Ένα μόνιμο ερώτημα που κάνουν πολλοί στα στελέχη του ΚΚΕ είναι πού υπάρχει σήμερα το μοντέλο που προτείνουν, ποια χώρα, δηλαδή, έχουν ως (θετικό) παράδειγμα να υποδείξουν. Με την έννοια ότι μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού είναι σαν να μπήκαν οι ιδέες του κομμουνισμού στο ντουλάπι της ιστορίας και κανείς δεν γνωρίζει αν αυτό θα ξανανοίξει.
Προς τι η παραπάνω επισήμανση; Διότι το ίδιο ερώτημα δεν μπορούν πλέον να κάνουν κάποιοι καλ(κ)οθελητές σε όσους/ες προκρίνουν τη συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων στην Ελλάδα. Διότι «μοντέλο» υπάρχει και είναι αυτό της Γαλλίας, μέσα από τη συγκρότηση του Νέου Λαϊκού Μετώπου. Προφανώς στη χώρα μας δεν υπάρχει το φάντασμα της Λεπέν, ούτε είναι ίδιο το εκλογικό σύστημα. Υπάρχει, όμως, το φάντασμα της μόνιμης κυριαρχίας της δεξιάς. Και αυτό δεν είναι διόλου αμελητέο! Ταυτόχρονα, υπάρχει το αίτημα μιας σημαντικής μερίδας των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Αριστεράς, ακόμα και του ΚΚΕ. Το οποίο συνοψίζεται στη φράση «βρείτε τα».
Είναι εύκολο να τα βρουν; Προφανώς και όχι. Όμως το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι αυτό. Είναι αν θέλουν να τα βρουν. Και εδώ η απάντηση γίνεται σύνθετη. Για τρεις βασικούς λόγους: α) γιατί το ΠΑΣΟΚ είναι σε διαδικασία προεδρικής εκλογής, β) γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πρόεδρο τον κ. Κασσελάκη και γ) γιατί η Νέα Αριστερά είναι πολιτικά αδυνατισμένη μετά το εκλογικό αποτέλεσμα.
Από τη στιγμή, λοιπόν, που τον Οκτώβριο θα γίνουν οι εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ και το καταστατικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει να δοθεί μια παράταση στο χρόνο λήψης των όποιων αποφάσεων. Ιδίως γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ οδεύει με μαθητική ακρίβεια σε μια διαδικασία διάσπασης (σ.σ: Μοιάζει απίθανο κορυφαία στελέχη όπως η Όλγα Γεροβασίλη, ο Κώστας Ζαχαριάδης, ο Γιώργος Βασιλειάδης ή ο Χρήστος Σπίρτζης να δώσουν νομιμοποίηση στις πολιτικές αθλιότητες που εκστομίζει ο κ. Κασσελάκης ή στις αδιανόητες αλλαγές που θέλει να κάνει στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ). Αλλά και γιατί θα πρέπει ο/η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να αποφασίσει τι ακριβώς θέλει να κάνει με τις εκλογικές συμμαχίες. Άλλωστε, είναι σαφές ότι για αμιγώς ψηφοθηρικούς λόγους όλοι οι υποψήφιοι θα μιλούν στο όνομα της αυτονομίας του ΠΑΣΟΚ. Τα υπόλοιπα μετά τις 13 Οκτωβρίου…
Χρήσιμο είναι, ωστόσο, να γνωρίζουν οι δυνάμει ηγέτες ότι οι προοδευτικοί πολίτες δεν είναι διατεθειμένοι να δεχτούν την αδιαφορία των πολιτικών ηγεσιών στη βασική επιθυμία τους: Να συγκροτηθεί εναλλακτικός πόλος απέναντι στην ΝΔ.
Για αυτό και θα πρέπει από τώρα να πέφτει η σπορά των συνεργασιών, να επικρατεί η ώσμωση των προσώπων. Και να κατατίθενται ιδέες. Που στην πραγματικότητα δεν είναι πολλές. Φρονώ πως είναι δυο: Είτε αφορούν μια αμιγώς προεκλογική συνεργασία είτε κάτι πιο πολιτικά ολοκληρωμένο μέσα από ένα ιδρυτικό συνέδριο.
Α, και σε όσους επικαλούνται τις μεγάλες διαφωνίες, ιδίως σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, η απάντηση είναι εξίσου απλή. Εδώ μέσα στα ίδια τα κόμματα ποικίλουν οι απόψεις και υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις. Οπότε ας υπάρχουν διαφορές πχ στο Παλαιστινιακό, όπως ισχυρίζονται οι πολέμιοι της συνεργασίας. Ας βρεθεί κοινός τόπος στο ρόλο του δημοσίου τομέα, στο κοινωνικό κράτος, στη δημόσια υγεία και παιδεία, στη φορολογία, στο παραγωγικό μοντέλο κλπ.
(Ο Ανδρέας Παπαδόπουλος είναι δημοσιογράφος)
