«Επική Οργή» και «Βρυχηθμός του Λιονταριού». Για πολεμικές επιχειρήσεις πρόκειται, όχι για χολιγουντιανές υπερπαραγωγές. Για τις επίσημες ονομασίες της αμερικανικής και της ισραηλινής επίθεσης κατά του Ιράν.
Ψευδεπίγραφος στόχος: η εισαγωγή δημοκρατίας στην Περσία. Να πετύχουν δηλαδή τα όπλα των εθνικών εχθρών (δεκαετίες τώρα, έτσι εννοούν τις ΗΠΑ και το Ισραήλ οι Ιρανοί στο σύνολό τους) ό,τι δεν κατόρθωσαν με τους πολύχρονους αγώνες τους οι ίδιοι οι δυναστευόμενοι από το στυγνό θεοκρατικό καθεστώς...
Πώς έγινε το 2003 (Μάρτιος ήταν και τότε), επί Τζορτζ Μπους, με την επιχείρηση «Σοκ και Δέος», την εισβολή δηλαδή στο Ιράκ, με δήθεν στόχο την καταστροφή των ανύπαρκτων όπλων μαζικής καταστροφής και τον εκδημοκρατισμό της χώρας, που δεν επήλθε ποτέ; Πώς έγινε στο Αφγανιστάν; Στη Λιβύη; Προχθές στη Βενεζουέλα; Αύριο στην Κούβα; Μεθαύριο στη Γροιλανδία; Σε κάθε τόπο που ορέγεται το βουλιμικό «μεγαλείο της Αμερικής»;
Κάπως έτσι. Ή μάλλον, πολύ χειρότερα. Γιατί, τώρα πια, επί Τραμπ και Νετανιάχου (καταζητούμενου για εγκλήματα πολέμου), δεν τηρούνται καν τα στοιχειώδη προσχήματα. Ο εφιαλτικά αδίστακτος πλανητάρχης αδιαφόρησε για τη γνώμη όχι μόνο του ΟΗΕ, που τον περιφρονεί, όχι μόνο των συμμάχων του στο ΝΑΤΟ (που τους θέλει υποτακτικούς, κι αυτοί φέρονται με δυσδιάκριτη αξιοπρέπεια), αλλά και του Κογκρέσου. Φόρεσε το καπελάκι του σαν περικεφαλαία και, για να σιγουρέψει το Νομπέλ Ειρήνης, κήρυξε έναν ακόμα πόλεμο. Να ποντάρισε άραγε και ο ίδιος στη στοιχηματική πλατφόρμα που έχει σύμβουλό της τον γιο του; Με μια οικογένεια που δολαριοποιεί τα πάντα με χυδαίο αμοραλισμό, όλα παίζονται. Αλλες οικογένειες όμως πενθούν το μέγιστο πένθος: τον θάνατο των παιδιών τους από οβίδες. Αμερικανοί και Iσραηλινοί καμαρώνουν για τα «χειρουργικά» πλήγματά τους αφενός, για τις οικουμενικώς ισχυρότερες μυστικές υπηρεσίες αφετέρου, τη CIA και τη Μοσάντ. Ξέρουν πού βρίσκονται ανά πάσα στιγμή οι μουλάδες, οι πυρηνικοί επιστήμονες, ο τελευταίος των τελευταίων «Φρουρός της Επανάστασης». Μες στην πολλή δουλειά, όμως, τους διέφυγε ότι αυτό που σημάδευαν στο Μινάμπ δεν ήταν στρατόπεδο, διοικητήριο ή τηλεοπτικό κτίριο. Σχολείο θηλέων ήταν. Και στο Λαμέρντ ένα αθλητικό κέντρο. Σκοτώθηκαν δεκάδες παιδιά. Και; Οι εκκαθαριστές τους διακινούν πεντέξι αυτοαπαλλακτικά σενάρια. Και με την εσκεμμένη εξόντωση αμάχων στη Γάζα, το ίδιο γινόταν. Το ίδιο γίνεται.
(Ο Παντελής Μπουκάλας είναι δημοσιογράφος, λογοτέχνης και μεταφραστής- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Η Καθημερινή»)
