Στον χώρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης το ΠΑ.ΣΟ.Κ., μετά την επίπλαστη ενότητα που κυριάρχησε στο συνέδριο του, επιχειρεί να πείσει, χωρίς αποτέλεσμα ωστόσο, ότι αποτελεί τη μοναδική διάδοχη λύση. Η αδυναμία του αυτή προκαλεί ζόρισμα και νευρικότητα στην ηγετική του ομάδα. Το προσεχές διάστημα αναμένεται να πιεστεί ακόμη περισσότερο από τη δημιουργία των κομμάτων της κ. Καρυστιανού και, κυρίως, του Αλέξη Τσίπρα. Και όμως η προοπτική θα μπορούσε να είναι διαφορετική για την Ελλάδα και τον προοδευτικό χώρο αν το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ακολουθούσε άλλη στρατηγική.
Η αλήθεια είναι ότι η διάσπαση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. προσέφερε στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. ένα ανέλπιστο δώρο: τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Του έδωσε την ευκαιρία να αναδειχθεί στη δύναμη εκείνη η οποία θα βάλει τέλος στη διακυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη. Να πείσει ότι έχει τη θέληση και το πρόγραμμα που απαιτείται για να βγάλει τη χώρα από την αναξιοκρατία, τη διαφθορά και την παρακμή. Ο κ. Ανδρουλάκης είχε την ευκαιρία να αποδείξει ότι είναι ένας εν δυνάμει πρωθυπουργός, ότι μπορεί να πάρει πρωτοβουλίες και ότι έχει όλα εκείνα τα προσόντα που είναι απαραίτητα για να τον εμπιστευτεί ο ελληνικός λαός. Ότι μπορεί να εισπράξει τη φθορά της Ν.Δ. και είναι ένας διορατικός πολιτικός ο οποίος αφουγκράζεται τη φωνή της κοινωνίας.
Τίποτα , όμως, από αυτά δε συνέβη. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ελάχιστα άλλαξε κι έτσι παρέμεινε καθηλωμένο σε χαμηλά ποσοστά σύμφωνα με τις σφυγμομετρήσεις. Ο κ. Ανδρουλάκης και η ηγετική του ομάδα εγκλωβίστηκαν στον αδιέξοδο δρόμο της αυτόνομης καθόδου και της νίκης στις εκλογές έστω και με μία ψήφο διαφορά. Απώλεσαν έτσι την ευκαιρία να γίνουν η κυρίαρχη δύναμη στον χώρο της προοδευτικής αντιπολίτευσης και να παίξουν καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις με τη δημιουργία ενός μετώπου των προοδευτικών δυνάμεων, το οποίο θα είχε βάσιμες πιθανότητες να κερδίσει τη Ν.Δ. Πέταξαν τη δυνατότητα που τους δόθηκε να έχουν την πρωτοβουλία των κινήσεων και έτσι μοιραία (και ας μην το ομολογούν) διεκδικούν τη δεύτερη θέση. Είναι , εντούτοις, και αυτός ο στόχος ρεαλιστικός;
Στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. όλοι γνωρίζουν ότι από τη στιγμή που ο κ. Τσίπρας θα ανακοινώσει κόμμα η δεύτερη θέση, κατά πάσα πιθανότητα, θα αποτελεί μια ακόμη χαμένη επιδίωξη. Η πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα θα αναδιατάξει, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, το πολιτικό σκηνικό και θα λειτουργήσει καταλυτικά στον χώρο της προοδευτικής αντιπολίτευσης και της Αριστεράς. Μπορεί ο κ. Ανδρουλάκης να μην έχει κυβερνήσει και να μην έχει εμπλακεί σε σκάνδαλα, αλλά οι πολίτες βλέπουν ότι πολλά από τα στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ., τα οποία προκάλεσαν με τις συμπεριφορές και τις πολιτικές τους, κυρίως την αμαρτωλή περίοδο Σημίτη, κατέχουν υπουργικούς θώκους στην κυβέρνηση της Ν.Δ. ή θέσεις κλειδιά στον κομματικό μηχανισμό του κινήματος.
Αντιθέτως ο Αλέξης Τσίπρας, παρά τα λάθη που έκανε ως πρωθυπουργός, διατηρεί ένα τεράστιο προσόν : αποδεδειγμένα δεν έβαλε ούτε ο ίδιος, ούτε οι υπουργοί, ούτε τα στελέχη του το δάχτυλο στο μέλι. Η περίοδος διακυβέρνησης της Ελλάδας από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. αποτελεί μια φωτεινή εξαίρεση , αφού δεν υπήρξε διαπλοκή και δεν έγιναν σκάνδαλα και κατάχρηση του δημόσιου χρήματος. Αυτό, λοιπόν, το ηθικό πλεονέκτημα φαίνεται ότι επιδρά καταλυτικά στη γνώμη των πολιτών και στην εκτίμηση που εκφράζουν για τον Αλέξη Τσίπρα. Επιπλέον, στο πρόσωπο του κ. Τσίπρα οι πολίτες βλέπουν τον άνθρωπο που άφησε πίσω τα βαρίδια του παρελθόντος και φέρνει το νέο και το διαφορετικό. Τον πολιτικό που μπορεί να εκφράσει και να συσπειρώσει τις κοινωνικές δυνάμεις οι οποίες θα βγάλουν τη χώρα από το τέλμα.
Στην πολιτική η μεγαλομανία και ο μεγαλοϊδεατισμός, η αλαζονεία και η υπεροψία, τα καχεκτικά οράματα και η αναντιστοιχία της πολιτικής στρατηγικής με τις ανάγκες της κοινωνίας πληρώνονται. Φαίνεται ότι η ώρα που το ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα μπει ξανά σε μεγάλη περιδίνηση δε θα αργήσει. Και ούτε αυτή τη φορά θα του φταίνε οι άλλοι.
*εκπαιδευτικός στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμάτας
