Τελικά ,παρά τα λεγόμενα και γραφόμενα, οι επαγγελματίες πολιτικοί «περνάνε ζωή και κότα». Κάνουν ότι μαλώνουν, προσποιούνται ότι έχουν αγεφύρωτες ιδεολογικές διαφορές, κατά καιρούς καταγγέλλουν ο ένας τον άλλον, όμως στο τέλος της μέρας (μάλλον, της θητείας) «τα βρίσκουν» (άλλοτε με αμοιβαίες μεταγραφές κι άλλοτε με συμψηφισμούς παρ-ανομιών).
Πέραν όμως του παραπάνω γενικού συμπεράσματος θέλω να υπογραμμίσω ορισμένα ειδικά φαινόμενα της εποχής:
1. Ο Αλέξης Τσίπρας εξαγγέλλει κόμμα αντι-ΣΥΡΙΖΑ, συμπορευόμενος –εξ αντικειμένου-με όσους τον υπονόμευσαν και τον «ρίξανε».
2.Οι ΠΑΣΟΚΤΖΗΔΕΣ που ερωτεύθηκαν τον ΣΥΡΙΖΑ φεύγουν για να βρούνε αλλού απάνεμο λιμάνι (στην Πλεύση;).
3. Οι μη-Μητσοτακικοί της ΝΔ σηκώνουν το λάβαρο της «κάθαρσης» (από τη διαφθορά μέχρι την εθνική μειοδοσία), χωρίς –έστω ένας-να ζητήσει «συγγνώμη» για τη δική του διαχείριση των κοινών.
4. Πρώην πολιτειακοί παράγοντες αυτοθαυμάζονται (για τις εθνικής σωτηρίας πρωτοβουλίες τους) και αυτο αθωώνονται (για τις αιδήμονες σιωπές σε πάμπολλες αντιδημοκρατικές εκτροπές).
5.Τα κεντροαριστερά κόμματα-ελλείψει αφηγήματος-αρχίζουν να μαζεύουν από το έδαφος πεταμένους κι αποχυμοποιουμένους πρώην δικούς τους μήπως και πείσουν τους πιστούς τους για την επανασυσπείρωση του χώρου.
6. Οι φιλόδοξοι, γυναίκες /άντρες, αφού φάγανε, ήπιανε και αντάλλαξαν απόψεις (sic) περιμένουν πάνω από το τηλέφωνο να τους καλέσουν οι υποψήφιοι αρχηγοί νέων κομμάτων για να τα στελεχώσουν ως παλιοκαραβάνες.
7. Το πλαίσιο της «επιστροφής», πέραν «της στροφής» προς τον καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, περιλαμβάνει και μία δόση new American dream (ο νοών,νοείτω...).
8. Οι πάσης φύσεως και χρώματος «δικαιωματίες» επιθυμούν μία δικαιοσύνη στα μέτρα τους, διότι κάθε αντίθετη απόφαση είναι «κατευθυνόμενη».
9. Οι κοινωνικές εκ-ρήξεις που αργούν (ελλείψει αξιόπιστου πολιτικού υποκειμένου) ουδεμία σχέση έχουν με τις δια-ρήξεις του κοινωνικού ιστού που επιχειρούν οι υπέρμαχοι των «εμφυλίων» και των διχοτομήσεων.
10.Οι κομματικές ηγεσίες (ιδίως της όλης Αριστεράς) δεν πιέζονται τόσο από τα εξωτερικά γεγονότα (πόλεμος, γενοκτονία, προσφυγιά κλπ), όσο από το εσωτερικό κενό (σε νέους ανθρώπους με νέες ιδέες).
Δεν μπορώ να ξέρω αν αυτή η Bαβέλ ασυνεννοησίας και τυφλής πορείας συνιστά μία ιδιότυπη «μακαριότητα» των εχόντων. Είμαι όμως βέβαιος ότι δεν εξ-υπηρετούν τη χώρα και τους πολίτες της.
ΥΓ3. «Πάνω από τους τραγουδιστές,
στέκουνε τα τραγούδια»
Κώστας Μαρδάς, Χώμα ελευθερίας Μωβ
(Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής εγκληματολογίας, πρώην υπουργός)
