...χωρίς τριγμούς συναλληλίας
προσμένουμε διαπορούντες
την ημερομηνία λήξης
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Γ.Καζάκος, Πολιτικό ρέκβιεμ
Η Αριστερά (παλαιά και νεότερη) μοιάζει να επινοεί συνεχώς τον εαυτό της μέσα από προκρούστειες λογικές προσαρμοστικότητας της πραγματικότητας στην ιδεολογία της (sic).
Αλλάζοντας ονόματα στη μαρκίζα και θάβοντας τα λάθη (χωρίς όμως τους υπαίτιους) νομίζει ότι έτσι αλλάζει κι εποχή.
Είναι βέβαιο ότι ζούμε σε περίοδο πολλαπλών κρίσεων. Χάνουμε-ανάμεσα στα άλλα – και την κοινωνικοπολιτικοϊδεολογική μας ταυτότητα.
Το έχω ξαναγράψει. Αριστεροί, κεντρώοι, δεξιοί, κεντροαριστεροί και κεντροδεξιοί έχουν γίνει ένα ιδεολογικό κουβάρι όπου ο καθένας λέει ό,τι θέλει και κάνει ό,τι νομίζει.
Στην παραπάνω «σούπα» συνέβαλε –δυστυχώς- κι ο τρόπος που κυβέρνησε ο ΣΥΡΙΖΑ (2015-19). Μία πολιτικοειδής παλάντζα που έγερνε άλλοτε προς τους ΑΝΕΛ, άλλοτε προς το ΚΚΕ κι άλλοτε προς τις διάφορες Λέσχες. Αφού με αυτή την τακτική μπέρδεψε όλο τον κόσμο στο τέλος μπερδεύτηκαν και οι ίδιοι μεταξύ τους. Παλαιοαριστεροί δογματικοί, αστοί νεοαριστεροί, «λαμόγια» μισοαριστεροί, λαχανί κεντροαριστεροί, πρώην αμετανόητοι αριστεροί, ακόμα και δεξιοαριστεροί έγιναν ένας άγευστος χυλός.
Αυτός ο χυλός στην πορεία έγινε «δηλητηριώδης».
Επειδή πολλοί επ-αν-έρχονται σήμερα γεμάτοι αυτοπεποίθηση σωτήρων (;) θα τολμήσω να ρωτήσω:
-Ποιος πίεσε τους μεν να γίνουν «αριστεροί light» και αρεστοί μόνο στο κατεστημένο (ευρωπαϊκό, εφοπλιστικό, ροτσιλντικό κλπ) και τους δε να προσποιούνται στα πολιτικά τους γεράματα τους όψιμους «επαναστάτες»;
-Πώς συμβιβάζουν την αριστερή τους ταυτότητα με επιχειρηματικές δραστηριότητες αμφίβολης ηθικής (αλλά αναμφισβήτητου κέρδους) και τη δεξιά τους ταυτότητα με κολλεκτιβίστικες αντιλήψεις;
-Γιατί οι αριστεροί κολακεύτηκαν ή γοητεύτηκαν τόσο πολύ από τις σειρήνες της μεγαλοαστικής τάξης, ώστε να κάνουν επιδεικτικές παράτες με τους πλέον φαύλους εκπροσώπους της και οι δεξιοί αισθάνθηκαν «μάγκες» επειδή κάποιοι σύντροφοι τους χτύπησαν φιλικά τον ώμο.
-Ποιος τους δίδαξε να συνεχίζουν, εν έτει 2026, να θεωρούν τους εαυτούς τους ως Μύστες μιας ακατανόητης και μη προσβάσιμης για τους υπόλοιπους ανθρώπους Μεγάλης Θεωρίας του Παντός;
Η (τότε) Κυβερνώσα δεν μπόρεσε ή δεν ήθελε να προχωρήσει στην καθυστερημένη αστική ολοκλήρωση του ελληνικού Κράτους. Προτίμησε ή να το υποβαθμίσει ή να το εκμεταλλευτεί.
Η νυν Παλινόρθωση της Νέας Κυβερνώσας (;) πιστεύει ότι αρκεί να ασκεί κριτική στα πεπραγμένα των προηγούμενων για να πολιτεύεται ανενόχλητη και να κάνει τις δικές της γκάφες ατιμωρητί.
Επειδή φαίνεται να πέρασε ανεπιστρεπτί η εποχή του ανυποχώρητου αριστερού, ο οποίος έδινε τη ζωή του για την ηθική και την τιμή του Κόμματος, καλά θα είναι να αφήσουν οι αρμόδιοι καθοδηγητές τα γνωστά παραμύθια και ν’ αφουγκραστούν καλύτερα τις ανάγκες όλου του λαού κι όχι μόνον των «δικών τους παιδιών».
Η Αριστερά έχει ξεμείνει από μύθους, έχει απαξιώσει πολλούς (ιερούς;) σκοπούς λόγω κακής χρήσης (ανίερων) μέσων, έχει αλλοιωθεί ένεκα συμβίωσης με αντιδραστικούς συμμάχους.
Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πώς θα αντι-δράσει ο έντιμος και συνεπής αριστερός πολίτης. Αυτό όμως που μπορώ να πω είναι ότι το πρόσφατο (κι όχι μόνον) παρελθόν μας δίδαξε ότι δεν υπάρχει Ιστορία χωρίς συνείδηση και ηθική, ότι δεν υπάρχουν Αλάνθαστοι Ηγέτες, ότι αν επιθυμεί η Νεο-Αριστερά (προσοχή: όχι η Νέα Αριστερά) να καταστεί μαμή της Δημοκρατίας), οφείλει ν’ αλλάξει ρότα, επιχειρήματα, ρητορική και πρόσωπα (χωρίς ανακυκλώσεις φθαρμένων πρώην).
Μέχρις όμως να βρει βηματισμούς, συμμάχους, πρόγραμμα και κυρίως ηθική η νεο-αριστερά, ο μόνος αξιόπιστος χώρος για τη διακυβέρνηση της χώρας παραμένει το ΠΑΣΟΚ.
Ο θεσμικός μεταρρυθμισμός του ΠΑΣΟΚ δεν συμβιβάζεται με τον μακιγιαρισμένο μεσσιανισμό των ιδεοληπτικών αναδρομών, με προπέτασμα καπνού το τέλος της Μεταπολίτευσης.
Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να δώσει νόημα στην Πολιτική, να καταρτίσει σχέδιο με τη συμβολή των μελών του και να υποβάλλει κυβερνητική πρόταση στους πολίτες.
Δεν πρέπει να παρασυρθεί από τις σειρήνες της κεντροαριστερής επιγαμίας με σύμμιξη και συσσωμάτωση διαφόρων μορφωμάτων.
Ούτε ο φιλελεύθερος σοσιαλισμός (Κάρλο Ροσέλι), ούτε ο δημοκρατικός καπιταλισμός (Μάρτιν Γούλφ) ανταποκρίνονται στους στόχους του ΠΑΣΟΚ του μέλλοντος.
Ούτε βέβαια ο Νεο-αριστεροκεντρώος λόγος του, αρεστού σε κάποιους αποκάτω και μη-ενοχλητικού στους αποπάνω, Τίποτα.
Ακόμα κι αν τα ΜΜΕ έχουν βρει μια μανιέρα για να παρουσιάζουν «προσωπεία» ως πρόσωπα, ακόμα κι αν σκοτεινοί ολιγάρχες χρηματοδοτούν (υπογείως) τα αντιΠΑΣΟΚ μορφώματα, οι πολίτες οφείλουν να κατανοήσουν ότι οι βουλευτές της (μη πλέον) κυβερνώσας (και συνεχώς διασπασσόμενης) Αριστεράς δεν διαβουλεύονται με το λαό (αλλά μόνο με τεχνοκράτες και διάφορους φαν),
για τον απλούστατο λόγο ότι γνωρίζουν και οι ίδιοι ότι δεν εκφράζουν το ήθος της παλαιάς Αριστεράς των γνήσιων αγώνων.
Επειδή οι απορίες για τα εγχειρήματα-εφφέ είναι ατέλειωτες νομίζω ότι η σημερινή κρίση αποτελεί μία ευκαιρία για έναν πολιτικό και κοινωνικό αναστοχασμό των αριστερών (κι όχι μόνον των αριστερών κομμάτων) και η αποδοχή ότι η μόνη σταθερά, προσηλωμένη στις αρχές και τις αξίες της Σοσιαλιστικής Δημοκρατικής Αριστεράς είναι το ΠΑΣΟΚ.
Ίσως μ’ αυτό τον τρόπο θα πείσουν και τη νέα γενιά, η οποία έχει κουραστεί να βλέπει να μαλλώνουν οι επώνυμοι αριστεροί για το ποιόν δικαίωσε η Ιστορία, ενώ γνωρίζουν την απάντηση: «Κανένας από αυτούς». Μόνον το ΠΑΣΟΚ, με σημαία το 1981, είχε δείξει το σωστό και τίμιο δρόμο.
ΥΓ. Μεγάλη προσφορά στην πολιτική και ηθική πορεία του τόπου θα είναι αν οι νεο-αριστεροί επαναπροσδιορίσουν (με ακρίβεια, σαφήνεια και ειλικρίνεια) το περιεχόμενο εννοιών, όπως «αποστασία, υπονόμευση, δούρειος ίππος, ολιγ-αρχ(ηγ)ική διαπλοκή, λυκοπαρέες, διπλά παιχνίδια κλπ».
(Ο Γιάννης Πανούσης είναι μέλος της Επιτροπής Διεύρυνσης του ΠΑΣΟΚ)
