Το κλείσιμο δεκάδων καταστημάτων των ΕΛΤΑ σε όλη τη χώρα - και δυστυχώς και στην Ανατολική Αττική - δεν είναι απλώς μια ακόμη είδηση στη ροή της καθημερινότητας. Είναι ένα ακόμη σημάδι της απόστασης που χωρίζει την Κυβέρνηση από την κοινωνία. Ένα ακόμη παράδειγμα της απουσίας μιας ουσιαστικής περιφερειακής πολιτικής, που να βλέπει πέρα από τα «Excel» και τους «δείκτες αποδοτικότητας».
Στην Ανατολική Αττική, όπου οι αποστάσεις είναι μεγάλες και η καθημερινότητα των πολιτών δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί αποκλειστικά από ψηφιακές υπηρεσίες, το τοπικό ταχυδρομείο δεν είναι απλώς ένα κατάστημα. Είναι κομμάτι της ζωής της γειτονιάς: για τον ηλικιωμένο που πληρώνει τον λογαριασμό του, για τον μικρομεσαίο που στέλνει τα εμπορεύματά του, για τη νέα μητέρα που περιμένει ένα δέμα ή ένα επίσημο έγγραφο. Αυτές οι μικρές, καθημερινές ιστορίες είναι η πραγματική εικόνα της Ελλάδας, όχι οι πίνακες και τα power point που παρουσιάζονται στα υπουργικά συμβούλια.
Η Κυβέρνηση επιμένει να αντιμετωπίζει κάθε ζήτημα με καθαρά τεχνοκρατικά κριτήρια. «Δεν είναι βιώσιμα», «δεν αποδίδουν», «πρέπει να εξορθολογίσουμε». Αυτή είναι η γλώσσα της. Μια γλώσσα ψυχρή, που μετράει τα πάντα με αριθμούς, αλλά ποτέ δεν λογαριάζει τις ανθρώπινες συνέπειες. Στη ζωή, όμως, δεν είναι όλα τεχνοκρατικά τεχνάσματα. Δεν μπορείς να μετρήσεις την κοινωνική συνοχή, την αίσθηση ασφάλειας, τη σημασία του να έχεις ένα δημόσιο σημείο εξυπηρέτησης κοντά στο σπίτι σου.
Το φιάσκο με το λουκέτο των ΕΛΤΑ είναι χαρακτηριστικό. Η αρχική απόφαση για το κλείσιμο πάνω από 200 καταστημάτων προκάλεσε έντονες αντιδράσεις όχι μόνο από πολίτες και δημάρχους, αλλά και από κυβερνητικούς βουλευτές. Και όχι άδικα. Γιατί, όταν οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην των τοπικών κοινωνιών, όταν δεν υπάρχει κανένας σχεδιασμός για το πώς θα εξυπηρετηθούν οι κάτοικοι που μένουν χωρίς ταχυδρομείο, το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο: αναταραχή, αγανάκτηση, αποξένωση.
Η Κυβέρνηση επιχείρησε να παρουσιάσει την απόφαση ως «μεταρρύθμιση εκσυγχρονισμού». Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για μια πολιτική επιλογή εγκατάλειψης της περιφέρειας. Γιατί δεν είναι εκσυγχρονισμός να αποσύρεις το κράτος από τις τοπικές κοινωνίες. Είναι υποχώρηση. Δεν είναι πρόοδος να κλείνεις δημόσιες δομές χωρίς να έχεις προβλέψει εναλλακτική. Είναι αδιαφορία.
Στην Ανατολική Αττική, όπου το κράτος συχνά θυμάται τους πολίτες μόνο όταν ζητά φόρους ή ψήφους, η απουσία των ΕΛΤΑ θα γίνει αισθητή. Δεν είναι μόνο το ταχυδρομείο που χάνεται. Είναι ένας ακόμη κρίκος στην αλυσίδα της απομόνωσης. Είναι η εικόνα μιας πολιτείας που απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την κοινωνική πραγματικότητα.
Οι πολίτες, οι δήμοι και τα τοπικά συμβούλια έχουν δίκιο να αντιδρούν. Γιατί η περιφέρεια δεν είναι «κόστος». Είναι η καρδιά της χώρας. Και όταν αυτή η καρδιά αδυνατεί, η Ελλάδα ολόκληρη αποδυναμώνεται.
Η αλήθεια είναι πως δεν χρειάζεται κανείς να είναι ειδικός για να καταλάβει τι συμβαίνει. Χρειάζεται απλώς να έχει ζήσει έστω μία μέρα έξω από το κέντρο της Αθήνας. να έχει δει πώς τα δημόσια αγαθά και υπηρεσίες συρρικνώνονται, πώς οι άνθρωποι νιώθουν ξεχασμένοι.
Η Κυβέρνηση απέτυχε να κατανοήσει ότι η κοινωνία δεν κυβερνιέται με αριθμούς, αλλά με κατανόηση, συμμετοχή και διάλογο. Και όσο δεν το καταλαβαίνει, τόσο θα πολλαπλασιάζονται τα φιάσκα της με ή χωρίς οικονομικές δικαιολογίες.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ερώτημα είναι απλό: Θέλουμε μια Ελλάδα των αριθμών ή μια Ελλάδα των ανθρώπων;
(Η Μαρία Απατζίδη είναι πρώην βουλευτής, Αναπληρώτρια Γραμματέας Απόδημου Ελληνισμού ΠΑΣΟΚ – Πολιτεύτρια Ανατολικής Αττικής)
