Ζούμε σε μια εποχή, που με ευθύνη της υπερδύναμης, αλλάζουν οι σταθερές που καθόρισαν μεταπολεμικά την διεθνή τάξη πραγμάτων.
Σε αυτή την συγκυρία, έχουμε μια κυβέρνηση που ταυτίζεται με αυτούς που ακυρώνουν τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ και την καθιστούν επικίνδυνη για τα συμφέροντα της χώρας.
Παραδίδει τα πάντα στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και τα καρτέλ, εντείνει τις ανισότητες, αφήνει ανεξέλεγκτη την ακρίβεια να πλήττει τα νοικοκυριά, διαλύει το Εθνικό Σύστημα Υγείας.Το κράτος δικαίου δοκιμάζεται,και τα σκάνδαλα βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη.
Απέναντι στην νεοφιλελεύθερη πολιτική της Ν.Δ, πρέπει να υπάρξει ένα μεγάλο και ισχυρό σοσιαλδημοκρατικό πολιτικό σχέδιο. Ως πρόταση διακυβέρνησης, αλλά και ως αναγκαίο σταθεροποιητικό στοιχείο του πολιτικού συστήματος της χώρας.
Με την συρρίκνωση του ΠΑΣΟΚ στα χρόνια των μνημονίων δημιουργήθηκε ένα μεγάλο έλλειμμα στον κεντροαριστερό χώρο. Ο ΣΥΡΙΖΑ για μια σειρά λόγους δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί το πολιτικό κενό που δημιουργήθηκε.
Σε αυτή την πολιτική συγκυρία ,η πλειοψηφία των πολιτικών αναλυτών, διαπιστώνει την πολιτική ηγεμονία της Ν.Δ χωρίς αυτοδύναμη προοπτική, και την κατακερματισμένη προοδευτική αντιπολίτευση. Αυτός ο κατακερματισμός εκτιμάται ότι θα υπάρχει και μετά τις εκλογές αναπαράγοντας τις πολιτικές συνθήκες του 2012.Για την προοδευτική αντιπολίτευση θεωρητικά υπάρχουν δύο ενδεχόμενα.
Ένα, κάποιο κόμμα να διαθέτει την κρίσιμη πολιτική μάζα που θα λειτουργήσει ως εμβρυουλκός εξελίξεων και αλλαγής. Αυτό το κατόρθωσε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά δεν υπάρχουν σήμερα αντίστοιχα πολιτικά μεγέθη και πολιτικές συνθήκες που επιτρέπουν μια τέτοια αισιοδοξία. Οι λιγοστές ελπίδες που προέκυψαν με την αποδόμηση του ΣΥΡΙΖΑ, για να πρωταγωνιστήσει και σήμερα στην μεγάλη υπέρβαση, υπονομεύτηκε από την ατολμία και την αδυναμία της σημερινής ηγεσίας να ανταποκριθεί στο αίτημα της κοινωνίας για την συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων.
Δεύτερο, μια ριζική ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου, χωρίς προαπαιτούμενα και αποκλεισμούς. Η συστράτευση στη λογική εναλλακτικού πολιτικού σχεδίου και φυσικά καμία και για κανένα λόγο συνεργασία με την Ν.Δ. συγκροτούν το πλαίσιο και τις αναγκαίες προϋποθέσεις.
Παραγωγικό και αποτελεσματικότερο είναι να προτάσσουμε τις πολιτικές και όχι τις οργανωτικές φόρμες που θα λάβει το εγχείρημα. Πρέπει να μιλήσουμε στις καρδιές των ανθρώπων, με τα πραγματικά προβλήματα και τις ανάγκες τους και να θέσουμε τις μεγάλες κοινωνικές προτεραιότητες στο προσκήνιο.
Η απάντηση στο ερώτημα πότε και με ποιους θα επιχειρηθεί η “έφοδος στον ουρανό” είναι αυτονόητη. Ναι το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ η Νέα Αριστερά ο ΚΟΣΜΟΣ, συλλογικότητες και προσωπικότητες του χώρου, συγκροτούν τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη του μέλλοντος. Φυσικά και είναι καταλυτικός ο ρόλος του Αλέξη Τσίπρα σε αυτή την προσπάθεια. Απαντάει στο έλλειμμα κυβερνησιμότητας που όλες οι έρευνες διαπιστώνουν στο χώρο της προοδευτικής αντιπολίτευσης. Δεν χρειάζεται να σκαλίζουμε το παρελθόν για βολικά άλλοθι.
Το πότε πρέπει να λάβει σάρκα και οστά αυτή η προσπάθεια, και εδώ είναι αυτονόητη η απάντηση. Φυσικά πριν από τις εκλογές. Η φύση ως γνωστό αλλά και η πολιτική απεχθάνεται τα κενά. Η τραμπική λαίλαπα που ήδη επελαύνει, θα έρθει και στα καθ' ημάς.
Η ανασύνθεση της Αριστεράς και της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης είναι ιστορική αναγκαιότητα, και ο καθένας καλείται να αναμετρηθεί με την ευθύνη του.
(Ο Γιώργος Μπουλμπασάκος είναι Γιατρός, Μέλος Σ.Ε Ανανεωτικής Αριστεράς -Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Νέα Σαββατοκύριακο»)
