Σύμφωνα με τη Νέα Αριστερά, ο στόχος είναι η συγκρότηση ενός ελληνικού κοινωνικού και πολιτικού Λαϊκού Μετώπου απέναντι στην κυριαρχία της Δεξιάς. Το θέμα αυτό θα απασχολήσει το ιδρυτικό συνέδριο του κόμματος που θα ολοκληρωθεί την Κυριακή. Αυτός είναι ο στόχος. Από ποιο δρόμο και με ποια παρέα θέλουν να φτάσουν στον συγκεκριμένο προορισμό; Δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, γιατί ανάμεσα στο θέλω και στο μπορώ υπάρχει απόσταση, κάποιες φορές μεγάλη, όπως έχει αποδειχτεί στο παρελθόν και εδώ και σε άλλες χώρες, όπου η Αριστερά μπήκε στη διαδικασία να ψάξει τρόπους για να ανατρέψει καταστάσεις, κατεστημένα και συστήματα. Το επιχείρησε άλλοτε με επαναστάσεις, άλλοτε με μεταρρυθμίσεις. Σήμερα; Υπάρχει ο κίνδυνος να κερδίσει έδαφος η απογοήτευση και να εδραιωθεί η αντίληψη ότι ένας άλλος κόσμος δεν είναι εφικτός. Οπως έχει πει ο Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ, «η άποψη ότι δεν υπάρχει εναλλακτική δεν είναι επιχείρημα· είναι δήλωση συνθηκολόγησης». Και η Αριστερά μπορεί να έχει ηττηθεί αρκετές φορές, αλλά δεν έχει παραδοθεί.
Πολύ σωστά η Εφη Αχτσιόγλου σημείωσε ότι «το κάντε κάτι είναι ένα γνήσιο λαϊκό αίτημα», για να προσθέσει ότι «το ακούμε, δεν το αγνοούμε, δεν θεωρούμε πως είμαστε οι μόνοι συνεπείς». Σε ελεύθερη απόδοση δικαιούμαι να υποθέσω ότι αυτό σημαίνει «ανοιχτά αυτιά και μάτια, χωρίς αριστερόμετρα». Πώς μπορεί να γίνει πράξη; Οχι λένε στη Νέα Αριστερά με συγκολλήσεις και με μεσσίες, αλλά με ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα εξόδου από την κρίση. Με ποιους συνομιλητές; Με το ΚΚΕ αποκλείεται. Ούτε στη Νέα Αριστερά πιστεύουν ότι υπάρχει περίπτωση συνεννόησης με τον Περισσό ούτε το ΚΚΕ προτίθεται να εμπλακεί σε τέτοιου τύπου συζητήσεις. Το έχει κάνει ξεκάθαρο και ενοχλείται κάθε φορά που καλείται να απαντήσει σε ερωτήματα με αυτό το περιεχόμενο. Θεωρεί ότι όλα τα σχήματα που κινούνται στην ευρύτερη περιοχή της Κεντροαριστεράς και της ριζοσπαστικής Αριστεράς, άλλο περισσότερο άλλο λιγότερο, είναι συστημικά. Με τους ψηφοφόρους τους θέλει να έχει σχέση· με τις ηγεσίες τους όχι.
Το ΜέΡΑ25 και η ΛΑ.Ε.; Κι εδώ δύσκολα τα πράγματα. Μεγάλες οι διαφορές. Πρώτη και... καλύτερη η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015. Για το ΜέΡΑ25 και τη ΛΑ.Ε. εκείνος ο ΣΥΡΙΖΑ, στην κυβέρνηση του οποίου συμμετείχαν τα στελέχη της Νέας Αριστεράς, πρόδωσε την αποστολή του. Συνεπώς πρέπει να απολογηθούν όσοι και όσες υπέγραψαν και εφάρμοσαν μνημόνια. Από την πλευρά της η Νέα Αριστερά χαρακτηρίζει μηδενιστική αυτήν την προσέγγιση, δεν αποθεώνει όλα όσα έγιναν εκείνη την περίοδο, ωστόσο αρνείται να μπει σε μια λογική ισοπέδωσης. Συνεπώς, δεν υπάρχει στην παρούσα φάση σημείο επαφής.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι συνομιλητής για τη Νέα Αριστερά; Ποιος ΣΥΡΙΖΑ; Πόσοι ΣΥΡΙΖΑ ή σαν τον ΣΥΡΙΖΑ θα υπάρχουν προσεχώς; Αγνωστο. Επιστροφή στον ΣΥΡΙΖΑ που δεν θα έχει τον Κασσελάκη στις τάξεις του; «Εχει κλείσει κάθε σενάριο επιστροφής», είπε ο Αλέξης Χαρίτσης. Κατά τον Νίκο Βούτση, «δεν υπάρχει έδαφος για την επανασυγκόλληση των θραυσμάτων του ΣΥΡΙΖΑ με όρους “επανένταξης”» («Εφημερίδα των Συντακτών» 4/11/2024). Μάλιστα. Τι μένει; Το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη. Ο αναβαπτισμένος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει καταθέσει κάποιες γενικές απόψεις για διάλογο και θα τους δώσει συγκεκριμένη μορφή, όπως έχει δεσμευτεί, με τη διοργάνωση συνεδρίου στο οποίο θα κληθούν να συμμετάσχουν και άλλα κόμματα, όπου θα συζητηθεί το επίμαχο ζήτημα, αλλά μένει να δούμε τι έχει στο μυαλό του και πώς θα προσπαθήσει να το υλοποιήσει. Στη Νέα Αριστερά, πάντως, πιστεύουν ότι το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη «δείχνει ικανοποιημένο με τον ρόλο του μικρότερου εταίρου σ’ ένα καχεκτικό δικομματικό σύστημα». Αρα ούτε με το ΠΑΣΟΚ, όπως είναι σήμερα, υπάρχει προοπτική διαλόγου για τη δημιουργία Λαϊκού Μετώπου. Οπότε; Ναυπηγώντας εν πλω.
(Ο Τάσος Παππάς είναι δημοσιογράφος- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την Εφημερίδα των Συντακτών)
