Οι 18 μέρες που έχουν μεσολαβήσει από τις 8 Σεπτεμβρίου, ημέρα υπερψήφισης της πρότασης μομφής και καθαίρεσης του Στέφανου Κασσελάκη από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, χαρακτηρίζονται από ένα και μόνο πράγμα: την απόλυτη σιωπή του.
Ο ιδιότυπος «όρκος σιωπής» του Στέφανου Κασσελάκη, πλέον, δεν μπορεί να αποδοθεί ούτε σε πολιτική αμηχανία, ούτε σε τάσεις φυγής για τη δική του κοντινή Αμερική, που κανείς δεν απέκλειε τα πρώτα εικοσιτετράωρα. Ο ίδιος φρόντισε εξάλλου στη μία και μοναδική παρέμβασή του στα social media να δηλώσει με μία φωτογραφία προς τους ακολούθους του πως «είμαι εδώ», προαναγγέλλοντας μία υποψηφιότητα που διαρκώς λαμβάνει αλλεπάλληλες παρατάσεις εν είδει εμβρυουλκού αγωνίας.
Στο διάστημα αυτό ο ίδιος έχει φροντίσει να κάνει τα πάντα. Διακοπές, ταξίδια σε γάμους στο εξωτερικό, παρουσίες σε κοσμικές δεξιώσεις και εφοπλιστικούς γάμους στο εσωτερικό. Τα πάντα για να μετεξελίξει τον κατασκευασμένο εμβρυουλκό αγωνίας σε εμβρυουλκό γελοιότητας. Τα πάντα εκτός από το να μιλήσει. Αυτό, προς ώρας, το έχει αφήσει στους εναπομείναντες Ηρακλείς του Στέμματός του, οι οποίοι καθημερινά με τις παρεμβάσεις τους σπάνε το θερμόμετρο της τοξικότητας και της εχθροπάθειας, χαρακτηρίζοντας «πραξικόπημα» την πρόταση μομφής, «νέους υπονομευτές» όσους διαφωνούν μαζί του και προαναγγέλλοντας προγραφές και διασπάσεις.
Ως εκ τούτου, η περίοδος πολιτικής αφωνίας του έκπτωτου Προέδρου αποτελεί μία στρατηγική επιλογή.
«Είναι ίσως το πιο έξυπνο πράγμα που έχει κάνει από την ημέρα που ανέλαβε την ηγεσία μέχρι την ημέρα που αποπέμφθηκε με την πρόταση μομφής» σημείωνει στο Dnews γνωστός επικοινωνιολόγος που δραστηριοποιείται τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, εξηγώντας πως «με τον τρόπο αυτό δημιουργεί μία κατάσταση τεχνητής αναμονής, μία προσδοκία για το πότε και τι θα πει».
Αν μη τι άλλο, αποτελεί κοινή παραδοχή πως η αφωνία Κασσελάκη δεν συνάδει με το υπερπλεόνασμα της καθημερινής δόσης lifestyle και της κακοποίησης της πολιτικής ουσίας, με το οποίο έντυσε την πολιτική του ύπαρξη. Αυτό από μόνο του τείνει να επιβεβαιώσει την επιτηδευμένη καλλιέργεια κλίματος προσμονής.
Κάπου εδώ ωστόσο, τελειώνει η πρώτη ανάγνωση της ιδιότυπης πολιτικής αφωνίας που διάγει ο Στέφανος Κασσελάκης. Διότι αυτή, ακόμα και ως στρατηγική επιλογή, δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από μία σειρά από εξελίξεις που δύνανται να επηρεάσουν άμεσα την υποψηφιότητά του και ευρύτερα το όποιο πολιτικό του μέλλον.
Η υποχρέωση δημοσιοποίησης του πόθεν έσχες των υποψηφίων, για την οποία δόθηκε σκληρή μάχη από τους υποστηρικτές του για να μην περάσει στην Κεντρική Επιτροπή, το «εκρηκτικό» ταμπεραμέντο που έχει επιδείξει με τις εμπρηστικές δημόσιες παρεμβάσεις του, οι καινοφανείς για ένα κόμμα της Αριστεράς πολιτικές του θέσεις, που μετά από ένα έτος ενοχλούν πλέον εκτός από τους επικριτές του - οψιμους και μη - και τους μέχρι πρότινος στηλοβάτες του στα ανώτερα κλιμάκια του κόμματος, καθώς και η υποχρέωση τήρησης του καταστατικού και των συλλογικών αποφάσεων των κομματικών οργάνων, καθιστούν οποιαδήποτε δημόσια τοποθέτηση του Στέφανου Κασσελάκη σλάλομ σε ναρκοπέδιο.
Οι 18 ημέρες πολιτικής αφωνίας είναι πολλές. Πολύ σύντομα ο Στέφανος Κασσελάκης θα αναγκαστεί να σπάσει τον υπαγορευμένο όρκο σιωπής. Και τα ερωτήματα που έχουν διατυπωθεί, θα παραμένουν εκεί περιμένοντας απαντήσεις.
Η μόνη βεβαιότητα με τη διαφαινόμενη υποψηφιότητα Κασσελάκη και τον τρόπο με τον οποίον «αναπληρώνουν» την αφωνία του οι υποστηρικτές του μέχρι στιγμής, πιστοί στην καθιερωμένη ρητορική της ηγεσίας τους, είναι πως η επόμενη μέρα θα βρει τον ΣΥΡΙΖΑ αντιμέτωπο με μία νέα - ίσως και λυτρωτική - διάσπαση, ασχέτως αποτελέσματος στις εσωκομματικές εκλογές. Αν τελικά φθάσουν σε αυτές.
(Ο Νίκος Ανδριόπουλος είναι δημοσιογράφος)
