Λίγες ημέρες πριν, με τις νέες συγκλονιστικές κινητοποιήσεις για το έγκλημα των ΤΕΜΠΩΝ, χιλιάδες λαού ξεχύθηκαν για άλλη μια φορά στους δρόμους και τις πλατείες, επαναλαμβάνοντας με πείσμα ξανά εκείνα που από τις πρώτες στιγμές αβίαστα ακούστηκαν «κάνοντας τον πόνο, οργή και την οργή αγώνα»: Πως «όλων των νεκρών» θα γίνουμε ξανά και ξανά «η φωνή» και «το έγκλημα αυτό δε θα αφήσουμε να ξεχαστεί», απαιτώντας ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ! Δύο χρόνια μετά και ακόμη αντηχούν στα αυτιά και στο μυαλό όλων μας τα συνθήματα εκείνων των πρώτων ημερών: «Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές μας».
Δύο χρόνια τώρα, το Εργατικό Κέντρο Λάρισας, σωματεία, συντονισμένα με άλλα Εργατικά Κέντρα στη Θεσσαλία, φορείς των αυτοαπασχολουμένων, των αγροτών, της νεολαίας στην πόλη και την περιοχή ακούραστα συμβάλλαμε και συμβάλλουμε με τις πρωτοβουλίες μας να εκφραστεί με τον πλέον ενδεδειγμένο τρόπο, με την οργάνωση της πάλης, η λαϊκή κατακραυγή απέναντι στην αποδεδειγμένα κατάπτυστη προσπάθεια συγκάλυψης των ευθυνών και των ενόχων από την κυβέρνηση, τη Hellenic Train, τον ΟΣΕ κι άλλους μηχανισμούς αλλά και κόμματα που εναλλάχτηκαν στις κυβερνήσεις, που όλες τους συνέχισαν στις ράγες της ίδιας εγκληματική πολιτικής!
Κόντρα σε όλους αυτούς που θέλουν το έγκλημα να ξεχαστεί γιατί όλοι τους είναι ένοχοι! Αφού δε μπόρεσαν να επιβάλουν τη σιωπή στο όνομα του πένθους, αφού ναυάγησε παταγωδώς το αφήγημα για το «ανθρώπινο λάθος», τις «παθογένειες του κράτους» και το «όλοι φταίμε» γιατί «όλοι γνωρίζαμε», συνεχίζουν ξεδιάντροπα και λυσσαλέα το «μπάζωμα» της υπόθεσης.
Δεν τους πέρασε και δεν θα τους περάσει! Όχι μόνο δεν τους βγήκε η προσπάθεια να συγκαλύψουν ότι το έγκλημα στα Τέμπη δεν οφείλεται σε «κακιά στιγμή» αλλά και οι τελευταίες εξελίξεις επιβεβαιώνουν με δύναμη, συντριπτικά θα λέγαμε πως ήταν προδιαγεγραμμένο με αιτίες και ενόχους. Γι’ αυτό εκείνο που προσπαθούν με αγωνία να συγκαλύψουν, πέρα από πρόσωπα, είναι η εγκληματική πολιτική της Ε.Ε. και όλων των κυβερνήσεων που την υλοποίησαν. Η πολιτική που τα μετράει όλα με το κέρδος των καπιταλιστών θυσιάζοντας ακόμα και ανθρώπινες ζωές. Αυτή μας στερεί το «οξυγόνο» στη ζωή, σφίγγει σαν θηλιά στον λαιμό κάθε δυνατότητα σήμερα να ζήσουμε καλύτερα, ασφαλείς, προστατευμένοι από κάθε κακοτυχία, από κάθε ανθρώπινο λάθος!
Επιβεβαιώνεται ξανά και ξανά πως καμία εμπιστοσύνη δεν μπορούμε να έχουμε λοιπόν σε δεσμεύσεις αυτού του κράτους, των κυβερνήσεων ότι δήθεν «το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο» και ότι με αφορμή το δυστύχημα «θα αλλάξουν τα πάντα». Όπως «αλλάζουν» μετά από κάθε τέτοια μεγάλη τραγωδία, μέχρι αυτή να επαναληφθεί. Γι’ αυτό δύο χρόνια μετά, η δίκη δεν έχει ξεκινήσει ακόμη γι΄ αυτό το απερίγραπτο έγκλημα. Δύο χρόνια μετά κι όλα τα σοβαρά ζητήματα που αναδείχθηκαν σε σχέση με την ασφάλεια στη μετακίνηση με τον σιδηρόδρομο είναι εδώ, άλυτα (πόσα παραλίγο ΤΕΜΠΗ είχαμε τελευταία…). Δυο χρόνια μετά την πόλη μας εξακολουθούν να την διασχίζουν δεκάδες χιλιόμετρα σιδηροδρομικών γραμμών χωρίς ουσιαστικό μέτρο προστασίας, χωρίς κουβέντα για την υπογειοποίηση ή έστω την παράκαμψη από την Δημοτική αρχή Λάρισας και Περιφερειακή αρχή Θεσσαλίας . Το έργο δεν προκρίνεται γιατί θεωρείται μη επιλέξιμο, κοστοβόρο και δείχνουν έτσι το πόσο κοστολογούν την ανθρώπινη ζωή! Δυο χρόνια μετά εκατοντάδες συνάδελφοι συνεχίζουν, με τον φόβο στην ψυχή τους, να μετακινούνται καθημερινά με το τραίνο για τη δουλειά τους στον άξονα Λάρισας - Θεσσαλονίκης αντιμετωπίζοντας έναν καθημερινό Γολγοθά.
Κι όχι μόνο αυτό, όλο αυτό το διάστημα υπήρξαν «νέες αποδείξεις» (φυσικές καταστροφές, εργοδοτικά εγκλήματα στους χώρους δουλειάς κ.α) που επιβεβαίωσαν ξανά και ξανά το ίδιο ζήτημα. Πως μπροστά στο κριτήριο του κέρδους η ζωή μένει απροστάτευτη. Η Θεσσαλία ακόμη έχει ανοιχτές πληγές από τον Daniel, η ουσιαστική αποκατάσταση είναι ζητούμενο, με ανεπαρκέστατη την κρατική αρωγή, ενώ από την άλλη προχωράνε ταχύτατα η ιδιωτικοποίηση του νερού, η ιδιωτική ασφάλιση για τις φυσικές καταστροφές! Ενάμισι χρόνο μετά τον Daniel το σιδηροδρομικό δίκτυο Θεσσαλίας δεν έχει ακόμη αποκατασταθεί παρά τις όποιες υποσχέσεις (γραμμή Λάρισας-Βόλου, Παλαιοφαρσάλου-Καλαμπάκας κ.α). Τελικά τα «Τέμπη» είναι πολλά για να τα ξεχάσει ή να τα προσπεράσει κανείς. Τα αναπαράγει διαρκώς αυτή η πολιτική που θυσιάζει την ασφάλεια στη ζωή μας για τα κέρδη τους!
Γι’ αυτό σε αυτό το κράτος όσο κι αν ψάχνει κανείς το δίκιο του δεν θα το βρει! «Καμιά πληγή δεν κλείνει, χωρίς να μπουν τα κέρδη στο εδώλιο… αυτό θα πει δικαιοσύνη»! Γιατί αυτό το κράτος δεν λοξοδρόμησε, δεν παραστράτησε από το Ευρωπαϊκό κεκτημένο της «ανθρωπιάς και της κοινωνικής δικαιοσύνης» όπως μας λένε ορισμένοι! Όλα αυτά έγιναν και γίνονται με τις ευλογίες και τις οδηγίες της ΕΕ που θέτει ως προτεραιότητα την αύξηση της χωρητικότητας του σιδηροδρομικού δικτύου, της ταχύτητας μεταφοράς εμπορευμάτων, σε βάρος όλων των αναγκαίων μέτρων ασφάλειας. Γι’ αυτό μόνο το 13% των διαδρομών του κεντρικού δικτύου της ΕΕ λειτουργεί σήμερα με συστήματα που ελαχιστοποιούν τις πιθανότητες για ανθρώπινο λάθος! Με αυτούς τους κανόνες δίνονται Ευρωπαϊκά Πιστοποιητικά Ασφάλειας στις σιδηροδρομικές εταιρείες όπως και στη Hellenic Train λίγες ημέρες μάλιστα πριν το έγκλημα, με διαβεβαιώσεις των ίδιων τα εταιρειών κι όχι με ουσιαστικούς ελέγχους. Αυτές είναι οι «βέλτιστες πρακτικές» της που κάποιοι μάλιστα τις επικαλούνται ως λύση σήμερα στο χάλι του σιδηροδρόμου και της ζωής μας συνολικότερα!
Λίγες μέρες πριν συμπληρωθούν δύο χρόνια από το έγκλημα, προχωράμε αποφασιστικά τιμώντας τη μνήμη των 57 νεκρών αγωνιστικά, μαχητικά οργανώνοντας μαζί με δεκάδες Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες, εκατοντάδες σωματεία αλλά και φορείς του λαϊκού κινήματος την μεγάλη Πανελλαδική Πανεργατική Απεργία στις 28 Φλεβάρη! Ήδη υπάρχουν εκ νέου αποφάσεις από Εργατικά Κέντρα της περιοχής, από φορείς των αυτοαπασχολουμένων για αγωνιστικές κινητοποιήσεις, των αγροτών που ήδη βρίσκονται στους δρόμους του αγώνα, φοιτητικών συλλόγων κ.α. Από κοινού προχωράμε στην οργάνωση της επιτυχίας της Απεργιακής μάχης στις 28 Φλεβάρη και της συγκέντρωσης στις 11π.μ. στην κεντρική πλατεία στη Λάρισα και στην Αθήνα στις 11π.μ. στο Σύνταγμα, καθώς και σε άλλες πόλεις. Προχωράμε και σε άλλες πρωτοβουλίες με αφορμή αυτό το μεγάλο ζήτημα (αναβάθμιση του σχετικού μνημείου στην πλατεία του ΟΣΕ, έκθεση φωτογραφίας μαζί τοπικούς φωτορεπόρτερ κ.α). Όλα αυτά προβάλλοντας την απαίτηση να τιμωρηθούν οι ένοχοι και η πολιτική τους, παλεύοντας να ξεριζωθούν οι αιτίες για τα επόμενα Τέμπη που καιροφυλαχτούν, όχι μόνο στον σιδηρόδρομο αλλά συνολικά στις μεταφορές, στους χώρους δουλειάς, στις γερασμένες υποδομές, στην Υγεία και την Παιδεία.
Αυτό είναι το χρέος μας, σε αυτό τον δρόμο θα συνεχίσουμε!
(Ο Γιάννης Σκόκας είναι Πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λάρισας)
