Τα τελευταία δύο χρόνια συντελείται μια προσπάθεια «συντήρησης» του παλιού πολιτικού συστήματος και των αντίστοιχων συσχετισμών.
Μετά τις διπλές εθνικές εκλογές του 2023 και την παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα ο αριστερός και προοδευτικός χώρος (με προοπτική κυβερνησιμότητας) παρέμεινε «ακέφαλος».
Η προσπάθεια να αναβιώσει ο πάλαι ποτέ κραταιός ΣΥΡΙΖΑ σκόνταψε στην «στιγμή Κασσελάκη» που έφερε στην επιφάνεια όλα τα ιδεολογικά, προγραμματικά και οργανωτικά ελλείμματα του χώρου.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η επιχείρηση «αναστήλωσης» του ΠΑΣΟΚ και του δικομματισμού, όπως τον βίωσε η χώρα για δεκαετίες, προσέκρουσε στις νωπές μνήμες της χρεοκοπίας.
Η απόπειρα να επανέλθει η ριζοσπαστική Αριστερά στο προσκήνιο μέσα από τη ΝΕ.ΑΡ. πέρασε εμφανώς κάτω από τον πήχη των προσδοκιών.
Σε μια περίοδο έντονης, κοινωνικής κινητικότητας (Τέμπη, Αγρότες, κινητοποιήσεις φοιτητών, Βιολάντα, υποκλοπές, Πύλος, Χίος κλπ.) οι λαϊκές αντιδράσεις και το ρεύμα αμφισβήτησης των κυβερνητικών πολιτικών δεν συναντήθηκαν με κανένα από τα υφιστάμενα πολιτικά σχήματα, τα οποία έτρεχαν συνεχώς ασθμαίνοντας, να προλάβουν τις εξελίξεις.
Τρία χρόνια μετά τις εθνικές εκλογές του 2023 που θεωρήθηκαν στρατηγική ήττα όχι για τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά για τον αριστερό και προοδευτικό χώρο συνολικά, οι δημοσκοπικές μετρήσεις δείχνουν, ότι πάμε σε πολιτικό «dejavu» του 2023, ενδεχομένως με περαιτέρω δεξιά μετατόπιση.
Η πραγματική αιτία για την κατάσταση αυτή δεν είναι ο κατακερματισμός και η πολυδιάσπαση του χώρου. Άλλωστε και ο ενιαίος ΣΥΡΙΖΑ δεν τα πήγε και πολύ καλύτερα το 2023.
Η πραγματική αιτία είναι ή άρνηση των υφιστάμενων πολιτικών σχημάτων να αποδεχτούν, ότι κλείνει ένας μεταπολιτευτικός κύκλος και ο νέος ενδεχομένως να μην τα περιλαμβάνει στην παρούσα μορφή τους. Άλλωστε, στην αντιπαράθεση μεταξύ των προοδευτικών σχημάτων δεν κυριαρχούν οι πολιτικές, αλλά τα πρόσωπα και οι φιλοδοξίες με όρους αναπαραγωγής.
Έτσι, όσο πιο ακηδεμόνευτες είναι οι κινητοποιήσεις (Τέμπη-Αγροτικό) τόσο μεγαλύτερη επιτυχία έχουν. Το σύνθημα «έξω τα κόμματα από τις συγκεντρώσεις» δεν αφορά κάθε κόμμα, αλλά τα υφιστάμενα, τα οποία οι πολίτες πια δεν τα εμπιστεύονται και δεν θεωρούν, ότι μπορούν να εκφράσουν τις αγωνίες τους.
Η άρνηση της αποδοχής της πραγματικότητας αφήνει περισσότερο χώρο στην ακροδεξιά και στην δεξιά να «κάνουν παιχνίδι».
Η προσπάθεια για την σύνθεση και την συνεργασία απέτυχε. Είμαστε πια πολύ κοντά στις εκλογές (αν συμπεριλάβουμε και τους καλοκαιρινούς μήνες) για να γίνει τώρα αυτό, που δεν έγινε τα τρία προηγούμενα χρόνια.
Είναι η ώρα συνεπώς, μιας μεγάλης πολιτικής υπέρβασης, που μόνο ο λαϊκός παράγοντας μπορεί να διαμορφώσει.
Τι συνιστά σήμερα πολιτική υπέρβαση;
Χρειαζόμαστε ένα νέο τόπο συνάντησης των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων από μηδενική βάση, με στόχο μια «άλλη», αριστερή διακυβέρνηση:
«Νέο», γιατί τα υφιστάμενα σχήματα απέτυχαν να εκφράσουν την προοδευτική πλειοψηφία.
«Τόπο» δηλαδή πολιτικό φορέα, γιατί τα προσωποπαγή σχήματα(βλ.Κωνσταντοπουλου, Κασσελάκης, Βαρουφάκης κλπ.) απέδειξαν, ότι έχουν συγκεκριμένα όρια και χωρίς επαφή με το «μαζικό χώρο» δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν.
«Συνάντηση των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων» κυρίως σε κοινωνικό επίπεδο, γιατί η σύνθεση δεν προχωρά και γιατί οι βασικές αξίες της ευρύτερης Αριστεράς (κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα, αλληλεγγύη, ελευθερία) παραμένουν πιο επίκαιρες από ποτέ.
«Διακυβέρνηση» γιατί οι πολίτες δεν αρκούνται στη διαμαρτυρία, αλλά αναζητούν κυβερνητικό σχέδιο εξόδου από την κρίση.
Ο προοδευτικός χώρος αναζητά και σύντομα θα βρει το δρόμο του.
(Ο Διονύσης Τεμπονέρας είναι Νομικός)
