Εκ πρώτης όψεως ο ισχυρισμός του ΠΑΣΟΚ πως πρέπει να περιμένει τα πορίσματα για τα Τέμπη προτού συναινέσει στην κατάθεση πρότασης δυσπιστίας μοιάζει σωστός, αλλά δεν είναι. Θα ευσταθούσε αν επρόκειτο για δικόγραφο στο πλαίσιο προσφυγής στην Δικαιοσύνη, όπου εκεί πράγματι θα έπρεπε κάποιος να έχει όλα τα δεδομένα.
Τα δεδομένα που χρειάζεται κάποιος για να καταθέσει πρόταση δυσπιστίας αρκούν και με το παραπάνω, με πρώτη κατηγορία αυτή της συγκάλυψης με σκοπό την αποφυγή του πολιτικού κόστους ενός πολύνεκρου δυστυχήματος, και την λογοδοσία για την κατάσταση των σιδηροδρόμων - τα υπόλοιπα ανήκουν στη Δικαιοσύνη και απαιτούν περαιτέρω έρευνα. Όσο για την προανακριτική που πρότεινε το ΠΑΣΟΚ για τον κ. Τριαντόπουλο είναι μία καλή αρχή, αλλά θα πάρει καιρό μέχρι να ξεκινήσει, αφορά πολύ στενό πεδίο ευθυνών, οπότε δίνει πάλι οξυγόνο στην κυβέρνηση, και δεν θα αλλάξει κάτι - η μοίρα του κ. Τριαντόπουλου είναι προδιαγεγραμμένη.
Δίνοντας χρόνο για μία φορά ακόμα στον κ. Μητσοτάκη, ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης τον διευκολύνει. Του παρέχει ευχέρεια των κινήσεων, ακόμα και για περαιτέρω παρεμβάσεις στην θεσμική λειτουργία όσων εξετάζουν το έγκλημα, με πρώτη την ημερομηνία δημοσίευσης των πορισμάτων. Περαιτέρω, ο κ. Μητσοτάκης θα έχει την ευκαιρία να ανασυντάξει τον μηχανισμό του, πολιτικό και μη, μαζί και όλους όσους κρέμασε στα πολιτικά τσιγκέλια προκειμένου να διασωθεί ο ίδιος στην πρόσφατη συνέντευξη του.
Εσχάτως διαβάζουμε πως το Μαξίμου σκέφτεται να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης προκειμένου να θάψει, ναι να θάψει, τα Τέμπη για μία ακόμα φορά, σε μία τριήμερη συζήτηση όπου οι κυβερνητικοί θα μιλούν για το έργο της εξαετίας. Η ομιλία του πρωθυπουργού θα ξεκινήσει με καταγγελία της αντιπολίτευσης που δεν μπορεί να αποφασίσει τι θέλει, θα την κατηγορήσει για αποσταθεροποίηση κυβέρνησης και χώρας, και θα κλείσει με την ΚΟ σύσσωμη να τον χειροκροτά, όπως χειροκρότησαν προ διετίας και τον Κ. Καραμανλή.
Αν αύριο το πρωί κατατεθεί η πρόταση δυσπιστίας, ο χρόνος τελειώνει, η Βουλή ξεκινάει μία τριήμερη συζήτηση αποκλειστικά για τα Τέμπη, ενώ η εκλογή του κ. Τασούλα στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας, που όπως όλα δείχνουν εμπλέκεται στην προσπάθεια συγκάλυψης, θα γίνει από δύσκολη έως αδύνατη και σίγουρα καταδικαστέα αναδεικνύοντας περαιτέρω τις αντιλήψεις κυβέρνησης για τους θεσμούς και την λειτουργία τους.
Οι πολίτες δεν στρέφονται στην αποχή και τα αντισυστημικά κόμματα γιατί έχουν προσβληθεί από κάποιο ιό. Έχουν προσβληθεί από τις αλλεπάλληλες αποτυχίες του πολιτικού συστήματος – πολιτικούς και δημοσιογράφους – στην άσκηση των καθηκόντων τους, αλλά και στον έλεγχο της εξουσίας.
Είναι προσβλητικό, για παράδειγμα, να επικαλούνται τώρα την Επιτροπή Ανταγωνισμού για το κόστος των υπηρεσιών στην ιδιωτική Υγεία, όταν κοιμόντουσαν ύπνο βαθύ κατά την εξαγορά όλων των ιδιωτικών νοσοκομείων του λεκανοπεδίου από λίγους, με παράλληλη απαξίωση του ΕΣΥ που πλέον βασίζεται στον ιδιωτικό τομέα για να εξασφαλίσει το αγαθό της δημόσιας Υγείας.
Η ανημπόρια της σημερινής αντιπολίτευσης να παρακολουθεί στενά το έργο της κυβέρνησης, γιατί οι τομείς των κομμάτων αποτελούνται από εθελοντές, με την ίδια να αναλώνεται σε εσωτερικές διαδικασίες και διαμάχες, ακυρώνει τα θεσμικά εργαλεία που θα έπειθαν πως το σύστημα είναι ικανό και αξιόπιστο να δώσει λύσεις.
Αυτά για όσους δηλώνουν ακόμα απορία γιατί εκτινάσσονται ακροδεξιές και αντισυστημικές δυνάμεις, δίχως να επεκταθούμε σε ευρωπαϊκά εγκλήματα τα τελευταία 15 χρόνια και ανεξήγητες αποφάσεις στο εσωτερικό της χώρας. (Το αυτό ισχύει και για την περίοδο που μέρος της σημερινής αντιπολίτευσης ήταν κυβέρνηση, αλλά επέδειξε μηδενικές πολιτικές πρωτοβουλίες και αντανακλαστικά, ακόμα και όταν βγήκαμε από την μέγγενη του μνημονίου.)
Αν σε αυτό το κλίμα, αγνοηθεί το κύμα της κοινωνικής αντιπολίτευσης αλλά και όσα η ίδια η Δημοκρατία επιτάσσει, η ευθύνη για το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο οδηγούμαστε θα είναι συνολική, δεν θα περιοριστεί στην κυβέρνηση, αλλά θα συμπαρασύρει και όσους απέτυχαν να την ελέγξουν στη διάρκεια της θητείας της. Είναι ενδεικτικό παράδειγμα, όσο και αδιανόητο, πως βγαίνουν στελέχη πρώτης γραμμής τκαι αναρωτιούνται live on camera «ποιος ελέγχει τα φορτία στα τρένα;», δύο χρόνια μετά τα Τέμπη. Όφειλαν να ξέρουν, να ενημερώνουν τους πολίτες, να ονοματίζουν όσους πρέπει να ελεγχθούν, και να προτείνουν τις αλλαγές.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης πρέπει να θυμηθούν το λόγο ύπαρξης τους. Δεν υπάρχει άλλος χρόνος ή ανοχή για λογικές ώριμου φρούτου και όσους το περιμένουν αραχτοί κάτω από το δέντρο. Δεν είναι πολιτική μία μάχη που εξαντλείται σε ανταλλαγή δηλώσεων και δελτίων τύπου, άνευ ουσίας στη βάση μίας κατευθυνόμενης «ενημέρωσης».
Τα προοδευτικά κόμματα πρέπει να επανέλθουν στην προ μνημονίων λειτουργία τους, με ικανά πολιτικά στελέχη επιφορτισμένα με την στενή παρακολούθηση της κατάστασης στη χώρα και της διεθνούς πραγματικότητας, και να ασκήσουν πραγματικό έλεγχο της εξουσίας προκειμένου να παραχθούν ικανές πολιτικές αναλύσεις που θα χαράξουν στρατηγική και οδικό χάρτη. Δεν είναι πολιτική οι απόψεις και οι ατάκες στα κανάλια, που εξαντλούνται στην επικαιρότητα που θέτει το Μαξίμου.
Αυτό είναι συνταγή ήττας, δικής τους, και της Δημοκρατίας.
(Ο Κωνσταντίνος Αλεξάκος είναι αρχιτέκτονας, πολιτικός αναλυτής)
