Πολλά μπορεί να πει κανείς για τις πολιτικές επιλογές του Μητσοτάκη, αλλά στην επιλογή προσώπων και εκπροσώπων είναι αξεπέραστος. Έχει τον Άδωνι επί τη Υγείας μας -πωλείται όπως είναι εξοπλισμένο. Τον Πλεύρη επί των pushbacks -προσοχή, εδώ πνίγουμε. Τον Λαζαρίδη επί των αγροτικών -μ’ ένα Φραπέ ξεχνιέσαι. Χτες ανακοίνωσε και ότι θα προτείνει για τρίτη θητεία, για άλλα έξι χρόνια δηλαδή, τον Στουρνάρα για τη θέση του κεντρικού τραπεζίτη. Λογικόν. Ένα καθεστώς δεν μπορεί να διαθέτει μόνο κοπτήρες και κυνόδοντες -κόβω και σκίζω. Χρειάζεται και τραπεζίτες -μασάω και αλέθω. Κυρίως τον κεντρικό που ελέγχει όλη τη ροή του χρήματος, δραστηριότητα που απαιτεί ταλέντο στο μάσημα.
Και στο μάσημα ο Στουρνάρας είναι μνημειώδης φυσιογνωμία. Κάποια στιγμή αδριάντα θα του φτιάξουν για να καταθέτουν στεφάνια οι νομείς του τραπεζικού συστήματος. Η ΝΔ, ας πούμε, που χρωστάει πάνω από μισό δις. Τα όρνεα που αγοράζουν από τις τράπεζες δάνεια με πέντε και τα πουλάνε με πενήντα. Οι υπουργοί, μηδέ του πρωθυπουργού εξαιρουμένου, που μετέρχονται για τα δανεικά τους φιλάνθρωπων ρυθμίσεων. Οι εθνικοί επιχειρηματίες για τους οποίους οι τράπεζες είναι ανοιχτές -μπες και πάρε. Και βεβαίως οι λοιποί τραπεζίτες, γνωστοί και ως καρτέλ, που με την αμέριστη συνδρομή του Στουρνάρα θησαυρίζουν με χίλια τερτίπια, εκ των οποίων τιμιότερο το χάσμα ανάμεσα στα επιτόκια καταθέσεων και δανεισμού.
Όλα αυτά τα μασάει και παράγει κέρδη -αν και όχι για όλους- ο εν λόγω. Αλλά δεν μασάει μόνο αυτά. Αποδείχτηκε στις δύο θητείες του ότι μασάει κι άλλα με εξίσου μεγάλη αποφασιστικότητα. Την αλήθεια, ας πούμε για το δεκαπέντε, τον Τσίπρα, την τρισκατάρατη Αριστερά, την έκανε λιώμα προς βρώσιν της προπαγάνδας του Μητσοτάκη. Τη θεσμική ακεραιότητα του κεντρικού τραπεζίτη τη μάσησε στην Ομάδα Αλήθειας μέχρι χυλού. Την ανεξαρτησία που απαιτεί ο ρόλος του την έκανε αλοιφή για να γιάνει τις πληγές του το καθεστώς. Αφήστε πια το μασημένο φακόρυζο που μας έχει προσφέρει πρόσφατα για την πολιτική σταθερότητα που εν μέσω παγκόσμιας αναταραχής μόνο ο Μητσοτάκης μπορεί να εξασφαλίσει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Τι χρεία έχουμε άλλων μαρτύρων και μαρτυριών λοιπόν, ότι ορθώς, ορθότατα, τον επέλεξε ο άρχων του μασήματος ως δεξιό τραπεζίτη; Ο κατάλληλος τραπεζίτης για τον κατάλληλο πρωθυπουργό. Κι αν ο μη γένοιτο με τόσες απευθείας αναθέσεις και κλειστούς διαγωνισμούς πέσουμε, όπως υποστηρίζουν οι απαισιόδοξοι, και πάλι σε τοίχο, ποιος θα εγγυηθεί την ασφάλεια του φανερού τους δείπνου; Ποιος θα κρατάει πλούσιο το τραπέζι τους αν όχι ο έμπειρος μάγειρας και σερβιτόρος; Μια ευχή συνεπώς πρέπει να συνοδεύει τη νέα στέψη του Στουρνάρα: Καλή τους όρεξη…
(Ο Θανάσης Καρτερός είναι δημοσιογράφος- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την «Εφημερίδα των Συντακτών»)
