Όσα ακολούθησαν έφεραν στο προσκήνιο τα ιδεολογικά, οργανωτικά και προγραμματικά ελλείματα, όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όλης της ανανεωτικής/ριζοσπαστικής Αριστεράς, που διαχέονται στο χρόνο, με σημείο καμπής την πτώση του «υπαρκτού» το 1989 και την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991.
Η ταυτόχρονη περιδίνηση της Σοσιαλδημοκρατίας την ίδια περίοδο και η στροφή της στον νεοφιλελευθερισμό, επέτεινε την «δεξιά στροφή» σε παγκόσμιο επίπεδο, παρά τις ελάχιστες εξαιρέσεις.
Η διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ(2015-2019) ήρθε ως απότοκος της κατάρρευσης του παλιού δικομματισμού ΠΑΣΟΚ-ΝΔ κουβαλώντας ελπίδες, πόθους, αυταπάτες, μάχες αλλά και έλλειψη προετοιμασίας και απουσία γνώσης για μια Αριστερά, που για χρόνια «βολευόταν» στη διαμαρτυρία θεωρώντας «ταμπού» την κυβερνητική εμπλοκή-προοπτική.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Πολλά μπορεί να πει κανείς για την κυβερνητική περίοδο 2015-2019. Για άλλους η χώρα σώθηκε από την καταστροφή, που κληροδότησαν ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, για άλλους η διάψευση του δημοψηφίσματος και η υπογραφή του τρίτου μνημονίου καταδίκασαν τη χώρα σε μια διαρκή λιτότητα.
Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς και δεχτούμε τις δημοσκοπικές μετρήσεις, στην πλειοψηφία των πολιτών η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (ενδεχομένως άδικα) έχει καταγραφεί ως μια περίοδο φορτισμένη αρνητικά(βλ. δημοσκόπηση PRORATA 73% αρνητικές και 26% θετικές γνώμες 31.1.2025).
Από την άλλη δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς, ότι η «εμπειρία ΣΥΡΙΖΑ» είναι πολύτιμα διδακτική για κάθε μελλοντικό εγχείρημα που εκκινεί από αριστερή – προοδευτική σκοπιά. Ακόμα και αν κανείς αντιμετωπίσει «διαχειριστικά» την ανώμαλή αυτή περίοδο εξάγει κρίσιμα συμπεράσματα για όλο το ελληνικό, ευρωπαϊκό αλλά και παγκόσμιο σύστημα διακυβέρνησης, τους μηχανισμούς, τα όρια, τις δυνατότητες που παρέχονται κλπ.
Όμως τα μαθήματα είναι χρήσιμα στο σημείο που γίνονται τεκμηριωμένη γνώση, προτάσεις πολιτικής, κατάλληλη προετοιμασία, νέες ιδέες, που συναρθρώνονται σε ένα καινούργιο πολιτικό σχέδιο για το μέλλον.
Διαφορετικά, όλοι αναλώνονται σε μια αδιέξοδη και αντιπαραγωγική μάχη για την «δικαίωση του χτες».
Αυτό δεν αφορά την ελληνική κοινωνία, που έχει προβλήματα, αγωνίες, ανάγκες και αναζητά όχι εναλλαγή προσώπων και διαχειριστών, που συμπληρώνει ο ένας τον άλλον, αλλά εναλλακτικές κυβερνητικές πολιτικές, που απαντούν στο σήμερα και κυρίως στο αύριο.
Και σε αυτό το σημείο ο αριστερός και προοδευτικός κόσμος οφείλει να είναι πιο τολμηρός και εφευρετικός.
Δεν μπορεί για παράδειγμα, ο Ζ.Μαμντάνι στην Νέα Υόρκη, στην μητρόπολή του καπιταλισμού να προχωρά με πολιτική αιχμή το «Tax the rich» και στην Ελλάδα να διστάζουμε να ψελλίσουμε ακόμα την αύξηση του φόρου των μερισμάτων από το 5% στο 10% ή την φορολόγηση της μεγάλης ακίνητης περιουσίας, των υπερκερδών κλπ.
Δεν χρειάζονται παρά 4-5 μεγάλες συμβολικές πολιτικές αιχμές, που θα δώσουν πολιτικό στίγμα, για να ανακτήσει ο προοδευτικός χώρος την αξιοπιστία του:
«Οι πλούσιοι θα πληρώσουν – οι μικρομεσαίοι θα πληρώνουν λιγότερο»
«Οι μισθοί θα ανέβουν, οι τιμές θα πέσουν»
«Το κοινωνικό κράτος θα ανασυγκροτηθεί»
«Οι θεσμοί θα λειτουργήσουν»
«Η χώρα θα πάψει να λειτουργεί ως προτεκτοράτο»
«Το κράτος θα είναι στο πλάι και όχι απέναντι στον πολίτη»
Και όλα τα παραπάνω πρέπει να ενσωματωθούν σε ένα νέο εθνικό αφήγημά για την Ελλάδα των επομένων 20 ετών.
Απαραίτητα συστατικά για την επιτυχή έκβαση στην πορεία για την «κυβέρνηση μιας άλλης Αριστεράς» είναι οι παραδοσιακές αξίες και οι αρχές, τα πρόσωπα ως φορείς τους, το συλλογικό πολιτικό υποκείμενο και η κοινωνική διείσδυση στο μαζικό χώρο.
Δεν πρόκειται για κατοστάρι αλλά για μαραθώνιο.
Η κοινωνική κίνηση υπάρχει.
Το υποκειμενικό πολιτικό κενό είναι εκκωφαντικό.
Μένει να γίνει η αρχή…
(Ο Διονύσης Τεμπονέρας είναι Νομικός)
