Την 21η Απριλίου 1967 ήμουν οκτώ χρονών και έμενα με την οικογένειά μου σε μια οδό από την οποία πέρασαν τα τανκς κατεβαίνοντας προς το Κοινοβούλιο. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ από τον θόρυβο. Οι γονείς μου για να με καθησυχάσουν μου είπαν πως είναι τρακτέρ που πάνε στο χωριό για να οργώσουν. Ημουν όμως σε ηλικία που πλέον κάτι καταλάβαινα ή έστω αισθανόμουν. Ο πατέρας μου ντύθηκε βιαστικά και ετοιμαζόταν να φύγει. Ενα κουδούνι όμως πάγωσε τους δυο γονείς μου. Δεν ήταν ο γαλατάς.
Ηταν οι ασφαλίτες που είχαν έρθει να συλλάβουν τον πατέρα και ίσως και τη μητέρα μου. Τελικά πήραν μόνο αυτόν και τον «επέστρεψαν» σε κακή κατάσταση ύστερα από έναν μήνα, αν και δεν έκανε την πολυπόθητη γι’ αυτούς δήλωση που του ζητούσαν από το 1949. Δεν την έκανε μέχρι το τέλος της χούντας τον Ιούλιο του 1974. Φυσικά, του απαγόρεψαν ν’ ασκεί οποιοδήποτε ελεύθερο επάγγελμα στην Αθήνα και τον έστειλαν πίσω στο χωριό του. Αυτό το περιστατικό διηγούμαι σ’ όλους τους δογματικούς που δηλώνουν πως και σήμερα χούντα έχουμε και ότι σήμερα μας κυβερνούν τα ορφανά της χούντας.
Από την άλλη πλευρά, όμως, τα τελευταία χρόνια είναι πολλοί αυτοί που υποστηρίζουν πως η διακυβέρνηση επί χούντας είχε πολλές επιτυχίες στην οικονομία και στο βιοτικό επίπεδο των πολιτών. Ολο και περισσότερο δυναμώνουν οι φωνές που ισχυρίζονται πως οι αυταρχικές λύσεις είναι καλύτερες από τις δημοκρατικές, αφού μόνο αυτές μπορούν να διώξουν τους μετανάστες και να βάλουν στη θέση τους τους ομοφυλόφιλους, τους άθεους, τις μειονότητες, τους μουσουλμάνους, τους παπικούς κ.λπ.
Σε έρευνα που έγινε από το Eteron, κατά το διάστημα 24 Μαρτίου έως 4 Απριλίου 2025, και σχολίασαν με εξαιρετικό τρόπο ο Γεράσιμος Μοσχονάς και ο Πέτρος Ιωαννίδης, το ποσοστό όσων δηλώνουν ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η δικτατορία είναι ίσως προτιμότερη από τη δημοκρατία δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλο (14,9%). Στο ίδιο ποσοστό κυμαίνεται και η απήχηση της άποψης που θεωρεί πως «η Ελλάδα θα ήταν καλύτερη αν είχε επικεφαλής έναν ισχυρό πρωθυπουργό που θα έπαιρνε τις αποφάσεις μόνος του χωρίς να λαμβάνει πολύ υπόψη το κοινοβούλιο και τις εκλογές». Οι δυο μελετητές ισχυρίζονται πως υπάρχει ένας πυρήνας γύρω στο 15% που επιθυμεί «μη δημοκρατικές ή “αυταρχικές” τάσεις».
Αυτό περίπου είναι και το ποσοστό που σήμερα παίρνουν τα κόμματα της Ακροδεξιάς. Προς τι λοιπόν η ανησυχία; Αυτή αφορά τ’ ότι αυτό το 15% μπορεί να αποτελέσει «κυβερνητική λύση», αν μετά τις επόμενες εκλογές το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ αρνηθεί να συμπράξει με τη ΝΔ, αλλά το σπουδαιότερο είναι πως αυτό μπορεί να δυναμώσει περαιτέρω αν η απογοήτευση από τα σημερινά «συστημικά» κόμματα – καρτέλ ή μετακόμματα οδηγήσει τους πολίτες όλο και πιο κοντά στην άποψη που θέλει τις αυταρχικές λύσεις να είναι καλύτερες από τις δημοκρατίες. Τότε η δημοκρατία μας θα πάψει «να έχει οξυγόνο» και οι «γαλατάδες» πάλι θα εξαφανιστούν.
(Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι διδάκτωρ Κοινωνιολογίας-Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα "Τα Νέα")
