό που θα αφήσει η νεκρή ελληνική παραγωγή.
(Η Ιωάννα Λιούτα είναι πολιτική και οικονομική αναλύτρια)





























