Σιχάθηκα τα σκάνδαλα που ξεπλένονται με δελτία τύπου και τα «λάθη» που δεν έχουν ποτέ υπεύθυνους.Σιχάθηκα τη ρεμούλα που βαφτίζεται «ανάπτυξη» και τη φτώχεια που βαφτίζεται «ατομική ευθύνη».Σιχάθηκα να ακούω για «μεταρρυθμίσεις» την ώρα που οι μισθοί εξαϋλώνονται στο σούπερ μάρκετ και οι λογαριασμοί έρχονται πιο βαριοί κι από την αξιοπρέπειά μας.
Τα «δεν γνώριζα»,τα «νόμιμα αλλά ανήθικα»,τα χαμόγελα μπροστά στις κάμερες και τις συμφωνίες πίσω από κλειστές πόρτες.
Σιχάθηκα τη ρεμούλα που την πουλάνε για «επενδυτική επιτυχία».Σιχάθηκα τη φτώχεια που τη βαφτίζουν «δημοσιονομική προσαρμογή».Σιχάθηκα την ακρίβεια που την ονομάζουν «παγκόσμιο φαινόμενο»,λες και οι μισθοί μας ζουν σε άλλον πλανήτη.
Μας λένε «ο τζάμπας πέθανε».
Σε ποιους; Σε ανθρώπους που μετράνε τα ευρώ για να βγάλουν τον μήνα Σε νέους που δουλεύουν δύο δουλειές και δεν μπορούν να φύγουν από το παιδικό τους δωμάτιο.Σε συνταξιούχους που διαλέγουν ανάμεσα σε φάρμακα και θέρμανση.
Ναι, για εμάς πέθανε.Για αυτούς όμως ζει και βασιλεύει επιδοτήσεις, απευθείας αναθέσεις,φοροαπαλλαγές, κρατικό χρήμα που ρέει προς τα πάνω,πάντα προς τα πάνω.
Μας κουνάνε το δάχτυλο από τα γυαλιστερά γραφεία τους.Μιλάνε για «κανονικότητα» ενώ η κανονικότητα για τον κόσμο είναι το άγχος.Επιδεικνύουν μια χλιδή που προσβάλλει και την ίδια τη λέξη «δημόσιο». Και την ίδια στιγμή παριστάνουν τους τιμητές της λιτότητας, τους πολέμιους της ακρίβειας, τους σωτήρες των αδύναμων.
Μιλάνε για «αριστεία» άνθρωποι που δεν έχουν σταθεί ποτέ σε ουρά δημόσιου νοσοκομείου.Μιλάνε για «αγορά» άνθρωποι που δεν έχουν ζήσει με βασικό μισθό.Μιλάνε για «μεταρρυθμίσεις» άνθρωποι που δεν θα αγγίξει ποτέ η ανασφάλεια που επιβάλλουν.
Η υποκρισία τους δεν είναι απλώς ενοχλητική είναι προσβλητική.Η χλιδή τους δεν είναι απλώς αισθητικό πρόβλημα, είναι πολιτική δήλωση.Μας λένε να κάνουμε θυσίες,ενώ οι ίδιοι δεν θυσιάζουν τίποτα.
Δεν είναι ανικανότητα αλλά είναι καθαρά επιλογή.Επιλογή να στηρίζονται οι λίγοι και να ζορίζονται οι πολλοί.Επιλογή να ιδιωτικοποιείται το κέρδος και να κοινωνικοποιείται η ζημιά.Επιλογή να βαφτίζεται «λαϊκισμός» κάθε φωνή που ζητά δικαιοσύνη.
Μας θέλουν κουρασμένους.Μας θέλουν να λέμε «όλοι ίδιοι είναι». Γιατί τότε κερδίζουν χωρίς να προσπαθήσουν.Όχι,δεν θα ανεχτούμε άλλο τη διαφθορά,δεν θα ανεχτούμε τη φτώχεια,δεν θα ανεχτούμε την αλαζονεία τους.
Κουράστηκα να ανέχομαι τον κυνισμό τους.Την αυτάρεσκη βεβαιότητα ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική».Υπάρχει.Υπάρχει πάντα.Υπάρχει όταν οι άνθρωποι σηκώνουν κεφάλι.Όταν αρνούνται να συνηθίσουν την αδικία.Όταν θυμούνται ότι η δημοκρατία δεν είναι τηλεοπτικό πάνελ , είναι συμμετοχή, διεκδίκηση, σύγκρουση με την αδικία.
Δεν τους φοβάμαι,τους σιχάθηκα.Και η σιχασιά, όταν γίνεται συνείδηση, γίνεται δύναμη.Δεν απαιτούμε θαύματα αλλά αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη.Μας αξίζει μια κοινωνία που να χωρά όλους όχι μόνο όσους έχουν προσβάσεις, γνωριμίες και offshore.
Και αν νομίζουν ότι θα συνεχίσουμε να σκύβουμε το κεφάλι,κάνουν λάθος.Γιατί η οργή όταν βρει φωνή γίνεται ρεύμα.Και τα ρεύματα δεν σταματούν με επικοινωνιακά τρικ.
(Η Ιωάννα Λιούτα είναι οικονομική και πολιτική αναλύτρια)
