Στην ουσία εκείνο που θρέφει τον Αδωνισμό είναι η επιθετικότητα και η βία απέναντι στους εκάστοτε «άλλους» όποιοι και αν ορίζονται ως «άλλοι». Δυστυχώς ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας ενστερνίζεται αυτήν την βία και αυτό εξηγείται.
Αναρωτιόμαστε πολλές φορές γιατί τα περισσότερα μίντια διαμορφώνουν ανενδοίαστα την ημερήσια πολιτική ατζέντα της δημοσιότητας, στην βάση της ρητορικής του λεγόμενου «Αδωνισμού», αν και γνωρίζουν πως αποτελεί ό,τι το πιο χυδαίο, βρωμερό και τοξικό επηρεάζει την πολιτική ζωή του τόπου.
Για παράδειγμα, εκτελεί ο διαβόητος Άδωνης ένα συμβόλαιο πολιτικού θανάτου του Τσίπρα, λέγοντας ότι είναι ο βρωμερότερος πολιτικός; Ότι «τα έχει πάρει»; Αμέσως «σοβαρά» κανάλια αναλαμβάνουν να μεταφέρουν την τοξικότητα δήθεν ρωτώντας «δημοσιογραφικά» τους καλεσμένους τους. «Είναι ο Τσίπρας ο πιο βρωμερός πολιτικός;» «Τα έχει πάρει»; Οποιαδήποτε αρνητική απάντηση και αν πάρουν, η ζημιά έχει γίνει και το «συμβόλαιο» εκτελείται..
Γιατί άραγε; Επειδή η τοξικότητα «πουλάει» και η αγορά των μίντια κάνει τη δουλειά της προκειμένου να «πουλήσει»; Ή γιατί ο Αδωνισμός αποτελεί όχι μόνο την αιχμή της κυβερνητικής επικοινωνιακής πολιτικής, αλλά και είναι ενσωματωμένος σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας;
Ίσως θα βοηθούσε στην καλύτερη κατανόηση του «φαινομένου», αν σκιτσάραμε και ένα ψυχοπολιτικό πορτραίτο του «εκτελεστή».
Όλα ξεκινούν από μια ναρκισσιστική αυταπάτη του ότι είναι ο μεγαλύτερος σύγχρονος ρήτορας, γνήσιος απόγονος των ρητόρων της αρχαίας Αθήνας και ότι ως τέτοιος, ανά πάσα στιγμή, μπορεί να κάνει το άσπρο μαύρο και το μαύρο άσπρο σε οποιοδήποτε θέμα. Ότι μπορεί να υποστηρίξει τα πάντα και να ανατρέψει τα πάντα, αναλόγως φυσικά τα εκάστοτε συμφέροντα και την πολιτική που υπηρετεί.
Η «δεινότητα» αυτή, όχι μόνο του διεγείρει έναν υπέρμετρο αυτοθαυμασμό, σε βαθμό εξαντλητικής αυτοϊκανοποίησης, κοιτώντας τον εαυτόν του στον καθρέφτη των μίντια, αλλά πιστεύει ότι οφείλουν να τον θαυμάζουν όλοι.
Ξεκίνησε την καριέρα του ρητορεύοντας ως λακές του κόμματος Καρατζαφέρη, ότι η ΝΔ είναι κόμμα κλεφτών και απατεώνων και έφτασε να γίνει αντιπρόεδρος της και υπουργός του πρωθυπουργού που καθύβριζε με τον πιο χυδαίο τρόπο.
Η εξέλιξη αυτή αποτελεί και την κορυφαία επιβεβαίωση του, που δικαιώνει τον αυτοθαυμασμό του και επιβραβεύει πολιτικά την θρασύτητα του. Την επιβραβεύει ακόμα και η ελληνική Δικαιοσύνη, καθώς βρέθηκαν στον λογαριασμό του «αδιευκρίνιστα» 400.000 ευρώ και έβαλε την υπόθεση στο συρτάρι.
Βεβαίως, τα ρητορικά «επιχειρήματα» του κινούνται σε ένα παιδαριώδες λογικό φάσμα που συνοψίζεται ως εξής. Εφόσον το μπουζούκι είναι όργανο και ο αστυνομικός είναι «όργανο», άρα ο αστυνομικός είναι μπουζούκι(!)
Ωστόσο αυτή η ρητορική της ναρκισσιστικής μπαρούφας, όντως τον έχει αναδείξει στον πιο επαγγελματία πολιτικό «εκτελεστή», με την αρωγή των μίντια φυσικά, καθώς χωρίς αυτά ούτε καν θα υπήρχε.
Ο Αδωνισμός δεν αποτελεί απλώς την αιχμή της κυβερνητικής επικοινωνιακής πολιτικής, αλλά και «πουλάει» τρελά γιατί είναι ενσωματωμένος σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας.
Αυτές τις μέρες πέρασε απαρατήρητη μια αποκαλυπτική δήλωση του Άδωνη. Ότι η μόνη ελπίδα του ΣΥΡΙΖΑ για να επιβιώσει είναι ο Πολάκης. «Ο Πολάκης είναι η μόνη τους ελπίδα να κάνουν κάτι. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουν στη Βουλή, αλλά κάποια φασαρία θα την κάνει, θα ταράξει τα νερά, θα τσακωθεί με τον Τσίπρα, με εμένα, θα πει καμιά χοντράδα, θα γράψει κάτι τα μεσάνυχτα στο Facebook, κάτι θα κάνει. Με τη Δούρου θα είναι ψόφια τα πράγματα».
Με δυο λόγια ο Άδωνης περιγράφει την τακτική του Αδωνισμού στοιχεία του οποίου φέρει και ο λεγόμενος Πολακισμός, φυσικά ο καθένας από διαφορετική ιδεολογική αφετηρία. Κοινός παρονομαστής είναι ο εχθρικός και βίαιος λόγος απέναντι στους εκάστοτε αντίπαλους «άλλους».
Ας κοιτάξουμε τα λάικ στα σόσιαλ μίντια. Είναι απείρως περισσότερα στα κείμενα και στα σχόλια που είναι επιθετικά και δήθεν κριτικά απέναντι στους «άλλους». Υπέροχα κείμενα με ουσιαστικές αναλύσεις και σκέψεις περνούν σχεδόν απαρατήρητα. Αυτό δείχνει ότι κατά βάθος δεν έχουν και τόση σημασία οι ιδεολογικές και κομματικές διαφορές και ότι συνήθως αποτελούν το πρόσχημα.
Στην ουσία εκείνο που θρέφει τον Αδωνισμό είναι η επιθετικότητα και η βία απέναντι στους εκάστοτε «άλλους» όποιοι και αν ορίζονται ως «άλλοι». Δυστυχώς ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας ενστερνίζεται αυτήν την βία και αυτό εξηγείται.
Καθώς έχουν απαξιωθεί τα πάντα, κόμματα, θεσμοί και ιδεολογίες, το μόνο που απομένει για να διατηρείται μια στοιχειώδης υπαρξιακή ταυτότητα και αναγνώριση, είναι η εχθρότητα και επιθετικότητα απέναντι στους οποιουσδήποτε «άλλους».
Με δυο λόγια ο Άδωνις «πουλάει» γιατί είναι απλώς ο πιο θρασύς, ακραίος και χυδαίος εκφραστής του υπαρκτού Αδωνισμού...
(Ο Τάκης Ψαρίδης είναι δημοσιογράφος, το βιβλίο του «Η Απαξία της Αριστεράς» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Εύμαρος»)
