Η προσκείμενη στον κ. Μητσοτάκη αρθρογραφία, με εμφανές ακροκεντρώο πρόσημο, στεναχωριέται για τον «εμφύλιο» ΠΑΣΟΚ-ΕΛ.Α.Σ. γιατί ..κερδίζει ο Μητσοτάκης(!) Άραγε πόση ακόμα πολιτική γελοιότητα μπορεί να αντέξει ο κοινός νους;
Το κεντρικό επιχείρημα είναι ότι ο «εμφύλιος» αυτός απομακρύνει τα δύο κόμματα από το «κέντρο» και έτσι οι «κεντρώοι» στρέφονται προς τον ...«κεντρώο» κ. Μητσοτάκη(!) Τελικά, πόσα ψέματα μπορούν να χωρέσουν σε μία μόνο πρόταση; Ποιο «κέντρο», ποιοι «κεντρώοι» και ποιος «κεντρώος»;
Πίσω από αυτό το «επιχείρημα» κρύβεται το πολιτικό στερεότυπο, ότι όλες οι εκλογικές μάχες κερδίζονται μόνο με την κατάληψη του «κέντρου». Ότι χωρίς το «κέντρο» δεν υπάρχει εκλογική νίκη!
Κάποτε αυτή η ανάλυση είχε κάποιο αντίκρισμα, ιδιαιτέρως κατά την περίοδο του μεγάλου δίπολου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, όταν τα προγράμματα των δύο κομμάτων κατά την περίοδο Σημίτη, είχαν σχεδόν μια κοινή στρατηγική αντίληψη. Τότε το «κέντρο» εκφραζόταν από την Δεξιά σοσιαλδημοκρατία του ΠΑΣΟΚ που είχε και νεοφιλελεύθερα χαρακτηριστικά. Αυτά τα χαρακτηριστικά επισημοποιήθηκαν και αργότερα με την ένταξη στο ψηφοδέλτιο επικρατείας του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2004, του νεοφιλελεύθερου θεωρητικού Ανδρέα Ανδριανόπουλου και του Στέφανου Μάνου.
Σήμερα, στον χώρο της πολιτικής αντιπαράθεσης δεν υπάρχει τίποτα πιο ψευδές και πονηρό από το στερεότυπο ότι οι «εκλογικές μάχες κερδίζονται στο κέντρο».
Η επιδίωξη είναι προφανής. Να πέσουν στην παγίδα του «κέντρου» τα δύο κόμματα του δήθεν «εμφυλίου» με τα εξής αποτελέσματα. Στο μεν ΠΑΣΟΚ του κου Ανδρουλάκη να ενισχυθεί η πλευρά των ακροκεντρώων και της Δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας, που ονειρεύεται την συνεργασία με την ΝΔ και η δε ΕΛ.Α.Σ. του κου Τσίπρα να διολισθήσει σε κεντρώα στρογγυλέματα και διευρύνσεις, ώστε να χάσει το μεγαλύτερο κομμάτι των δυνητικών ψηφοφόρων της.
Η ίδια αρθρογραφία παρουσιάζει και ένα «ρεπορτάζ», σύμφωνα με το οποίο υπάρχει γκρίνια στην ΕΛ.Α.Σ. γιατί με τον αριστερό λόγο χάνεται το «κέντρο» και γιαυτό μετά την ΔΕΘ κόλλησαν τα δημοσκοπικά ποσοστά της συμπαράταξης. Ότι οι έντονοι τόνοι και το «σκληρό ροκ» απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, διώχνουν τους «κεντρώους» και αντί για την ΝΔ γίνεται αντίπαλος το ΠΑΣΟΚ και έτσι κερδίζει ο κος Μητσοτάκης.
Προφανώς είναι άλλο να μην επιτίθεσαι στο ΠΑΣΟΚ, γιατί επιδιώκεις την σύγκλιση των προοδευτικών δυνάμεων και άλλο να μην απαντάς στις επιθέσεις που μάλιστα φαίνεται να βοηθούν και τα δημοσκοπικά ποσοστά του. Η μη απάντηση και η σιωπή εκλαμβάνεται ως ανικανότητα και παθητικότητα. Ο κόσμος που θέλει να μάθει την αλήθεια πικραίνεται πολύ και πονάει, χάνει την εμπιστοσύνη του και παγώνει. Δεν πιστεύει ότι αυτοί που δεν απαντούν σήμερα, θα απαντήσουν αύριο.
Από την άλλη πλευρά είναι όντως συγκινητικό έως δακρύων, το πόσο ενδιαφέρεται για το ΠΑΣΟΚ και την ΕΛ.Α.Σ. η προσκείμενη στον κο Μητσοτάκη ακροκεντρώα αρθρογραφία.
Μόνο που αποκρύπτει την αλήθεια. Ότι το μεγαλύτερο μέρος του 70% που ποθεί την πολιτική αλλαγή, ποθεί και την αλλαγή πολιτικής. Ότι το κομμάτι αυτό της κοινωνίας δεν είναι μόνο αριστεροί, ούτε μόνο αριστεροί σοσιαλδημοκράτες. Είναι όλοι αυτοί που δεν φέρουν στο πέτο τους ταμπελίτσες με την λέξη κέντρο, ή με την λέξη αριστερά, αλλά που έχουν κουραστεί, έχουν απαυδήσει και σιχαθεί από τις κεντρώες πολιτικές που τις έχουν νιώσει στο πετσί τους, έχουν γονατίσει την κοινωνία και πλέον τις θεωρούν παντελώς αναξιόπιστες.
Αν η ΕΛ.Α.Σ. πέσει στην παγίδα ότι οι εκλογές κερδίζονται μόνο στο «κέντρο», τότε πρέπει να αμβλύνει την πρόταση της και με κεντρώα στρογγυλέματα. Μόνο που ο κόσμος σήμερα δεν πιστεύει στα κεντρώα στρογγυλέματα και απεχθάνεται τον δημοσιονομικό κορσέ. Όλα αυτά τα έχει απαξιώσει ανεπιστρεπτί. Αντί για στρογγυλέματα θέλει έντονες «γωνίες» που απαντούν πραγματικά στα προβλήματα του. Θέλει τολμηρές και ριζοσπαστικές προτάσεις που φέρνουν μια πραγματική αλλαγή πολιτικής. Γιαυτό παντού, από την Ευρώπη έως την Βραζιλία, καταρρέει το «κέντρο» και η Δεξιά σοσιαλδημοκρατία και οι κοινωνίες στρέφονται (δυστυχώς) ακόμα και προς την ακροδεξιά.
Το πρόβλημα για την ΕΛ.Α.Σ. δεν είναι αν πρέπει να απαντά ή να μην απαντά στις επιθέσεις του ΠΑΣΟΚ. Το πρόβλημα που κόλλησε την βελόνα μετά την ΔΕΘ και πικράθηκε μια γεύση από τον αρχικό ενθουσιασμό, είναι η παγίδα του «κέντρου» και ο στενός κορσές της δημοσιονομικής σταθερότητας, που φόρεσε στην αντιπολίτευση η Δεξιά και ακροκεντρώα προπαγάνδα.
Για παράδειγμα, η 13η σύνταξη που τέθηκε εκτός του προγράμματος της ΔΕΘ, δεν είναι απλώς η ικανοποίηση ενός δίκαιου αιτήματος. Η 13η σύνταξη είναι πλέον ένα σύμβολο. Ένα σύμβολο του αγώνα για καλύτερη ζωή για όλους και τα σύμβολα πάντα τα τιμάμε και ας μην χωράνε δημοσιονομικά. Μάλλον ο κος Τσίπρας δείχνει να το αντιλήφθηκε αυτό έστω και εκ των υστέρων και αποπειράται την κατάλληλη και ζωογόνα αριστερή στροφή. Τώρα πριν είναι αργά...
(Ο Τάκης Ψαρίδης είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας)
