Ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης πέταξε πάλι μια από τις γνωστές στρακαστρούκες του. Με αφορμή την απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να μιλήσει πριν από τον πρωθυπουργό στη ΔΕΘ, δήλωσε πως αυτός ήταν πάντα ένα παλιόπαιδο. Πίσω από αυτή τη δήλωση κρύβεται ολόκληρη κοσμοθεωρία. Κυριολεκτώ: Κοσμοθεωρία. Και τι λέει αυτή; Ισχυρίζεται πως πρωθυπουργήσιμοι μπορεί να είναι μόνο οι γόνοι ισχυρών οικονομικά και κοινωνικά οικογενειών. Γόνοι που έχουν σχεδόν μάθει από τη νηπιακή τους ηλικία αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και έχουν ισχυρή καθοδήγηση στην πορεία προς τη γνώση. Στην κυριολεξία αυτή η θεωρία θέλει θέση στην «υψηλή πολιτική» να έχει μόνο ο νεποτισμός, οι εκ καταγωγής εκλεκτοί. Με τη «μικρή πολιτική» του Κοινοβουλίου ας ασχοληθεί η «πλέμπα», αρκεί και αυτή να βρει χρηματοδότες, μιας που η πολιτική έχει γίνει πλέον πολύ ακριβό «άθλημα».
Εξάλλου ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Τσουκαλάς πρώτος στα καθ’ ημάς είχε αναδείξει με περίτεχνο τρόπο το ζήτημα του μαύρου πολιτικού χρήματος.
Ο Τσίπρας είναι παλιόπαιδο, γιατί ακριβώς σπάει αυτή την κανονικότητα. Ποιος είσαι εσύ κύριε που μας πήρες την πρώτη φορά την πρωθυπουργία και έρχεσαι σήμερα να μας την αμφισβητείς για δεύτερη; Ποιος είσαι εσύ που δεν μιλάς αγγλικά από τα τέσσερα και δεν σπούδασες στο Χάρβαρντ; Ένα παλιόπαιδο είσαι.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Δεν υπήρχαν προβλήματα με τον τρόπο που ανήλθε ο Αλέξης Τσίπρας στην πρωθυπουργία και με τον τρόπο που την διαχειρίστηκε; Υπήρχαν. Ο ίδιος παραδέχθηκε πολλά απ’ αυτά στην «Ιθάκη». Υπήρξαν και άλλα. Οι μέθοδοι που αυτός και ο τότε ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποίησαν για να έρθουν στην εξουσία, δεν πρέπει να επαναληφθούν. Σήμερα όμως κάνουν μεγάλο κακό στον Τσίπρα η εκ μέρους πολλών υποστηρικτών του συνέχιση των «εμείς ή αυτοί», ο αντιπολιτικός αντιμητσοτακισμός, η προσωπολατρία, τα κούφια ιδεών περιβάλλοντα, η υποστήριξη ακροδεξιών ιδεών για την εξωτερική πολιτική, η άρνηση διαλόγου με την υπόλοιπη ελληνική σοσιαλδημοκρατία, (αν και στο ΠΑΣΟΚ η χολή κατά του Τσίπρα περισσεύει). Δυστυχώς όμως κάποιοι οπαδοί της ΕΛΑΣ ακόμη και σήμερα στοχοποιούν, πιο πολύ και από τη ΝΔ, τον Κώστα Σημίτη ως «αρχιερέα της διαπλοκής». Δείχνοντας έτσι πως η αντίληψη της συνάντησης του αριστερού ριζοσπαστισμού με τη σοσιαλδημοκρατία τους είναι βαθύτατα ξένη. Αν και στους υποστηρικτές της ΕΛΑΣ οι περισσότεροι είναι υψηλής ποιότητας άτομα, γνήσιοι αριστεροί.
Όσοι μιλούν για το «παλιόπαιδο», φοβούνται να χάσουν το προνόμιο να καθορίζουν οι ίδιοι ποιος θα είναι ο πρωθυπουργός της χώρας. Στο βιβλίο τους «Το αόρατο δόγμα» (Μετάφραση: Μαριάννα Τζιαντζή, Εκδόσεις Καστανιώτη), οι Τζορτζ Μονμπιό και Πίτερ Χάτσισον κάνουν διάκριση μεταξύ των μυθευμάτων συνωμοσίας που είναι όλα όσα διαδίδει η Ακροδεξιά και των πραγματικών συνωμοσιών που εξυφαίνονται από τους ισχυρούς του χρήματος για να έχουν αυτοί τους πρωθυπουργούς που θέλουν. Για αυτό το λόγο γίνονται και παραγίνονται «συσκέψεις που περνούν απαρατήρητες σε πίσω αίθουσες και στις οποίες συμμετέχουν υπουργοί και λομπίστες επιχειρήσεων, σε επίσημα δείπνα για συγκέντρωση χρημάτων και διακοπές σε πριβέ χώρους, σε εμπορικές συμφωνίες και υπεράκτια δικαστήρια, σε ιδιωτικές συναντήσεις σε οικονομικές συνόδους κορυφής» (σ. 73). Ο Τσίπρας είναι ένα «παλιόπαιδο» που απειλεί όλα τα παραπάνω. Αυτός πάντως πρέπει πιο πολύ να προσέξει τους νεήλυδες προσωπολάτρες του. Αυτοί απειλούν πιο πολύ την επιστροφή του στην εξουσία, από όσο ο Άδωνις.
(Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι κοινωνιολόγος, συγγραφέας- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Τα Νέα»)
