Η νυφίτσα,η αλεπού,
ο ασβός και το κουνάβι
ταξιδεύαν μιά φορά
με το ίδιο το καράβι
Μανταλένα Μπούρου,Με το ίδιο το καράβι
Τον τελευταίο καιρό ακούγεται ότι ορισμένοι πολιτικοί «είναι καταδικασμένοι να μας σώσουν από τους κινδύνους που προκαλούν οι άλλοι» [sic], χωρίς ούτε μία στιγμή να υποπτεύονται ότι στην πραγματικότητα είναι «κατα-δικασμένοι» από την κοινή γνώμη [κι όχι μόνον] να τιμωρηθούν για τα δικά τους ανομήματα.
Δεν είναι δυνατόν έμπειροι πολιτικοί να μην [ανα]γνωρίζουν τα λάθη τους [όταν κυβέρνησαν τη χώρα], να μη συνειδητοποιούν ότι ο διαμεσολαβήσας χρόνος δεν ήταν αρκετός για να ξεχαστούν, να επιχειρούν να ‘χρεώσουν’ στους άμεσους συνεργάτες τους την παρ-άλογη πολιτική τους, να εξακολουθούν να πιστεύουν ότι έχουν το ‘θείο χάρισμα των ηγετών’[sic].
Το έχω ξαναγράψει ότι κακώς/κάκιστα στο μυαλό του νεοέλληνα ταυτίζεται η έννοια του Ηγέτη μ’αυτήν του/της ‘αγιοποιημένου/ης ήρωα/ηρωίδας’ και του ‘θυσιασθέντος μάρτυρα κομματικής πίστης’.
Ηγέτης δεν είναι αυτός που κάνει τα πλήθη [δηλαδή τους έμπιστούς του, ούτε καν ‘πιστούς του’] να παραληρούν με βολικά ψέματα και κρύβει τη δυσάρεστη αλήθεια από τους έλληνες.
Ηγέτης δεν είναι ο τάζων τα πάντα ή προστάζων τους δικούς του, αλλά ο μη-διστάζων να θυσιάσει το προσωπικό του μέλλον υπέρ του κοινού καλού.
Ηγέτης δεν είναι ‘η εικονική κατασκευή’ των σπόνσορων και των image makers[ηγέτης από τα πάνω], αλλά ο γνήσιος εκφραστής των προσδοκιών του λαού [ηγέτης από τα κάτω].
Όσο νωρίτερα κατανοήσουν τα παραπάνω οι ‘σωτήρες’, τόσο το καλύτερο [αν μη τι άλλο] για την υστεροφημία τους.
ΥΓ1: Η Δημοκρατία μας δεν έχει τόση χρείαν από χαρισματικούς, λαοφιλείς ή ΄συγ-κινησιακούς ηγέτες’[sic],όσο από Ηγέτες αξιών [ευθύνης, ειλικρίνειας, συνέπειας, πολιτικής αρετής].
ΥΓ2: Αν «ο ηγέτης από τα κάτω» λογοδοτεί στο λαό, αναρωτιέμαι ‘ο ηγέτης από τα πάνω’ σε ποιόν άραγε δίνει λογαριασμό; Αν απλώς λειτουργεί ‘σαν πατερούλης’ σε μεταγραφόμενους πολιτικάντηδες και σε φιλόδοξους [δήθεν] αντικειμενικούς τεχνοκράτες, τότε μάλλον θνησιγενείς θα αποδειχτούν οι προφητείες του.
ΥΓ3: Μιας και τα κόμματα γίνανε ΙΧ ή εταιρείες περιορισμένης ηθικής ευθύνης, καλό θα ήταν να μην υιοθετήσουν και τα Πανεπιστήμια και η Σχολή Δημόσιας Διοίκησης την ίδια λογική, δηλαδή όλες οι εκ-παιδευτικές διαδικασίες [μεταπτυχιακά, σεμινάρια, ξένες γλώσσες, κλπ] να είναι ‘επί πληρωμή’.
Ούτε το μορφωτικό επίπεδο, ούτε η απόδοση των επαγγελματιών και των επιστημόνων θα βελτιωθεί αν τα ιδιωτικά ‘φροντιστήρια’ παροχής πληροφοριών [και όχι βασικών γνώσεων] υποκαταστήσουν τη δωρεάν Παιδεία και την επιμόρφωση του στελεχιακού δυναμικού της ραχοκοκαλιάς της χώρας.
(Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής εγκληματολογίας, μέλος της Επιτροπής Διεύρυνσης του ΠΑΣΟΚ)
