Υπόθεση φορολογούμενης, της οποίας ακυρώθηκε σύμβαση αναδιάρθρωσης οφειλών με το Ελληνικό Δημόσιο, με αποτέλεσμα να επανέλθει μέρος του χρέους της, εξέτασε η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ) της ΑΑΔΕ.
Σύμφωνα με την απόφαση 698/2026 της ΔΕΔ Θεσσαλονίκης, η υπόθεση αφορούσε ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο, οι οποίες είχαν ενταχθεί σε διμερή σύμβαση αναδιάρθρωσης. Ωστόσο, μετά από έλεγχο διαπιστώθηκε ανακριβής δήλωση και η συγκεκριμένη ρύθμιση ανατράπηκε από την αρμόδια υπηρεσία. Ως αποτέλεσμα, η σύμβαση αναδιάρθρωσης θεωρήθηκε αυτοδικαίως άκυρη και η οφειλέτρια έχασε τα δικαιώματα που είχε αποκτήσει μέσω αυτής.
Μετά την ακύρωση της ρύθμισης, επανήλθε η προγενέστερη οφειλή προς το Ελληνικό Δημόσιο, αφού αφαιρέθηκαν όσα είχαν ήδη καταβληθεί. Παράλληλα, προβλέφθηκε επιβάρυνση της οφειλής με επιτόκιο ίσο με το ανώτατο παρεμβατικό επιτόκιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, προσαυξημένο κατά πέντε ποσοστιαίες μονάδες.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η φορολογούμενη προσέφυγε στη ΔΕΔ ζητώντας να ακυρωθούν ή να τροποποιηθούν οι σχετικές πράξεις. Μεταξύ άλλων, υποστήριξε ότι η διαπιστωτική πράξη που οδήγησε στην ακύρωση της σύμβασης αναδιάρθρωσης δεν ήταν νομίμως και επαρκώς αιτιολογημένη, ότι δεν τηρήθηκε η προβλεπόμενη διαδικασία και ότι παραβιάστηκαν οι αρχές της χρηστής διοίκησης και της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης προς τη διοίκηση.
Η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών, ωστόσο, έκρινε ότι δεν είχε αρμοδιότητα να εξετάσει τις συγκεκριμένες πράξεις μέσω της διαδικασίας της ενδικοφανούς προσφυγής.
Ειδικότερα, έκρινε ότι η Ατομική Ειδοποίηση Καταβολής – Υπερημερίας δεν αποτελεί διοικητική πράξη που μπορεί να προσβληθεί στο πλαίσιο του άρθρου 72 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας. Αντίστοιχα, η Διαπιστωτική Πράξη με την οποία διαπιστώθηκε η αυτοδίκαιη ακύρωση της διμερούς σύμβασης οφειλών δεν εμπίπτει, σύμφωνα με τη ΔΕΔ, στο πεδίο εφαρμογής της συγκεκριμένης διάταξης και συνεπώς ούτε στη δική της αρμοδιότητα. Με αυτό το σκεπτικό, η ΔΕΔ απέρριψε την ενδικοφανή προσφυγή ως απαράδεκτη.
